เจียงสื่อหยูเพิ่งเดินเข้าไปในครัว เปิดประตูตู้เย็นเตรียมจะสำรวจวัตถุดิบ
เพ่ยเหยียนโจวที่นั่งอยู่บนโซฟามาตลอด จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาที่ประตูครัว:
"ฉันช่วยจับจังหวะได้นะ สามคนยังไงก็เร็วกว่าสองคนอยู่ดี"
เจียงสื่อหยูถือมะเขือเทศสองลูกอยู่ในมือ พอได้ยินคำพูดนั้น ก็เกือบจะพยักหน้าตอบตกลงไปแล้ว
เพราะมีคนช่วยอีกแรง ตัวเองก็จะได้เหนื่อยน้อยลงจริงๆ
คำว่า "ได้" แทบจะหลุดออกจากปากอยู่แล้ว
แต่แล้วเสินถิงหลานก็พูดขึ้นก่อนเขา
เธอหันไปมองเพ่ยเหยียนโจว น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความห่างเหินที่ไม่อาจโต้แย้งได้: "ไม่ต้องแล้วคะ เพ่ยจ้ง"
มือที่กำลังรั้งแขนเสื้อของเพ่ยเหยียนโจวหยุดชะงักไปเล็กน้อย
เสินถิงหลานพูดต่อ: "ฉันกับเจียงสื่อหยูสองคนพอแล้ว ครัวมันเล็ก คนเยอะไปกลับจะเกะกะ"
"ไม่งั้น เดี๋ยวหลังกินข้าวเสร็จ ช่วยเก็บโต๊ะหน่อยได้ไหมคะ?"
พูดได้สุภาพมาก แถมยังหาเก้าอี้ให้เขานั่ง แต่เจตนาปฏิเสธนั้นชัดเจนมาก
รอยยิ้มบนใบหน้าเพ่ยเหยียนโจวชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีมารยาทพยักหน้าตอบ: "ได้ ตามนั้น"