เหล่าศิษย์ชายที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเจ็บปวดใจยิ่งนัก
พวกเขาแทบอยากจะโผเข้าไปกอดหลิวรูหยานไว้ในอ้อมแขนเดี๋ยวนั้น แล้วตะโกนเสียงดังว่า ข้ายินดีแต่งกับเจ้า!
เวลานี้ จี้เยาเยว่ก็เอ่ยตำหนิด้วยความโกรธว่า “ศิษย์ชั่ว! ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเสื่อมทรามถึงเพียงนี้ หลอกลวงคู่หมั้น แล้วยังใช้วิธีต่ำช้าช่วงชิงพรหมจรรย์ของนางไปอีก!”
จากนั้นนางก็เปลี่ยนเรื่องว่า “รูหยาน ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็มีสัมพันธ์กันแล้ว... พอจะให้โอกาสเฉินเสวียนสักครั้งได้หรือไม่?”
“ข้าจะขอโทษเจ้าแทนศิษย์ของข้า!”
เฉินเสวียนเบิกตาจนแทบถลน กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อหลิวรูหยาน!
ใครจะคิดว่าหลิวรูหยานกลับมอบกายให้ผู้อื่น... ทั้งยังใส่ร้ายเขาอย่างต่ำช้า!
ช่างเป็นจิตใจสตรีที่อำมหิตยิ่งนัก!
เวลานี้ จี้อู่ซวงเอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านกลัวว่าตนเองกลายเป็นคนพิการ จึงไม่คู่ควรกับศิษย์พี่รูหยานใช่หรือไม่? นางมอบความบริสุทธิ์ให้ท่านล่วงหน้าแล้ว ความรักลึกซึ้งนี้ฟ้าดินเป็นพยานได้!”
“ความรักลึกซึ้งถึงเพียงนี้ยังไม่พออีกหรือ? ท่านยังไม่รีบขอโทษศิษย์พี่รูหยานอีก! ศิษย์น้องขอให้พวกท่านครองคู่กันจนแก่เฒ่า รักใคร่กันชั่วนิรันดร์!”
วาจาหนักแน่นทรงพลังของเขาทำให้เหล่าผู้อาวุโสไม่น้อยพากันชื่นชม
สมแล้วที่เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ คุณธรรมสูงส่งยิ่งนัก!
เฉินเสวียนได้ยินเช่นนั้นก็กำลังจะโต้กลับ แต่ตู้เมิ่งที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวจนต้องด่าขึ้นมาก่อน
“จี้อู่ซวง เจ้าแสร้งทำตัวเป็นคนดีไปเพื่ออะไร? เมื่อวานต่อหน้าผู้คนมากมาย เจ้าแสดงท่าทีสนิทสนมกับหลิวรูหยานอยู่ริมทะเลสาบจันทร์เสี้ยว! ยังช่วยเช็ดน้ำตาให้นางอีก...”
“พวกเจ้าคู่ชายหญิงสารเลวยังจะเสแสร้งอีกหรือ? ข้าขอสาปแช่งบรรพบุรุษเจ้า!”
“บังอาจ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้เยาเยว่ก็เดือดดาล!
นางฟาดฝ่ามือออกไปทันที จนตู้เมิ่งกระอักเลือดล้มลงกับพื้น
จี้เยาเยว่ตวาดเสียงเข้มว่า “ตู้เมิ่ง เจ้ากล้าใส่ร้ายชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของอู่ซวงตามอำเภอใจ ช่างบังอาจนัก! ข้าผู้อาวุโสจะต้องไปยอดเขาผานเหยียนเพื่อเรียกร้องคำชี้แจงให้ได้...”
จี้อู่ซวงเอ่ยอย่างขุ่นเคืองเช่นกันว่า “ศิษย์พี่ตู้เมิ่ง เมื่อวานข้าเห็นศิษย์พี่รูหยานร้องไห้อยู่ริมทะเลสาบ จึงเข้าไปปลอบโยนนางไม่กี่คำ มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือ?”
“ข้าจี้อู่ซวงประพฤติตนอย่างผ่าเผยมาตลอดชีวิต ไม่หวั่นเกรงคำครหาหรือข่าวลือใดๆ!”
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนท่าที แววตาอ่อนโยนลงแล้วกล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้น... ข้ามีคนรักอยู่แล้ว นางอยู่บนยอดเขาหยกสาว! คำชี้แจงนี้ทำให้ท่านพอใจหรือไม่?”
ตูม!
ทั่วทั้งลานพลันฮือฮาขึ้นอีกครั้ง เหล่าศิษย์ไม่น้อยพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา
หญิงงามทั้งสี่ที่อยู่เบื้องหลังจี้เยาเยว่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตางามต่างเป็นประกายขึ้นพร้อมกัน!
พวกนางก็คือศิษย์พี่หญิงทั้งสี่ของเฉินเสวียน
เฉินเสวียนเงียบงัน ก่อนจะประคองตู้เมิ่งที่บาดเจ็บให้ลุกขึ้น
เมื่อเห็นศิษย์พี่หญิงทั้งสี่แววตาหวานซึ้ง แอบเหลือบมองจี้อู่ซวง หัวใจของเขาก็ยิ่งหดหู่!
นับแต่ตันเถียนของเขาถูกทำลาย ท่าทีของศิษย์พี่หญิงทั้งสี่ก็เปลี่ยนไป ความรังเกียจที่มีต่อเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน...
หลายปีมานี้เขาอุตส่าห์มองพวกนางเป็นคนที่คู่ควรให้เขาปกป้องด้วยชีวิต!
เวลานี้ จี้เยาเยว่เอ่ยด้วยแววตาผิดหวังว่า “เฉินเสวียน ไม่ว่าวันนี้พิธีแต่งงานจะดำเนินต่อไปหรือไม่ เจ้าก็ควรขอโทษรูหยานต่อหน้าทุกคน! เจ้ารู้หรือไม่ว่าความบริสุทธิ์ของหญิงสาวนั้นล้ำค่าเพียงใด?”
ใบหน้าของเฉินเสวียนเขียวคล้ำ เขาส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด!
แววตาเย็นเยียบ!
ตอนนี้เขามั่นใจได้แล้วว่า... จี้เยาเยว่เข้าข้างจี้อู่ซวงมาตั้งแต่แรก
แม้แต่เรื่องที่วางแผนเล่นงานเขา นางก็ต้องมีส่วนร่วมด้วยแน่นอน!
ใส่ร้ายเขาถึงเพียงนี้... จี้เยาเยว่ เจ้ายังมีหน้ามาเรียกตนเองว่าอาจารย์หรือ?
วันหน้า เฉินเสวียนผู้นี้จะทำให้เจ้าชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส!
“เจ้า!...”
เมื่อเห็นเฉินเสวียนส่ายหน้า จี้เยาเยว่ก็โกรธจนร่างอรชรสั่นสะท้าน ยอดอกอวบอิ่มทั้งสองสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับแทบจะรับไม่ไหว
ทำให้ผู้คนในเหตุการณ์หลายคนเกิดความคิดอยากเข้าไปช่วยประคอง...
ศิษย์พี่หญิงใหญ่เจ้าไฉ่เยว่ตวาดว่า “เฉินเสวียน เจ้าบังอาจนัก! กล้าปฏิเสธความหวังดีของอาจารย์ สำนักยอดเขาหยกสาวเลี้ยงหมาป่าตาขาวอย่างเจ้ามาจริงๆ!”
นางปรายตามองเขาอย่างเย็นชา ราวกับเฉินเสวียนเป็นสิ่งสกปรกที่ทำให้ดวงตานางแปดเปื้อน
ศิษย์พี่หญิงรองเสิ่นชิงชิงกล่าวเอาใจว่า “อาจารย์ ท่านไม่จำเป็นต้องโมโหเพราะคนไร้ค่าที่ปล่อยตัวตกต่ำเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ น่าสงสารก็แต่ศิษย์น้องรูหยานที่รักเขาหมดใจ แต่กลับฝากชีวิตไว้กับคนผิด”
ศิษย์พี่หญิงสามไป๋หลิงกล่าวอย่างดูแคลนว่า “เฉินเสวียน เจ้านี่ไร้ยางอายจริงๆ คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรจะอยู่บนยอดเขาหยกสาว!”
ศิษย์พี่หญิงสี่มู่เสวี่ยวยวนหัวเราะเยาะว่า “เฉินเสวียน วันนี้เจ้าประกาศถอนหมั้น เพราะรูหยานงดงามเป็นหนึ่งในแดนฮวงเทียน มีผู้หลงรักนางมากมาย เจ้ากลัวว่าหากข่าวงานแต่งแพร่ออกไป เจ้าจะถูกลอบสังหารใช่หรือไม่?”
“แต่เจ้าก็ไม่ยอมยกนางให้ผู้อื่น จึงหลอกล่อชิงพรหมจรรย์ของศิษย์น้องรูหยานไปก่อน ใช่หรือไม่?”
ตูม!
ถ้อยคำของมู่เสวี่ยวยวนก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นในหมู่ผู้คนทันที
หลายคนกระจ่างขึ้นมา ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าคำพูดของนางมีเหตุผล...
ตู้เมิ่งกับคนอื่นๆ พากันโต้แย้งเสียงดัง แต่ก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ในหมู่นั้นมีผู้อาวุโสไม่กี่คนช่วยพูดแทนเฉินเสวียน ทว่ากำลังมีน้อยเกินไป
“พวกเจ้าทั้งสี่ปากพล่อยราวกับส้วมแตก ช่างไร้ยางอายสิ้นดี! หลายปีมานี้ข้าปฏิบัติต่อพวกเจ้าอย่างไร? พวกเจ้ายังสู้สุนัขไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
เฉินเสวียนโต้กลับเสียงดัง พลางจ้องศิษย์พี่หญิงทั้งสี่อย่างโกรธแค้น
ในใจของเขามีจิตสังหารผุดขึ้นรางๆ!
เขาอยากสับนังสารเลวทั้งสี่คนนี้ให้เป็นชิ้นๆ!
เวลานี้ หลิวรูหยานในชุดเจ้าสาวสีแดง งดงามเหนือผู้คนทั้งปวง กลับสะอื้นไห้จนไหล่สั่น
นางร้องไห้จนดอกสาลี่ต้องฝน ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสงสาร!
นางวิงวอนอย่างเศร้าสร้อยว่า “เฉินเสวียน อย่าใช้กระบี่แห่งความรักสังหารข้าได้หรือไม่? เจ้ารู้หรือไม่ว่ารูหยานทะนุถนอมสัญญาหมั้นหมายของเรามากเพียงใด?... ตอนนี้หัวใจข้าแตกสลายแล้ว!”
เหล่าศิษย์ชายของสำนักดาบฮ่าวหรานไม่น้อยต่างหัวใจสลาย
พวกเขาจ้องเฉินเสวียนด้วยสายตาโกรธแค้น!
เวลานี้ จี้อู่ซวงพลันเอ่ยขึ้นว่า “ข้าเชื่อว่าศิษย์พี่ใหญ่ต้องมีเหตุผลของตนเอง ต่อให้สิ่งที่ศิษย์พี่หญิงสี่พูดเป็นความจริง ก็ยังพอเข้าใจได้...”
คำพูดของเขาฟังดูราวกับกำลังตัดสินความผิดให้เฉินเสวียนเสียมากกว่า!
เฉินเสวียนเดือดดาลขึ้นมาทันที จึงโต้กลับว่า “จี้อู่ซวง เจ้าไปพัวพันกับหลิวรูหยาน แอบคบชู้กันลับหลัง คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ?”
“เจ้ากล้าสาบานต่อมหามรรคเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนหรือไม่? ไอ้ลูกอกตัญญู!”
“ตูม!”
ทั่วทั้งลานตกตะลึง!
จี้อู่ซวงพูดไม่ออก แววตาฉายความลนลานวูบหนึ่ง
หลิวรูหยานรีบหยุดสะอื้น แล้วเอ่ยด้วยความแค้นว่า “เฉินเสวียน ข้าไม่รักนวลสงวนตัวเอง ยืนกรานจะมอบกายให้เจ้าเพื่อแสดงความรัก... แล้วเจ้าไม่มีความผิดเลยหรือ?”
นางกัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและเศร้าสลด
แต่ในสายตาของเฉินเสวียน การกระทำเช่นนี้ก็แค่ช่วยแก้ต่างให้จี้อู่ซวงเท่านั้น!
“รูหยาน ข้าขอโทษเจ้าแทนศิษย์ของข้า! เจ้าจะให้อภัยเขาได้หรือไม่?”
จี้เยาเยว่เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง พลางคารวะหลิวรูหยาน!
เหล่าศิษย์ชายไม่น้อยในเหตุการณ์ต่างพากันร้อนใจ กลัวว่าจี้เยาเยว่จะฝืนจับคู่ทั้งสองให้ครองรักกันสำเร็จ...
เฉินเสวียนกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าอาจารย์ผู้ที่เขาเคารพมาแต่ก่อน...
ช่างจอมปลอมบัดซบจริงๆ!
หลิวรูหยานยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสจี้ ไม่สู้ให้เหล่าสหายร่วมสำนักในที่นี้เป็นผู้ตัดสินเถิดว่า รูหยานควรแต่งหรือไม่แต่ง?”
“ไม่แต่ง! ไม่แต่ง!...”
ทันใดนั้น ศิษย์ชายไม่น้อยในเหตุการณ์ก็พากันตะโกนขึ้น
ไม่นานเสียงผู้คนก็ดังอื้ออึงไปทั่ว!
หลิวรูหยานมองเฉินเสวียนด้วยแววตาเย็นชา แล้วเยาะเย้ยว่า “เฉินเสวียน วันนี้ข้าหลิวรูหยานจะทำตามความต้องการของเหล่าสหายร่วมสำนัก ประกาศยกเลิกการหมั้นหมายและถอนหมั้นกับเจ้าอย่างเป็นทางการ!”
ขณะที่พูดเช่นนั้น หางตาของนางก็เหลือบมองจี้อู่ซวง แฝงความคลุมเครืออยู่เล็กน้อย
“ถอนหมั้นหรือ? เจ้ามีสิทธิ์นั้นด้วยหรือ?”
เฉินเสวียนยืดแผ่นหลังตรงสง่าผ่าเผย เปี่ยมด้วยบารมีน่าเกรงขาม เขาตวาดเสียงดัง
ท่ามกลางสายตางุนงงของทุกคน เขาอธิบายว่า “พวกเจ้ารู้เพียงว่าข้าฝึกสำเร็จวิชาระดับฟ้า ‘คัมภีร์ชุนหยางเสวียนเทียน’ แต่ไม่รู้ว่าผู้ฝึกวิชานี้ต้องรักษาพรหมจรรย์ไว้ใช่หรือไม่?”
“แม้พลังบำเพ็ญของข้าจะถูกทำลาย แต่ชาติสงครามเก้าหยางยังคงอยู่ โลหิตในกายข้ายังมีปราณหยางบริสุทธิ์หลงเหลืออยู่ สามารถกระตุ้นมุกพระบริสุทธิ์ได้!”
“ในเมื่อหลิวรูหยานนังสารเลวนี่ใส่ร้ายว่าข้าร่วมหลับนอนกับนาง เช่นนั้นข้า เฉินเสวียน ก็จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง!”
หลิวรูหยานนิ่งงัน!
ทุกคนล้วนตะลึงงัน!
ตู้เมิ่งได้ยินดังนั้นก็ยินดีอย่างยิ่ง!
เขาหยิบมุกพระบริสุทธิ์กับมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของทันที แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เสวียน รับไป!”
จากนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน เฉินเสวียนก็กรีดนิ้วของตนเอง
หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนมุกพระบริสุทธิ์ทีละหยด มันดูดซับเลือดเหล่านั้นไว้ แล้วเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าออกมา!
“ฮ่าๆๆ! พวกเจ้าเห็นกันแล้วใช่หรือไม่? พี่เสวียนยังเป็นชายบริสุทธิ์ หลิวรูหยานพูดเหลวไหลทั้งเพ!”
ตู้เมิ่งหัวเราะเสียงดัง สะใจเป็นที่สุด
เวลานี้ ดวงตะวันดวงใหญ่โผล่พ้นขอบฟ้า สาดแสงสีทองเจิดจ้าลงบนร่างของเฉินเสวียน
เขาดูองอาจเกรียงไกรประหนึ่งเทพสงครามสวมเกราะทอง!
หลายคนมองภาพตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย ภาพความองอาจของเฉินเสวียนยามออกรบเหนือใต้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาผุดขึ้นในห้วงความคิด!
เฉินเสวียนตวาดว่า “ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า หลิวรูหยานอย่างเจ้าเป็นเพียงหญิงแพศยาโสมม! ไสหัวออกจากยอดเขาเซงเหนี่ยเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำให้ข้าแปดเปื้อนสายตา!”
จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดผ่านจี้เยาเยว่ จี้อู่ซวง และศิษย์พี่หญิงทั้งสี่... จิตสังหารเย็นเยียบ!
“ความใจกว้างของข้า เฉินเสวียน มีไว้ให้คน ไม่ใช่สุนัขที่ลอบกัดโดยไม่ส่งเสียง! พวกเจ้าอย่าบีบคั้นข้า!”