เสินถิงหลานเพิ่งก้าวเข้ามาในออฟฟิศของตัวเอง ก็คว้าถุงใส่แล็ปท็อปวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่รีรอ
ยังไม่ทันได้ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง ประตูกระจกของออฟฟิศก็มีคนเคาะเบา ๆ สองทีจากด้านนอก
"เข้ามา"
ประตูถูกผลักเปิดออกเป็นรอยแยก เฉินอานอันถือถ้วยกาแฟโผล่ครึ่งตัวเข้ามา
ใบหน้ากลม ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ปิดไม่มิด มุมปากยกขึ้นสูง เป็นรอยยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดีที่ได้มาตรฐานสุด ๆ
"พี่ถิงหลาน วันเดียวเองนะ มีคนอุตส่าห์ขับรถมาส่งที่ทำงานเลยเหรอ?"
เสินถิงหลานเปิดฝาแล็ปท็อปขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เขาอาสาเอง"
"โอ๊ะ~ แล้วที่เกี่ยวก้อยล่ะ? ก็เขาอาสาเองเหรอ?"
นิ้วที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดของเสินถิงหลานหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบตามองเฉินอานอันอย่างเรียบ ๆ
สายตานั้นถึงจะไม่ดุ แต่ความกดดันกลับเต็มเปี่ยม
เฉินอานอันเห็นท่าไม่ดี ก็หดคอลงอย่างไวว่องตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด
แต่หัวใจที่เร่าร้อนด้วยไฟแห่งการซอกแซกของเธอเห็นทีจะไม่มอดดับง่าย ๆ "เข้าใจแล้ว ไม่ใช่อาสาเอง"
"วันนี้ไม่ยุ่งเหรอ? เพลงที่ลูกค้าสั่งให้แก้น่ะเสร็จแล้ว?"
"ยุ่งสิคะ ยุ่งมากเลย"
"แต่ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ก็สู้เรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของเจ้านายไม่ได้หรอกนะ!"
เสินถิงหลานสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นเดินไปหาเฉินอานอัน ยื่นมือไปวางบนไหล่ของเธอ แล้วก็ลงมือผลักเลขาผู้กล้าหาญคนนี้ออกไปนอกประตูด้วยตัวเอง