ถึงเวลาอาหาร พ่อบ้านก็มาหยุดหน้าห้องของฉินเซียวหรานแล้วเคาะประตู «คุณชายเล็ก ได้เวลากินข้าวแล้วครับ»
เคาะอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้อง พ่อบ้านจึงเพิ่มเสียงเรียกอีกครั้ง «คุณชายเล็ก ได้เวลากินข้าวแล้วนะครับ»
ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ พ่อบ้านเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คุณชายเล็กอยู่ในห้องตั้งแต่เช้าและยังไม่ออกมา ปกติเขาชอบอยู่คนเดียว พวกคนรับใช้จึงไม่เข้าไปรบกวน
แต่สุขภาพของคุณชายไม่ค่อยดี หากเงียบไปนานโดยไม่ตอบกลับ คงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่
พ่อบ้านรีบลงไปหยิบกุญแจสำรอง แล้วกลับมาเปิดประตูห้องของฉินเซียวหรานอย่างรวดเร็ว
พอเข้าไปก็ถึงกับผงะ ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดของฉินเซียวหรานเปื้อนเลือดไปทั่ว ส่วนคุณชายเล็กของบ้านพวกเขานอนหมดสติอยู่บนเตียง
พ่อบ้านรีบวิ่งเข้าไปตะโกนเรียก «คุณชายเล็ก! คุณชายเล็ก!»
มือของพ่อบ้านสั่นระริกขณะลองแตะลมหายใจของฉินเซียวหราน ยังหายใจอยู่! น้ำตาของพ่อบ้านไหลพราก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรเรียกรถพยาบาล
จากนั้นก็เรียกป้าจางให้มาช่วยกันพยุงฉินเซียวหรานลงไปรอรถพยาบาลข้างล่าง
พอป้าจางเห็นสภาพของฉินเซียวหราน ดวงตาก็แดงก่ำทันที «คุณชายเล็กเป็นอะไรไปคะ»
พ่อบ้านปลอบเธอ «ช่วยกันพาคุณชายเล็กลงไปก่อน»
ฉินเซียวหรานเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ส่วนพี่ชายคนโตของเขาก็ยุ่งมาก พูดได้ว่าพ่อบ้านกับป้าจางเป็นคนเลี้ยงฉินเซียวหรานมาจนโต ความห่วงใยที่ทั้งคู่มีให้เขาไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง
ทั้งสองช่วยกันพยุงฉินเซียวหรานลงไปนอนราบบนโซฟาชั้นล่าง ป้าจางใช้กระดาษทิชชูเช็ดเลือดตรงมุมปากให้เขาอย่างเบามือ คิ้วของฉินเซียวหรานขมวดแน่น เห็นได้ชัดว่าแม้ในยามหมดสติเขาก็ยังเจ็บปวดอย่างมาก ร่างกายสั่นน้อย ๆ ก่อนจะมีเลือดสดซึมออกจากปากอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ป้าจางร้องลั่น «พระเจ้า! คุณชายเล็ก!»
พ่อบ้านรีบโทรหาฉินเซียวเจ๋ออีกครั้ง «คุณชายครับ คุณชายเล็กเกิดเรื่องแล้ว»
ฉินเซียวเจ๋อกำลังประชุมอยู่ พอได้รับสายจากพ่อบ้าน มือก็สั่น «เกิดอะไรขึ้น»
พ่อบ้านเล่าอาการของฉินเซียวหรานให้ฟัง «คุณชายเล็กอาเจียนเป็นเลือด ตอนนี้หมดสติไปแล้ว ผมโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว กำลังจะไปโรงพยาบาลครับ»
«เข้าใจแล้ว ฉันจะรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้» ฉินเซียวเจ๋อคว้าเสื้อคลุมข้างเก้าอี้แล้วรีบเดินออกไป «การประชุมวันนี้พอแค่นี้ก่อน น้องชายฉันเกิดเรื่อง»
รถพยาบาลมาถึงคฤหาสน์ตระกูลฉินอย่างรวดเร็ว
แพทย์กับพยาบาลจัดท่าฉินเซียวหรานให้นอนราบแล้วนำขึ้นเปล พ่อบ้านก็ตามขึ้นรถไปด้วย
พยาบาลรีบให้ออกซิเจนฉินเซียวหรานก่อน พร้อมตรวจวัดความดันโลหิตและระดับออกซิเจนในเลือด
ฉินเซียวหรานไอสองครั้ง ก่อนจะไอเอาเลือดปนฟองออกมาอีก ใบหน้าของเขาซีดเผือดขณะนอนอยู่บนเตียงในรถพยาบาล แพทย์ที่อยู่ข้าง ๆ ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เขา
พ่อบ้านถามอย่างร้อนใจ «คุณหมอครับ คุณชายเล็กของผมจะไม่เป็นไรใช่ไหม»
«จากการประเมินเบื้องต้น น่าจะเป็นภาวะเลือดออกในกระเพาะอาหารเฉียบพลัน พอถึงโรงพยาบาลแล้วจะส่องกล้องตรวจกระเพาะเพื่อดูอาการให้ละเอียดอีกที»
พอถึงโรงพยาบาล ฉินเซียวหรานก็ถูกพาไปส่องกล้องตรวจกระเพาะทันที พ่อบ้านจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เสร็จก็เห็นฉินเซียวเจ๋อรีบร้อนมาถึง จึงรีบเรียกเขาไว้ «คุณชาย ทางนี้ครับ»
ฉินเซียวเจ๋อถาม «เสี่ยวหรานเป็นยังไงบ้าง»
«คุณหมอบอกว่าเป็นเลือดออกในกระเพาะอาหารเฉียบพลันครับ คุณชายเล็กก็สุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว เมื่อกี้ยังอาเจียนเป็นเลือดตั้งเยอะ น่าสงสารจริง ๆ» พ่อบ้านนึกถึงสภาพของฉินเซียวหรานเมื่อครู่แล้วก็รู้สึกปวดใจ
หัวใจของฉินเซียวเจ๋อบีบรัด เขาอาเจียนเป็นเลือด... ทำไมถึงอาการหนักขนาดนี้
ทั้งคู่ไปรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินของฉินเซียวหราน ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา แพทย์ก็เดินออกมา
ฉินเซียวเจ๋อรีบเข้าไปถาม «คุณหมอครับ ตอนนี้น้องชายผมเป็นยังไงบ้าง»
แพทย์ถอดหน้ากากลงแล้วตอบ «อาการของผู้ป่วยคงที่ชั่วคราวแล้ว กระเพาะของเขาไม่ค่อยดี พวกคุณควรดูแลให้ดี ปริมาณเลือดที่ออกจากกระเพาะอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ ขอให้ญาติใส่ใจเรื่องนี้ด้วย ตอนนี้ย้ายไปห้องพักผู้ป่วยทั่วไปได้แล้ว อีกอย่าง ร่างกายของเขาอ่อนแอมาก หลายส่วนก็มีปัญหา แนะนำให้รอให้อาการดีขึ้นก่อนแล้วค่อยตรวจร่างกายโดยละเอียด»
ฉินเซียวเจ๋อพยักหน้า «เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณคุณหมอ»
พอฉินเซียวเจ๋อเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เห็นน้องชายใบหน้าซีดไร้สีเลือดแม้แต่น้อย ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมา
เสี่ยวหรานเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขาในโลกนี้ ปกติเขามัวแต่ยุ่งกับงานจนใส่ใจน้องชายน้อยเกินไป
ตอนเด็ก ๆ เขากับน้องชายสนิทกันมาก น้องชายก็ติดเขาแจ แต่หลังจากนั้นเขาเอาแต่ขลุกอยู่ที่บริษัท นาน ๆ ถึงจะกลับบ้านสักครั้ง พอน้องชายโตขึ้น ทั้งคู่ก็ห่างเหินกันไป
เสี่ยวหรานสุขภาพไม่ดีมาตลอด ฉินเซียวเจ๋อตัดสินใจว่าจะหาเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเขาให้ได้
ฉินเซียวเจ๋อจ้องฉินเซียวหรานนิ่ง ๆ แล้วเห็นขนตาของอีกฝ่ายขยับเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ฉินเซียวเจ๋อโน้มตัวเข้าไปถาม «เสี่ยวหราน ตื่นแล้วเหรอ»
ฉินเซียวหรานกะพริบตา เขาไม่มีแรงจะพูด แต่จำได้ว่านี่คือพี่ชายแท้ ๆ ของร่างนี้
ฉินเซียวเจ๋อกุมมือเขาไว้ «เสี่ยวหราน ไม่ต้องพูดนะ พักผ่อนดี ๆ»
ฉินเซียวหรานกะพริบตาอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่ารู้แล้ว
เทียนป้ากรีดร้องอยู่ในหัวของฉินเซียวหราน «โฮสต์ ในที่สุดก็ตื่นแล้ว! ทำเอาฉันตกใจแทบตาย!»
ฉินเซียวหรานสื่อสารกับเทียนป้าผ่านความคิด «เทียนป้า เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อก่อนข้าถูกฟันสองแผลยังดึงดาบออกมาแล้วสู้ต่อได้เลย เหตุใดร่างนี้ถึงอาเจียนเป็นเลือดแค่สองคำก็ทำท่าจะตายแล้ว»
มุมปากของเทียนป้ากระตุก หากมันมีปากน่ะนะ «โฮสต์ ร่างกายและความสามารถในการทนของแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ ฉินเซียวหรานถูกกำหนดให้ร่างกายอ่อนแอ แถมประสาทรับความรู้สึกยังไวเป็นพิเศษ ความเจ็บที่คนอื่นรู้สึกได้หนึ่งส่วน พอมาอยู่ที่เขาก็กลายเป็นสิบส่วน เพราะงั้นดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ โฮสต์»
ฉินเซียวหราน «...สวรรค์บัดซบช่างกลั่นแกล้งข้าจริง ๆ!»
ฉินเซียวหรานนอนหมดอาลัยอยู่บนเตียง «วิถีแห่งเต๋าและเส้นทางสู่การบรรลุเซียนของข้าหายไปหมดแล้ว พลังบำเพ็ญก็ไม่มี ชีวิตแบบนี้ยังจะมีความหมายอะไรอีก»
เทียนป้าเห็นเขาเป็นแบบนั้นจึงปลอบ «โฮสต์ ถึงพลังบำเพ็ญของคุณจะหายไป แต่กระบวนท่ายังอยู่ คนที่ฝึกยุทธ์ในโลกนี้มีไม่มาก คุณต้องเป็นคนที่เก่งที่สุดแน่นอนค่ะ»
ฉินเซียวหรานมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที «จริงด้วย เทียนป้า โลกนี้ฆ่าคนไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าไปอัดกู้สืออวี่วันละรอบ แบบนี้ก็น่าจะทำความปรารถนาของเจ้าของร่างเดิมให้สำเร็จได้ใช่ไหม»
เทียนป้า «โฮสต์ การทำร้ายร่างกายคนอื่นก็ผิดกฎหมายนะคะ อีกอย่างร่างกายของคุณก็รับไม่ไหวด้วยซ้ำ อาจจะเป็นคุณที่เจ็บมือยิ่งกว่าเดิมหลังชกเขาสักหมัดก็ได้!»
ฉินเซียวหรานคิดว่าคุยกับเจ้าตัวนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว สัตว์เลี้ยงวิญญาณของคนอื่นมีแต่เชื่อฟังเจ้าของทุกอย่าง แต่สัตว์เลี้ยงวิญญาณของเขาพูดอะไรไปก็เถียงกลับมาสิบประโยค แม้เจ้าตัวเล็กจะพูดแต่ความจริง ทว่าความจริงก็มักบาดหูเสมอ
เขาหลับตาลงอย่างสงบ แต่ฉินเซียวเจ๋อกลับคิดว่าเขาไม่สบายอีกแล้ว ในสายตาของฉินเซียวเจ๋อ น้องชายที่ร่างกายอ่อนแอมีใบหน้าซีดขาวผิดปกติ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง «เสี่ยวหราน ไม่เป็นไรใช่ไหม รู้สึกไม่สบายอีกแล้วหรือเปล่า พี่ใหญ่จะไปตามหมอมา»
ฉินเซียวหรานออกแรงทั้งหมดที่มีคว้ามือฉินเซียวเจ๋อไว้เพื่อบอกว่าไม่เป็นไร ฉินเซียวเจ๋อจึงค่อยโล่งใจ ฉินเซียวหรานยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ร่างกายอ่อนแอมาก กระเพาะปวดแสบร้อนราวกับถูกไฟเผา เขานอนหงายหลับตา แล้วค่อย ๆ ผล็อยหลับไปอีกครั้ง.......