รถค่อยๆ ขับออกจากเขตพักตากอากาศ สองข้างทางปรากฏทุ่งนากว้างใหญ่
ที่ขอบทุ่ง มีการปลูกทิวลิปที่กำลังเบ่งบานอย่างงดงามไว้เป็นแถว
ทั้งสีแดง เหลือง ชมพู ภายใต้สายลมยามเช้า ราวกับทะเลดอกไม้หลากสีสัน บานสะพรั่งอย่างเป็นระเบียบและสดใส
สายตาของเสินถิงหลานถูกดึงดูดไปกับวิวนอกหน้าต่างอย่างชัดเจน
หล่อนไม่ได้พูดอะไร แค่หันไปมองทิวลิปผืนนั้นอย่างเงียบๆ สองสามวินาที
เจียงสื่อหยูรับรู้ถึงสายตาที่หยุดอยู่ของหล่อนได้อย่างไว มองตามไปที่กระจกมองหลัง
“ชอบทิวลิปเหรอ?”
เสินถิงหลานหันกลับมา ส่ายหน้า: “ไม่ได้ชอบที่สุดเท่าไหร่”
เจียงสื่อหยูรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: “ผมคิดว่าผู้หญิงน่าจะชอบดอกไม้ที่สดใสอย่างกุหลาบมากกว่านะ แล้วคุณชอบอะไรมากที่สุด?”
สายตาของเสินถิงหลานมองไปยังทุ่งนาที่ไกลออกไป เสียงเบา: “ดอกแดนดิไลออน”
“ดอกแดนดิไลออน?”
เขาท่องคำตอบนี้ในใจอีกครั้ง
คำตอบนี้เกินความคาดหมาย แต่วางไว้กับเสินถิงหลานแล้ว กลับดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
[จำไว้! จดทั้งหมดให้ฉัน! เดี๋ยวออกสอบ!]
[ตอนที่เจียงสื่อหยูเงียบไปเมื่อกี้ เหมือนกำลังรีบสร้างโน้ตใหม่ในหัวเลย]
[พี่มือลั่นต่อไปคงไม่ถอนดอกแดนดิไลออนไปส่งให้หล่อนมั้ง?]
เจียงสื่อหยูจอดรถติดไฟแดง ขยับตัวหันไปถามอย่างจริงจัง: “ทำไมถึงชอบดอกแดนดิไลออน?”