“เหมียว—อ๊าว—”
เสียงแมวร้องแหลมดังขึ้นนอกหน้าต่าง
ชินอิงซึ่งเปียกโชกไปทั้งตัวสะดุ้งวูบ
หัวใจนางเต้นถี่รัว พยายามลืมตาขึ้นแต่กลับทำไม่สำเร็จ
ขนตาถูกบางสิ่งเหนียวหนืดจับจนติดกัน รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยเมื่อขยับ
นางค่อย ๆ ฟื้นสติจากความพร่าเลือน แล้วนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
นางจากเมืองใหญ่ที่รุ่งเรือง หลบหนีความวุ่นวายกลับมายังบ้านเกิด
ขณะทำความสะอาดบ้าน นางเหยียบกระดูกมังกรชิ้นเล็ก ๆ เข้า แล้วก็พบกล่องใบหนึ่งซึ่งมีโลกของคนตัวจิ๋วอยู่ภายใน
ยังมีน้ำแกงสัตว์อสูรหนึ่งถ้วยที่ไร้ทั้งเกลือและขิงอีกด้วย
ชินอิงรีบยกมือขึ้นขยี้ตา เศษผงเป็นเม็ดเล็ก ๆ หลุดร่วงออกมา ในที่สุดดวงตาที่ติดกันก็เปิดขึ้นได้
สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือโคมแขวนเปลือกหอยใต้เพดาน
นางกะพริบตาหนึ่งครั้ง แล้วพบว่าจุดดำในตาขวาหายไปแล้ว โลกทั้งใบชัดเจนอย่างยิ่ง
ดวงตาของนางสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หากจะอธิบายให้เห็นภาพ ดวงตาของชินอิงก่อนหน้านี้ก็เหมือนโทรทัศน์เก่าเมื่อสี่สิบปีก่อน หน้าจอมีจุดเสียขนาดใหญ่เต็มไปหมด
แต่ดวงตาของนางในตอนนี้กลับเหมือนโทรทัศน์ 8K ราคาหลักล้าน
นางมองเห็นลวดลายตามธรรมชาติบนเปลือกหอยของโคมไฟได้อย่างชัดเจน ทั้งยังเห็นรอยราขนาดเท่าปลายนิ้วตรงมุมกำแพง
นางก้มมองมือของตน เห็นเมือกสีแดงดั่งกลีบอิงฮวาเคลือบอยู่บนแขนทั้งสองข้าง
ปลายนิ้วมีคราบเลือดสีดำแห้งกรัง เมื่อครู่เลือดเหล่านี้เองที่จับขนตาของนางจนติดกัน
ชินอิงยันตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วพบว่าตนราวกับนอนอยู่กลางที่เกิดเหตุฆาตกรรม
เลือด เหงื่อ และเมือกบางอย่างที่ซึมออกมาจากร่างกายผสมปนเปกัน จนซึมเปียกเสื่อบนเตียงไปหมด