"แกจะทำอะไรน่ะ!" เฉินเทียนหยางรีบคว้ากางเกงของตัวเองไว้แน่น
"อิอิอิ..." จริงๆ แล้วหลงหว่านซินแค่ทำท่าจะแกล้งแล้วก็หยุดมือ ยืนหัวเราะท้องแข็งอยู่ข้างๆ ตัวโยนไปมาอย่างน่ารัก: "ล้อเล่นน่า เล่นเอากลัวไปได้ อิอิ..."
"ยังเป็นบ้าเหมือนตอนเด็กๆ อยู่เลย" เฉินเทียนหยางเหลือบตามองเธออย่างหมั่นไส้ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
"แหะ ฉันข้างนอกน่ะต้องทำเป็นสุภาพเรียบร้อย อ่อนหวานเขินอาย เป็นกุลสตรีที่สง่างาม จะให้บ้านก็ต้องทำเป็นบ้าบ้างไม่ได้เหรอ"
ไม่นาน เฉินเทียนหยางอาบน้ำเสร็จออกมา เปลี่ยนเป็นชุดอาร์มานีลำลองชุดใหม่ ยืนหน้ากระจกในตอนนั้น แม้แต่หลงหว่านซินที่เห็นหนุ่มหล่อมานับไม่ถ้วนก็ยังตะลึง
"ให้ตายสิ เทียนหยาง แกหล่อเกินไปแล้วนะ? นี่มันอู๋เยียนจู่ (อู๋หยานจู่) แห่งแม่น้ำหลงชัดๆ!" หลงหว่านซินทำท่าจะน้ำลายไหล
เฉินเทียนหยางหล่อจริงๆ แต่เขาไม่เหมือนอู๋เยียนจู่ แค่ใบหน้าเขาคมชัดกว่า ดูกลมกลืนกว่า
โดยเฉพาะตอนที่เขายืนอยู่หน้ากระจกแบบนี้ มาพร้อมกับพลังวิเศษเหนือสามัญ ราวกับเซียนที่พลัดตกจากสวรรค์ลงมายังโลกมนุษย์
เฉินเทียนหยางหยิบทิชชู่แผ่นหนึ่งจากโต๊ะเครื่องแป้งส่งให้หลงหว่านซิน
"ทำไม?" หลงหว่านซินงง
"เช็ดน้ำลายหน่อย"
หลงหว่านซินกลอกตา: "แหะ พี่สาวไม่ได้อยากได้ตัวแกสักหน่อย"
จริงๆ แล้วเธอเกิดก่อนเฉินเทียนหยางแค่สามวัน พอดีปีนั้นมีเดือนอ้ายซ้ำ หลงหว่านซินเกิดวันที่ 29 เดือน 4 ตามปฏิทินจันทรคติ เฉินเทียนหยางเกิดวันที่ 2 เดือน 4 อ้าย
คนรุ่นเก่าชอบใช้วันเกิดตามปฏิทินจันทรคติ ดังนั้นตอนเด็กๆ ทั้งคู่ก็แย่งกันเป็นพี่เป็นน้องเสมอ
ต่อมาทั้งคู่ตกลงกันว่า ต่อหน้าคนนอก หลงหว่านซินจะเรียกเฉินเทียนหยางว่าพี่ชาย แต่ในบ้าน เฉินเทียนหยางต้องเรียกหลงหว่านซินว่าพี่สาวหว่านเอ๋อร์
ถ้าหลงหว่านซินไม่ยอมลดขั้นนี้ เฉินเทียนหยางจะไม่ยอมเรียกพี่สาวแม้แต่คำเดียว
"ไป ตัดผมกัน" หลงหว่านซินจูงมือเฉินเทียนหยางวิ่งออกไป ผมของเฉินเทียนหยางยาวนิดหน่อย ตอนนี้เธออยากเห็นมากว่าหลังตัดผมแล้วเขาจะหล่อสุดขีดแค่ไหน
ตอนที่หลงหว่านซินพาเฉินเทียนหยางขับรถออกจากตระกูลหลง เมอร์เซเดส S600 คันหนึ่งก็ตามหลังออกมาจากตระกูลหลงอย่างช้าๆ
ในรถ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังโทรศัพท์: "หนู ไปหาคนให้ฉันหน่อย... หาพวกนักเลงหัวไม้มั่ว ๆก็ได้! แค่จัดการไอ้บ้านนอกที่ไม่รู้วิชาต่อสู้ แค่คนเดียว ใช้ปรมาจารย์ยุทธภพไม่ต้อง เกินจำเป็น"
วางสายไป ชายวัยกลางคนที่นั่งข้างๆ พูดเสียงเรียบ: "เสี่ยวเจ๋อ อยากสั่งสอนไอ้บ้านนอกนั่นก็ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้"
"พ่อ ตอนนี้ผมเห็นไอ้บ้านนอกนั่นทีไรก็รู้สึกไม่สบายตัวไปหมด"
"อย่าลืมว่าเขาอยู่กับลูกสาวของหลงเจิ้งอวิ๋น ผู้หญิงคนนั้นเป็นขั้นเซียนเทียน อัจฉริยะยุทธภพรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งแห่งแม่น้ำหลง แกเรียกนักเลงสองสามคนไป จะไปสั่งสอนนางเหรอ? พวกนั้นไปมีแต่ถูกสั่งสอน!"
"พ่อ ไม่ต้องห่วง ลูกชายพ่อไม่ใช่คนโง่ พวกเขาไม่ได้ไปตัดผมเหรอ เดี๋ยวรอให้ไอ้หนูนั่นตัดผม แล้วฉันจะให้ใครสักคนโทรไปล่อหลงหว่านซินออกจากร้านตัดผม แล้วค่อยให้พวกมันลงมือ!
วันนี้จะทำให้มันพิการให้ได้ แล้วให้มันไปนอนโรงพยาบาลสักสิบวันแปดวัน! มีเวลาสิบวันแปดวันนี้ ฉันจะหาวิธีทำให้หลงหว่านซินเป็นของฉันให้ได้!"
"ปัด!" ชายวัยกลางคนตบหัวชายหนุ่มปังหนึ่ง: "แกไม่อยากมีชีวิตอยู่เหรอ อย่าลากพ่อไปตายด้วย อย่าลากตระกูลอู๋ไปตายด้วย!"
"พ่อ ไม่ใช่พ่อบอกให้ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อเป็นลูกเขยตระกูลหลงไง!"
"แกเรียกนี่ว่าทุกวิถีทางเหรอ? นี่มันหาทางตายชัดๆ!" ชายวัยกลางคนด่าเสียงดัง: "อย่าลืม พ่อของนางคือหลงเจิ้งอวิ๋น ปรมาจารย์ยุทธภพรุ่นเราอันดับหนึ่ง! ถ้าแกใช้วิธีชั่วๆ ข่มขืนลูกสาวนางได้จริง ตระกูลอู๋เราก็รอวันถูกทำลายล้างได้เลย! ไอ้เวรเอ๊ย จะให้พ่อวางใจได้สักทีไม่ได้เหรอ!"
"พ่อ อย่าด่าตัวเองแบบนั้นสิ..."
ปัด!
หัวชายหนุ่มโดนตบอีกที: "แกอยากสั่งสอนไอ้ลูกหมาน้อยตระกูลเฉิน ฉันไม่ขัด แต่ห้ามแตะต้องหลงหว่านซินเด็ดขาด จะลงมือกับนางต้องคิดให้รอบคอบ ฉันมีแผนอยู่แล้ว!"
ในขณะเดียวกัน เฉินเทียนหยางนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับของเฟอร์รารี F8 มองวิวที่วิ่งผ่านนอกหน้าต่าง คิดอะไรหลายอย่าง
ใครกันที่ลงมือกับท่านปู่หลง?
ท่านปู่หลงไปทำให้ใครโกรธกันแน่?
"เฮ้ เทียนหยาง แกได้ยินข่าวไหม ช่วงนี้ยุทธภพมีหนุ่มฆ่ามังกรที่เก่งมากคนหนึ่ง!" หลงหว่านซินถาม
"แกสนใจเขาเหรอ?" เฉินเทียนหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ฉันสนใจแค่แกคนเดียว!" หลงหว่านซินมองเฉินเทียนหยาง แล้วก็ชำเลืองไปที่หว่างขาของเขา
เฉินเทียนหยางรู้สึกขนลุก หันหน้ามองนอกหน้าต่าง ไม่สนใจผู้หญิงบ้าๆ คนนี้
แต่เขารู้ว่าหลงหว่านซินเป็นแค่ปากดี ทำแบบนี้เพราะทั้งคู่สนิทกันมาก ตอนเด็กๆ อยู่ด้วยกันตลอด นอนกางมุ้งเดียวกันบ่อยๆ
เขารู้สึกมาตลอดว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องกันน่าจะเหมาะกว่า
"ฉันได้ยินว่า หนุ่มฆ่ามังกรคนนั้นไม่เพียงแต่ฆ่ามังกรชั่วจู๋จิ่วอินที่คุนหลุนได้ ยังเอาชนะเจ้าสำนักอันดับหนึ่งใต้ฟ้าได้อีกด้วย เก่งมากจริงๆ" หลงหว่านซินทำหน้าชื่นชม: "ถ้าได้เจอเขาสักครั้งคงดี"
"แกอยากเจอเขาทำไม?" เฉินเทียนหยางเม้มปาก
"แหะ ฉันจะได้ต่อยมันให้สักที!" หลงหว่านซินทำหน้าอาฆาต: "ใครใช้ให้มันฆ่ามังกรตัวนั้นตาย ฉันตั้งใจว่าจะรอให้พลังฉันสูงกว่านี้แล้วไปท้าทายมังกรตัวนั้นสักหน่อย เผื่อฉันจะกำจัดภัยให้ประชาชนได้ เป็นสาวฆ่ามังกรที่ผู้คนนับถือ
ถึงตอนนั้น ฮี่ๆ ฉันก็จะเป็นเทพธิดาในใจหนุ่มๆ นับพันๆ คน แต่ฉันกลับหลงรักแค่แกคนเดียว ให้พวกมันรักไม่ได้ แทบแย่ ฮ่าๆๆ..."
เฉินเทียนหยาง: "..."
ไม่นาน เฟอร์รารีก็จอดหน้าร้านทำผมเย่เต่า หลงหว่านซินลงจากรถไปเปิดประตูให้เฉินเทียนหยางด้วยตัวเอง แล้วก็กอดแขนเขาเดินเข้าร้านทำผม
ตอนที่ทั้งคู่เดินเข้าร้านทำผม ฝาแฝดสาวสวยคู่หนึ่งที่อยู่ไกลๆ แทบตาถลน
"จีเซียง ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? นี่... นี่ใช่เจ้าสำนักน้อยของเราที่ไม่ใกล้ผู้หญิงจริงเหรอ?"
"หยู่อี้ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าตาฝาดหรือเปล่า เจ้าสำนักน้อยของเราปกติไม่ใช่มีนิสัยรักความสะอาด ไม่ให้ผู้หญิงแตะต้องตัวแม้แต่น้อยเหรอ? ต่อให้อาจารย์หลายท่านแตะต้องตัวเขา เขายังโมโหเลย วันนี้เป็นอะไรไป..."
จีเซียง: "จบแล้ว จบแล้ว ฉันคิดมาตลอดว่าเจ้าสำนักน้อยชอบผู้ชาย ถ้ารู้ว่าเขาชอบผู้หญิงจริงๆ ฉันควรจะแอบไปนอนกอดเขาตอนกลางคืน..."
หยู่อี้: "ไม่ได้หรอก ฉันลองมาแล้ว ฟันแทบร่วง..."
จีเซียง: "..."
...
ในร้านตัดผม
หลงหว่านซินจัดให้ช่างทำผมที่เธอรู้จักคนหนึ่งตัดผมให้เฉินเทียนหยาง แล้วก็นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาข้างๆ
เธอนั่งตัวตรง สง่างาม ทุกการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นความเป็นกุลสตรีและพลังวิเศษเหนือสามัญ
ก่อนหน้านี้ต่อหน้าเฉินเทียนหยางยังเป็นผู้หญิงบ้าๆ อยู่เลย ตอนนี้กลับกลายเป็นสาวสวยเย็นชาไปทันที
มีผู้ชายแปลกหน้าหลายคนเข้ามาทักทาย เธอก็ไม่สนใจใคร
เธอดูเหมือนดอกบัวหิมะบนภูเขาน้ำแข็งที่เบ่งบานอยู่อย่างเงียบๆ ทำให้บรรดาลูกค้าผู้หญิงที่ปกติคิดว่าตัวเองสวยๆ ต่างรู้สึกด้อยค่า
แต่ไม่มีใครรู้ว่า ภายใต้รูปลักษณ์เย็นชาสง่างามนั้น ซ่อนหัวใจที่เร่าร้อนอยู่
อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากเฉินเทียนหยางแล้ว คนทั่วไปไม่มีทางได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเธอแน่นอน
ไม่นาน เธอก็ได้รับโทรศัพท์ แล้วรีบมาที่ข้างๆ เฉินเทียนหยาง: "พี่เทียนหยาง..."
เสียงเรียก "พี่เทียนหยาง" นั้นสดใสและหวานมาก
"อือ?"
เสียงหลงหว่านซินอ่อนโยนสุดๆ: "ตรงนี้คงไม่เสร็จเร็วขนาดนั้น ฉันมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งนอนโรงพยาบาลอยู่แถวนี้ ฉันขอไปเยี่ยมเธอก่อนนะ เดี๋ยวกลับมาเร็วๆ นี่คือบัตรสมาชิกของฉัน มีเงินอยู่ ให้พวกเขาหักจากบัตรได้เลย พี่เทียนหยาง ไว้เจอกันนะ"
"อือ!"
ตอนที่หลงหว่านซินหันหลังเดินออกจากร้านตัดผม วิญญาณของผู้ชายทั้งฝูงก็ถูกเธอพัดพาไปหมด
ช่างตัดผมหลายคนวางมือจากงานทั้งหมด
ตอนที่หลงหว่านซินขับเฟอร์รารีออกจากร้านตัดผมไม่ถึงห้านาที ชายร่างใหญ่สี่คนก็เดินเข้าร้านตัดผม
ตอนที่พวกเขาเดินผ่านเฉินเทียนหยาง หัวโล้นใหญ่ที่เป็นหัวหน้าก็ชนไหล่เฉินเทียนหยาง
เขาหันมา แล้วก็ด่าเฉินเทียนหยางทันที: "ไอ้เหี้ย ตามั่วเหรอ ไม่รู้จักขอโทษเหรอ?"
เฉินเทียนหยางหันไปมองชายร่างใหญ่สี่คนที่อยู่ข้างหลัง
"มองอะไร ใครให้มอง หัวหน้าฉันให้แกขอโทษ!" ชายหัวหมวกกะลา (ทรงบาตร) ที่อยู่ข้างๆ หัวโล้นใหญ่เอามือกดไหล่เฉินเทียนหยางไว้ แล้วพูดเสียงดุ: "เป็นยังไง มองท่าทางแกเหมือนไม่พอใจเลยนะ!"
วืด!
ในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งวาบผ่านมา ชายหัวหมวกกะลากรีดร้อง "อ๊า" หนึ่งครั้ง กระเด็นไปไกลสองสามเมตร ตกลงพื้นดัง "ตุบ" สลบไปทันที
ท่าพิงเขาเหล็ก!
ทุกคนหันไปมอง ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางคนหนึ่งมาอยู่ข้างๆ เฉินเทียนหยางแล้ว ข้างหลังเขาตามมาด้วยชายฉกรรจ์หกคน
ชายหนุ่มหัวหน้าตบไหล่เฉินเทียนหยางเบาๆ ยิ้มปลอบใจ: "คุณท่านเขย ไม่ต้องกลัว ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณท่านหลง ชื่ออาคัน คุณท่านหลงให้ผมมาคุ้มครองคุณท่านอย่างลับๆ! คุณท่านหลงรู้อยู่แล้วว่าวันนี้เขาประกาศดังๆ ว่าคุณท่านเป็นเขยอันดับหนึ่งแห่งแม่น้ำหลง ยังไงก็ต้องมีคนไม่พอใจคิดจะลงมือกับคุณท่าน"
อาคันพูดจบก็หันไปพูดกับลูกน้องข้างหลังอย่างไม่ใส่ใจ: "อย่าทำของในร้านพัง ลากออกไป พิการทั้งหมด!"
"หา?" เฉินเทียนหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย: "พวกเขาแค่ด่าฉันสองสามคำ ไม่ถึงกับต้องทำขนาดนั้นมั้ง?"
"คุณท่านเขย นี่เป็นมาตรฐานของคุณท่านหลง..." อาคันโค้งคำนับเล็กน้อย: "คุณท่านหลงบอกว่า ใครกล้ารังแกเขยของเขา ยังไม่ทันลงมือก็แค่ทำให้พิการเท่านั้น!
ถ้าลงมือกับคุณท่านแล้วก็จัดการให้ตายได้เลย!
ถ้าทำให้คุณท่านเลือดออก แม้แต่ถลอกนิดหน่อย ก็ต้องทำลายทั้งครอบครัว!
คุณท่านหลงบอกว่า นี่เรียกว่าฆ่าไก่ให้ลิงดู!
คุณท่านเขย เรื่องนี้คุณท่านไม่ต้องยุ่งแล้ว"
อาคันพูดจบก็ส่งสัญญาณตากับลูกน้องหลายคน