ด้วยความชอบส่วนตัว เนื้อหาทั้งเรื่องจะมีฉากที่ตัวละครร่างกายอ่อนแอและอาการกำเริบอยู่มาก
ป่าทึบแห่งทวีปชางชาง
สายฟ้าคำรามครืนครั่น ฉินเซียวหรานสวมชุดดำ ชูกระบี่ยาวขึ้นสู่ท้องฟ้า เตรียมรับทัณฑ์อัสนีด้วยร่างกายตนเอง
วันนี้คือวันบรรลุเซียนของฉินเซียวหราน เขาบำเพ็ญเพียรมานับพันปี ในที่สุดวันนี้ก็จะบรรลุผลสำเร็จและเหินขึ้นสู่แดนเบื้องบน
ฉินเซียวหรานเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ เดินมาถึงขั้นนี้ได้ด้วยตัวเอง เขาอยากบอกตัวเองเพียงว่า สมกับเป็นเจ้าจริง ๆ ฉินเซียวหราน!
ในขณะนั้นเสียงฟ้าร้องยิ่งดังขึ้น สายฟ้าฟาดลงมาเป็นลูกแรก ฉินเซียวหรานไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขารับมันไว้ด้วยตัวคนเดียว แสงสายฟ้าแลบวาบอยู่ทั่วร่าง
จากนั้นสายฟ้าก็ยิ่งทวีความเหลือเชื่อ ลูกที่ 2 ลูกที่ 3 ลูกที่ 4... ฟาดลงมามากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดฉินเซียวหรานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง บรรลุเซียนไม่ใช่แค่รับทัณฑ์อัสนีให้ครบ 7 สายก็พอหรือ แล้วนี่มันอะไรกัน จงใจเล่นงานข้ารึไง!
แต่เขาไม่กล้าหลบ ทำได้เพียงรับสายฟ้าแต่ละลูกตรง ๆ จนถึงลูกที่ 81 ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ถูกฟาดจนดำเกรียม ขณะล้มลง เขาคิดในใจว่า สวรรค์เฮงซวยเอ๊ย กลั่นแกล้งข้าทำไม จากนั้นก็หลับตาลง...
เมื่อได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ลืมตา รอบตัวมีแต่สีขาว ทั้งเพดานสีขาว ผ้าปูที่นอนสีขาว และตู้เสื้อผ้าสีขาว
ที่นี่คือที่ไหน ฉินเซียวหรานงุนงง หรือว่าเขาบรรลุเซียนสำเร็จแล้ว ที่นี่คือแดนเบื้องบนหรือ
เขาลองเดินพลังดู แต่กลับพบว่าตนไม่มีพลังบำเพ็ญเหลืออยู่เลยสักนิด ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่แค่ไม่มีพลังบำเพ็ญ แล้วร่างกายนี้มันอะไรกัน
เขายกมือขึ้น มือข้างนั้นเรียวยาว ขาวผ่อง ไม่มีแม้แต่รอยด้าน ดูไม่เหมือนมือของผู้ฝึกกระบี่เลยสักนิด
นี่ไม่ใช่ร่างกายของตัวเอง! ฉินเซียวหรานตัดสินได้ทันที แถมร่างนี้ยังอ่อนแอมาก เขาฝืนความเจ็บปวด ไอออกมาสองครั้ง หรือว่าเขายึดร่างคนอื่นมาแล้ว
「สวัสดี โฮสต์」
ฉินเซียวหรานสะดุ้ง ใครพูด เขาหันมองไปรอบ ๆ ที่นี่กว้างมาก แต่ในห้องไม่มีใครเลย
「ใครน่ะ! ออกมา!」
「โฮสต์ ฉันอยู่ในร่างของคุณ ตอนที่คุณถูกฟ้าผ่า กระแสไฟฟ้าของคุณเชื่อมต่อกับฉัน ฉันเลยพาคุณมาอยู่ในร่างนี้」
พอได้ยินว่าอยู่ในร่าง ฉินเซียวหรานก็อดคลำท้องตัวเองไม่ได้ อยู่ตรงนี้หรือ
เขาอดถามไม่ได้ว่า 「ระบบคือสิ่งใด ที่นี่คือที่ไหน」
ระบบตอบว่า 「ร่างเดิมของคุณกลายเป็นถ่านดำไปแล้ว ที่นี่คือโลกในหนังสือ ร่างปัจจุบันของคุณก็ชื่อฉินเซียวหรานเหมือนกัน ที่นี่คือโลกยุคปัจจุบัน ไม่มีใครฝึกบำเพ็ญแล้ว ฉันจะถ่ายทอดความทรงจำของร่างนี้ให้คุณ แล้วคุณก็จะเข้าใจเอง」
ฉินเซียวหรานรู้สึกเหมือนมีข้อมูลมากมายยัดเข้ามาในสมอง เขามึนงงจนอดไออย่างหนักไม่ได้ ไอจนตาพร่ามืดไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นตัว
ร่างนี้แย่จริง ๆ ด้วย หากเป็นเมื่อก่อน เขาเจอคนขี้โรคแบบนี้ แค่เป่าลมใส่ทีเดียว เจ้าคนขี้โรคนี้ก็คงล้มพับแล้ว
เขาจัดระเบียบความทรงจำในหัว โลกนี้ไม่เหมือนกับโลกเดิมของเขาเลยแม้แต่น้อย เขานึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหัวเตียงขึ้นมา นี่คือโทรศัพท์มือถือ พอเขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์ก็สแกนใบหน้าโดยอัตโนมัติ
เขาลองกดดูอยู่พักใหญ่ แต่ยังไม่คุ้นและไม่ชำนาญนัก จึงวางมันลงเงียบ ๆ
พ่อแม่ของร่างนี้เสียชีวิตไปตั้งแต่เขาอายุ 10 ขวบ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกว่าพวกท่านประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขายังมีพี่ชายชื่อฉินเซียวเจ๋อ อายุมากกว่าเขา 8 ปี
ฉินเซียวหรานเรียกเสียงเบาว่า 「ระ...ระบบ」
ระบบตอบว่า 「อยู่นี่」
「เจ้าของร่างนี้เดิมเป็นอย่างไร」
ระบบตอบว่า 「เขาตื่นรู้ความทรงจำในหนังสือ รู้ว่าตัวเองจะถูกทำให้ครอบครัวแตกแยกและบ้านพินาศ จนโกรธจัดกระทบใจ แถมร่างกายก็อ่อนแอมาก สุดท้ายจึงป่วยตาย ก่อนตายเขาเรียกคุณมาอยู่ในร่างนี้ และขอให้คุณเปลี่ยนตอนจบของหนังสือต้นฉบับ ช่วยพี่ชายฉินเซียวเจ๋อไว้ ฉันจะถ่ายทอดความทรงจำส่วนนั้นให้คุณด้วย」
ครอบครัวของฉินเซียวหรานมีฐานะดีมาก หลังพ่อแม่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร พี่ชายฉินเซียวเจ๋อต้องรับช่วงดูแลบริษัท จึงทำงานหามรุ่งหามค่ำอยู่ในบริษัทตั้งแต่ยังหนุ่ม ส่วนเจ้าของร่างเดิมสุขภาพไม่ดีและไม่มีใครคอยดูแล จึงขาดความรักอย่างมาก ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาได้พบกับกู้สืออวี่ กู้สืออวี่รู้จากช่องทางบางอย่างว่าฉินเซียวหรานเป็นคุณชายน้อยของตระกูลฉิน จึงเป็นฝ่ายเข้าหาและตามจีบฉินเซียวหราน
หลังจากฉินเซียวหรานคบกับเขา ก็ใช้ทรัพยากรของครอบครัวคอยสนับสนุนกู้สืออวี่ทำธุรกิจครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดกู้สืออวี่ก็กลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจ แต่กลับเริ่มเล่นงานตระกูลฉิน พร้อมกับบงการและกดดันฉินเซียวหรานอยู่เรื่อย ๆ
พี่ชายของเขาก็ถูกกู้สืออวี่จงใจเล่นงานจนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิต สุดท้ายตระกูลฉินก็ตกไปอยู่ในมือกู้สืออวี่ เขาทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจฉินเซียวหรานสารพัด จนเป็นเหตุให้ฉินเซียวหรานเสียชีวิตตั้งแต่อายุยี่สิบกว่า
ฉินเซียวหราน 「...」
ข้ายินยอมแล้วหรือ ข้าท่องไปทั่วทวีปชางชางมานับพันปี ไร้ผู้ต่อกร แล้วจะให้ข้ามาจัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้หรือ
เขาลองเดินพลังในร่างเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉินเซียวหรานโกรธจนเอ่ยว่า 「ในเมื่อเจ้าเก่งนัก ก็คืนพลังบำเพ็ญให้ข้า ข้าจะได้ฟันเขาด้วยกระบี่ทีเดียวจบ」
ระบบตอบว่า 「ไม่ได้หรอก โลกนี้ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ」
ฉินเซียวหรานถึงกับพูดไม่ออก 「งั้นเจ้าก็รักษาร่างนี้ให้หายเสียที อ่อนแอปวกเปียกเช่นนี้ไม่เข้ากับภาพลักษณ์อันองอาจของข้าเลย」
ระบบตอบว่า 「ขอโทษนะ ฉันทำไม่ได้」
「แล้วเจ้าทำอะไรได้บ้าง!」
ระบบตอบว่า 「ตอนคุณเบื่อ ฉันคุยเป็นเพื่อนคุณได้นะ」
ฉินเซียวหรานเจ็บแน่นหน้าอกอย่างหนัก ไม่มีเวลามาเล่นกับมันจริง ๆ 「ระบบ」
เขานึกถึงชื่อที่เรียกยากนี้แล้วถามว่า 「เจ้าชื่อระบบหรือ」
ระบบตอบว่า 「ไม่ใช่ ฉันเพิ่งออกจากโรงงาน ยังไม่มีชื่อเลย」
ในฐานะผู้บำเพ็ญ ฉินเซียวหรานผ่านเรื่องราวมามากมาย เมื่อมาอยู่ที่นี่แล้วก็ต้องปรับตัว เขาปรับตัวเก่งมาก
ถึงปรับตัวไม่ได้ก็ไม่มีทางเลือก ร่างของเขาถูกฟ้าผ่าจนแหลกเป็นผุยผงแล้ว เพราะอย่างนั้นเขาจึงทะนุถนอมโอกาสที่ยังมีชีวิตอยู่เป็นพิเศษ
ในเมื่อระบบจะอยู่กับเขา เขาก็จะเลี้ยงมันไว้ในฐานะสัตว์วิญญาณติดตาม ในเมื่อเป็นสัตว์วิญญาณและยอมรับเขาเป็นนาย แล้วจะไม่มีชื่อได้อย่างไร
ฉินเซียวหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง 「ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าชื่อเทียนป้า」
ระบบชี้ตัวเองอย่างอ่อนแรงแล้วถามว่า 「เทียนป้า ฉันเหรอ」
ฉินเซียวหรานพยักหน้าอย่างหนักแน่น เป็นผู้ติดตามของข้าก็ต้องมีชื่อที่องอาจแบบนี้แหละ
ในเมื่อข้าเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เรื่องของเจ้าของร่างเดิมตั้งแต่วันนี้ไปก็เป็นเรื่องของข้า สิ่งที่เขาต้องการ ข้าจะช่วยให้สำเร็จ ถือเสียว่าได้ชดใช้สายสัมพันธ์แห่งเหตุและผลนี้
แต่ไม่นาน ฉินเซียวหรานก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้อีก ร่างกายพลันเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขาฝืนความเจ็บแล้วเรียกสองครั้ง 「เทียนป้า เทียนป้า」
เทียนป้าก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย 「โฮสต์ ฉันอยู่นี่ คุณเป็นอะไรไป」
ฉินเซียวหรานเจ็บจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาพยุงเตียงแล้วค่อย ๆ เอนตัวลง ก่อนหน้านี้ในทวีปชางชางเขาต่อสู้กับผู้คนทุกวัน บาดเจ็บมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยเจ็บขนาดนี้ หรือว่าความอดทนของร่างนี้จะต่ำเกินไป
เพิ่งมาถึงก็จะตายอีกแล้วหรือ
เขากุมหน้าอกแล้วไอสองครั้ง จู่ ๆ ก็อาเจียนเป็นเลือด เลือดแต้มเป็นจุด ๆ ย้อมผ้าห่มสีขาวจนแดง
เทียนป้าตกใจจนอดส่งเสียงงอแงในหัวฉินเซียวหรานไม่ได้ 「โฮสต์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม」
แย่แล้ว แย่แล้ว โฮสต์คงไม่ตายไปด้วยหรอกนะ แต่ฉันเป็นแค่ระบบคุยเป็นเพื่อน ไม่มีความสามารถอะไรที่จะช่วยโฮสต์ได้เลย
ฉินเซียวหรานถูกรบกวนจนหายใจไม่ทัน สุดท้ายก็หมดสติไปเพราะความเจ็บปวดเช่นนั้น