ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสินถิงหลานเก็บตัวเรียบร้อยแล้ว ผลักประตูห้อง 203 ออกมา
เธอเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสีอ่อนที่ใส่สบาย ผมยาวรวบไว้ด้านหลังด้วยกิ๊บหนีบแบบสุ่มๆ มือถือกระเป๋าใส่คอมพิวเตอร์สำหรับไปทำงาน
เสินถิงหลานเดินลงบันไดไปชั้นหนึ่ง พอถึงหัวมุม ก้าวเท้าก็หยุดชะงักเล็กน้อย
เจียงสื่อหยูยืนรออยู่ที่โถงทางเข้าชั้นหนึ่งแล้ว
เขาไม่รีบ ไม่ก้มหน้ากดโทรศัพท์ แค่นั่งเอนหลังพิงตู้รองเท้าอย่างเกียจคร้าน สายตามองไปที่ความว่างเปล่า ดูเหมือนกำลังเหม่อลอย
ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาลงมาจากบันได เจียงสื่อหยูจึงหันไปมองเธอ: "เก็บของเสร็จแล้วเหรอ?"
เสินถิงหลานก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย พยักหน้าเบาๆ: "อื้ม"
สายตาของเจียงสื่อหยูเลื่อนลงมาครึ่งนิ้ว จ้องไปที่กระเป๋าคอมพิวเตอร์ในมือเธอ
"ให้ฉันถือเถอะ"
เสินถิงหลานชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยื่นกระเป๋าคอมพิวเตอร์ให้เขาอย่างว่าง่าย
เจียงสื่อหยูรับกระเป๋า แล้วหมุนตัวผลักประตูใหญ่ของบ้านพักหัวใจเปิดออก