หวังเอี๋ยน: [ลืมที่พูดกับเธอตอนบ่ายไปแล้วหรือไง? อย่าไปหลบอยู่มุมไหนเลย ไปนั่งข้างๆ เจียงสื่อหยูสิ]
หวังเอี๋ยน: [คืนนี้เธอกับเขาต้องมีฉากอินเทอร์แอคต์ต่อหน้ากล้องให้ได้]
หวังเอี๋ยน: [นั่งให้ใกล้ขึ้นอีกหน่อย หาโอกาสยื่นน้ำให้เขา หรือไม่ก็ให้เขาปิ้งเนื้อให้เธอสักไม้ เข้าใจไหม?]
หลินจือดูข้อความเหล่านั้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย
แต่ก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
เธอเงยหน้ามองเจียงสื่อหยู
เขากำลังปิ้งเห็ดเข็มทองและข้าวโพดให้เสินถิงหลานอยู่ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเป็นธรรมชาติและกลมกลืนกันมาก
ท้ายที่สุดเธอก็ยังไม่ได้ขยับไปไหน
[เมื่อกี้กล้องสแกนไป เธอเห็นสีหน้าของหลินจือเปลี่ยนไปรึเปล่า?]
[น้องสาวดูเหนื่อยมากเลยนะ... รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นฝืนออกมาทั้งๆ ที่... สงสารจัง]
[ไม่สบายหรือเปล่า? ตั้งแต่กลับมาก็ดูไม่มีเรี่ยวแรงตลอด]
[มีแค่ฉันคนเดียวหรือที่เห็นเธอมองเจียงสื่อหยูกับเสินถิงหลานเมื่อกี้? สายตานั้น... ซับซ้อนมาก]
เสินถิงหลานมองท่าทางปิ้งเสียบสลับกับพัดลมของเจียงสื่อหยู มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ
เธอหยิบเนื้อเสียบที่ปิ้งเสร็จแล้วเก็บไว้ไม่ยอมกินมาตลอดบนจานของตัวเอง ส่งประกบปากเขา: “อย่าปิ้งแต่ของอย่างเดียว เธอก็กินด้วยสิ”
เจียงสื่อหยูก็ไม่เกรงใจ เอาปากประกบเข้าไปกัดเนื้อเสียบนั้น แล้วหันหัวเล็กน้อย ใช้ปากลากเนื้อเข้าปาก
“อื้ม รสชาติดีทีเดียว สมกับเป็นฝีมือฉันเอง”