เสินถิงหลานก้มลงมองดอกแดนดิไลออนบนตักของเธอ แล้วยิ้มเบาๆ
"งั้นต่อไปนี้ฉันจะแก้เพลง อาจจะต้องขอยืมบ่อยหน่อยนะ"
"ได้ตลอดเลย"
"จะรบกวนการสร้างงานของคุณไหม?"
"งานของคุณสำคัญกว่า ส่วนฉันแค่งานอดิเรก"
เสินถิงหลานหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้เถียงอะไร
เธอรู้ดีว่าระดับของเจียงสื่อหยู ไม่ใช่แค่ "คนที่ชอบ" ธรรมดาๆ แน่นอน
สี่สิบห้านาทีต่อมา รถก็ขับกลับมาถึงบ้านพักหัวใจ ห้องอัดเสียงก็ติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หน้าลานบ้านจอดรถไว้หลายคัน เพ่ยเหยียนโจว หลินจือ และซ่งจื้อหยวน กลับมากันครบแล้ว
เจียงลี่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ในลานบ้าน เธอเป็นคนแรกที่โผล่หัวออกมาจากช่องประตูห้องนั่งเล่น
พอเห็นเสินถิงหลานกอดดอกไม้ลงมาจากข้างคนขับ ดวงตาของเจียงลี่ก็สว่างวาบทันทีราวกับไฟหน้ารถ
เธอวิ่งออกไปที่ระเบียงหน้าบ้านทันที: "ว้าว! ดอกไม้!"
เฉินหรานถือขวดน้ำเดินตามออกมาแกว่งๆ มองไปที่ดอกไม้นั้นแล้วถาม "ดอกไม้อะไร? นี่มันดอกแดนดิไลออนไม่ใช่เหรอ?"
"นายเป็นผู้ชายแท้ๆ กลับจำได้ด้วยเหรอ?"
"ฉันเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ใช่คนไม่รู้หนังสือโว้ย!"
[เฉินหราน: ฉันมันซื่อบื้อ แต่ฉันก็เรียนจบเก้าปีการศึกษาภาคบังคับมาอย่างเต็มที่นะเฟ้ย!]
[เจียงลี่อินหนักมาก!]
เสินถิงหลานกอดดอกไม้ เดินเข้าบ้านอย่างสง่างาม
เจียงลี่เดินวนรอบตัวเธอเหมือนหางจูง เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น:
"ใครส่งมา? ใครส่งมา? ฉันจะทำเป็นไม่รู้ แล้วเธอพูดออกมาดังๆ เลย!"
เสินถิงหลานพูดสามคำออกมาอย่างใจเย็น: "เจียงสื่อหยู"
"ให้ตายเถอะ! ตอนนี้เธอไม่แม้แต่จะปิดบังเลยเหรอ?"