ฉินเซียวหรานหลับไปนานถึง 3 ชั่วโมง พอลืมตาขึ้นก็เห็นฉินเซียวเจ๋อนั่งพิงเตียง มือถือโทรศัพท์พิมพ์ข้อความอยู่ คงกำลังจัดการเรื่องบริษัท
ฉินเซียวหรานอยากเข้าห้องน้ำ เขาฝืนพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก ร่างกายนี้ยังไม่มีเรี่ยวแรงเลย
ฉินเซียวเจ๋อสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของฉินเซียวหราน จึงวางโทรศัพท์ลงทันที “เสี่ยวหราน ตื่นแล้วเหรอ”
ฉินเซียวหรานพยักหน้า เขาจะลงจากเตียงไปห้องน้ำ แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกจนทรุดนั่งลงไปอีกครั้ง
ฉินเซียวเจ๋อรีบประคองเขาไว้ “เสี่ยวหราน จะทำอะไรบอกพี่สิ”
เสียงของฉินเซียวหรานยังแหบพร่าเล็กน้อย “ข้าจะไปปลดทุกข์”
“เดี๋ยวพี่อุ้มไป” ฉินเซียวเจ๋อทำท่าจะอุ้มฉินเซียวหรานขึ้นมา
ฉินเซียวหรานรีบส่ายหน้ารัว ๆ จะบ้าหรือไง เขาเป็นถึงราชากระบี่ผู้ยิ่งใหญ่ มองโลกหล้าอยู่ใต้ฝ่าเท้า แต่แค่ไปห้องน้ำกลับต้องให้คนอุ้มท่าเจ้าหญิง แล้วศักดิ์ศรีของเขาจะเอาไปไว้ที่ไหน
“พี่” เขาไม่คุ้นกับการเรียกคำนี้เป็นครั้งแรก แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของร่างนี้ จะไม่เรียกก็คงไม่ได้ “แค่พยุงข้าไปก็พอ”
ฉินเซียวเจ๋อไม่ได้ยืนกรานอีก ห้องน้ำอยู่ในห้องพักผู้ป่วยพอดี และฉินเซียวหรานก็พักอยู่ห้องเดี่ยว เขาจึงพยุงฉินเซียวหรานเดินไปทางห้องน้ำ
เห็นอีกฝ่ายจะพยุงเขาเข้าไปในห้องน้ำด้วย ฉินเซียวหรานจึงห้ามไว้ “ข้าเข้าไปเองได้”
เขารีบหนีเข้าไปข้างในราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด แล้วล็อกประตู จากนั้นก็ล็อกประตูซ้ำอีกครั้ง
หลังทำธุระอย่างเชื่องช้าเสร็จ เขาก็เปิดก๊อกล้างมือ พอเงยหน้ามองใบหน้าในกระจก ฉินเซียวหรานก็ชะงักไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้านี้ ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง เครื่องหน้าประณีต แต่ก็แฝงความอ่อนแอของคนป่วยอยู่เล็กน้อย
เขาร้องเรียกเทียนป้าในใจอย่างบ้าคลั่ง เทียนป้า เทียนป้า!
เทียนป้า: เป็นอะไรไป โฮสต์
ฉินเซียวหราน: ทำไมหน้าตาถึงเป็นแบบนี้ ไม่เห็นจะเข้ากับภาพลักษณ์อันสง่างามและเก่งกาจของข้าเลย เปลี่ยนกลับเป็นรูปร่างเดิมได้หรือไม่
ในฐานะผู้บำเพ็ญกระบี่ ฉินเซียวหรานฝึกฝนทุกวันจนมีกล้ามเนื้อแน่นกระชับทั่วร่าง แต่ร่างนี้กลับประณีตบอบบาง แน่นอนว่าเขาย่อมชอบสภาพร่างกายเดิมของตัวเองมากกว่า
เทียนป้า: โฮสต์ ตอนนี้ภาพลักษณ์อันสง่างามและเก่งกาจของคุณกลายเป็นตอตะโกไปแล้วนะ
ฉินเซียวหราน: “...” ช่างเถอะ ข้าทนก็ได้
เสียงเคาะประตูของฉินเซียวเจ๋อดังมาจากด้านนอก “เสี่ยวหราน เสร็จหรือยัง”
ฉินเซียวเจ๋อเห็นฉินเซียวหรานเข้าไปนานแล้วแต่ไม่มีความเคลื่อนไหว จึงกลัวว่าเขาจะหมดสติไป เลยถามจากหน้าประตู
ฉินเซียวหรานเปิดประตูเดินออกไปทันที พอดีกับที่พ่อบ้านถือถุงใบใหญ่เดินเข้ามาจากหน้าห้องพักผู้ป่วย
“คุณชายน้อย ผมถามคุณหมอมาแล้ว คุณหมอบอกว่าตอนนี้คุณกินอาหารเหลวได้ คุณไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว คงหิวแล้วสินะ ผมกลับไปเอาของที่จำเป็นมาให้ ไหน ๆ คุณก็นอนอยู่ที่นี่ทุกวันคงเบื่อ ผมเลยเอาโทรศัพท์มาด้วย”
พ่อบ้านยื่นโทรศัพท์ให้ฉินเซียวหรานแล้วพูดต่อ “ป้าจางทำโจ๊กไก่ฉีกมาให้ กินสักหน่อยนะครับ”
ฉินเซียวหรานพยักหน้า รับโทรศัพท์มาแล้วกลับไปนั่งบนเตียง
พ่อบ้านเปิดโต๊ะข้างเตียงออก แล้วตักโจ๊กไก่ฉีกจากกระติกเก็บความร้อนใส่ชามให้ฉินเซียวหราน “คุณชายน้อย กินสักชามรองท้องก่อนนะครับ”
ตอนนี้ฉินเซียวเจ๋อเพิ่งตระหนักว่าปกติตัวเองใส่ใจน้องชายน้อยเกินไป จึงอยากแสดงความรักแบบพี่ชายให้เห็น “ให้พี่ป้อนให้ไหม”
“ข้ากินเอง!” เขาหยิบช้อนที่วางอยู่ข้าง ๆ ตักขึ้นมาหนึ่งคำแล้วใส่ปาก
ตอนโจ๊กเข้าปาก ฉินเซียวหรานรู้สึกแปลกใหม่ รสชาติอ่อน ๆ แต่ยังมีกลิ่นหอมของเนื้อไก่ ป้าจางทำอาหารเก่งมาก วัตถุดิบธรรมดาก็ยังทำออกมาอร่อยได้ ก่อนหน้านี้เขาบำเพ็ญจนไม่ต้องกินอาหารมานานหลายปีแล้ว
รสชาติของชีวิตสามัญชนในโลกมนุษย์ก็ไม่ได้แย่นัก เขากินไปทีละคำจนหมดไปเกือบครึ่งชาม แล้วก็เริ่มกินไม่ไหว พ่อบ้านไม่กล้าปล่อยให้เขากินมากเกินไป พอเห็นว่าพอแล้วจึงเก็บชามกับช้อนตะเกียบไป
เมื่อเห็นฉินเซียวหรานกินเสร็จเกือบหมดแล้ว ฉินเซียวเจ๋อก็กำชับว่า “พี่นัดตรวจสุขภาพทั้งตัวให้พรุ่งนี้แล้ว คืนนี้อย่ากินอะไรอีกนะ ลุงเฉิน ฝากช่วยดูเสี่ยวหรานด้วย ฉันยังมีงานบริษัทต้องจัดการ ขอไปก่อน พรุ่งนี้จะแวะมาใหม่”
พ่อบ้านพยักหน้า “ครับคุณชาย ผมจะเฝ้าคุณชายน้อยเอง”
ฉินเซียวหรานฟังไม่เข้าใจว่าการตรวจสุขภาพหมายถึงอะไร จึงไม่ได้ตอบอะไร ฉินเซียวเจ๋อตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วออกจากห้องพักผู้ป่วยไป
ฉินเซียวหรานหลับไปเกือบทั้งวัน ตอนนี้จึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก แม้ท้องจะยังปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่เขาทนไหว
เขานั่งพิงเตียงเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่งก็รู้สึกเบื่อ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาศึกษา เขานึกถึงความทรงจำในหัว โทรศัพท์ของฉินเซียวหรานมีแค่แอปแชตกับแอปจ่ายเงินที่จำเป็นไม่กี่แอป แม้สุขภาพไม่ดี แต่เขาก็เป็นเด็กดีในสายตาพ่อแม่คนอื่น เอาแต่ตั้งใจเรียนมาตลอด
น่าเสียดายที่ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงช่วงที่เขาเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่ยังไม่ทันไปรายงานตัว วิญญาณในร่างก็เปลี่ยนคนเสียก่อน สุดท้ายฉินเซียวหรานคนปัจจุบันเลยได้ประโยชน์ไปเต็ม ๆ เขาลองเล่นโทรศัพท์อยู่ตั้งนาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าต้องเล่นยังไง
เขาจึงร้องเรียกในใจทันที “เทียนป้า ข้าได้ยินมาว่าโทรศัพท์เครื่องนี้เล่นสนุกมาก มีอะไรสนุก ๆ บ้างหรือไม่”
เทียนป้า: โฮสต์ เกมของมนุษย์สนุกมาก คุณดาวน์โหลดมาสักเกมได้
ฉินเซียวหรานพยักหน้า เขาเข้าไปเลือกเกมในร้านค้าแอปอย่างพิถีพิถัน เหตุผลที่เลือกเกมนี้ก็เพราะถูกใจรูปไอคอนที่สุด
ไม่นานนัก เสียง “เหลือเชื่อ!” กับ “ยอดเยี่ยม!” ก็ดังก้องไปทั่วห้องพักผู้ป่วย
ใช่แล้ว เกมที่ฉินเซียวหรานเลือกคือเกมจับคู่แสนสุข
ฉินเซียวหรานเล่นรวดเดียวจากด่านแรกไปจนถึงด่านที่ 100 พ่อบ้านรีบห้ามเขา “คุณชายน้อย คุณชายกำชับให้พักผ่อนให้ดี เล่นโทรศัพท์มากไปจะเสียสายตานะครับ”
พ่อบ้านเห็นฉินเซียวหรานหน้าซีดขณะเล่นเกม ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ การที่ฉินเซียวหรานกระอักเลือดสร้างความตกใจให้เขามากจริง ๆ
ฉินเซียวหรานได้ยินดังนั้นจึงวางโทรศัพท์ลงอย่างอาลัยอาวรณ์
“เทียนป้า เห็นความเก่งกาจของข้าหรือยัง ผู้ใหญ่บ้านนั่นเป็นใครกัน ข้าใกล้จะช่วยเขาออกมาได้แล้ว”
ก็แค่ช่วยคนคนหนึ่ง ฉินเซียวหรานคิดว่าเกมนี้ไม่มีความยากสำหรับเขาเลย สมแล้วที่เป็นถึงราชากระบี่ผู้ยิ่งใหญ่! มีกระดูกเหล็กหัวใจอ่อนโยน! กล้าหาญเปี่ยมคุณธรรม! ไม่ว่าจะทำอะไรก็คล่องแคล่วไร้ที่ติ!
เทียนป้า: โฮสต์ ผมลองตรวจดูแล้ว เกมนี้มีมากกว่า 10,000 ด่านนะครับ
ฉินเซียวหราน: “...”
วันรุ่งขึ้น ตอนฉินเซียวเจ๋อเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เขาตกใจจนสะดุ้ง ฉินเซียวหรานหน้าซีดเผือด ร่างกายไร้เรี่ยวแรง นั่งพิงเตียงอยู่
“เสี่ยวหราน ไม่สบายหรือเปล่า พี่ไปตามหมอมาให้”
“พี่ ข้าไม่เป็นไร” ฉินเซียวหรานไม่ได้รู้สึกไม่สบาย อืม...ก็ไม่สบายอยู่หน่อยหนึ่งจริง ๆ
เมื่อคืนตอนนอน เขาแอบฝืนลุงเฉินเล่นเกมจับคู่แสนสุขจนดึก แต่ไม่กล้าพูดออกไป
ฉินเซียวหรานเป็นถึงราชากระบี่ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ว่ากลัวลุงเฉินจะไปฟ้องฉินเซียวเจ๋อ
แต่เพราะฉินเซียวเจ๋อเป็นพี่ชายของเขา เขาแค่ให้เกียรติพี่ชายเท่านั้นเอง!