เจียงสื่อหยูถอนหายใจเบา ๆ ถูกผลักให้ขึ้นเวทีแบบไม่ได้ตั้งตัว ก่อนจะยื่นมือไปรับกีตาร์ที่เฉินหรานส่งให้
เพราะงานหนักในช่วงบ่าย นิ้วมือขวาของเขายังค่อนข้างแข็ง
แม้คนอื่นจะไม่ทันสังเกต แต่เสินถิงหลานกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน
"มือยังเจ็บอยู่ไหม?"
เจียงสื่อหยูทำเป็นปากแข็งตอบ "โอเค ไม่ได้พิการ"
พูดเล่นหรือไง!
ผู้ชายจะพูดว่าไปไม่ไหวได้ยังไง!
"งั้นอย่าออกแรงมากล่ะ"
"รับทราบ ครูเสิน"
เสินถิงหลานช่วยเขาปรับคาปอกลับไปยังตำแหน่งที่ถูกต้อง
ส่วนที่ว่าเสินถิงหลานรู้ได้ยังไงว่าเพลงนี้ต้องหนีบคาปอที่คีย์อะไร?
อย่าถาม!
ถามไปก็ได้คำตอบว่า นี่คือสัมผัสเสียงสัมบูรณ์และพื้นฐานความเป็นมืออาชีพของโปรดิวเซอร์เพลงระดับท็อป!
ท่าทางของทั้งคู่เป็นธรรมชาติและละเอียดอ่อนมาก แต่กล้องที่อยู่ข้าง ๆ กลับเก็บภาพทุกอย่างเอาไว้ได้หมด
[กรี๊ดดด เธอเห็นเขามือเจ็บด้วย! สาวกกล้องจุลทรรศน์อยู่ตรงนี้!]
[โคตรจะดี เขาปิ้งบาร์บีคิวให้เธอ เธอวางปิ๊กกับปรับคาปอให้เขา ช่วยชีวิตฉันที!]
[คนสองคนนี้โคตรจะเข้ากัน ไม่พูดคำหวานอะไรเลย แต่ทุกรายละเอียดคือการกระทำ]
[เจียงสื่อหยูปากแข็ง: ไม่ได้พิการ มือขวา: นายสุภาพหน่อยได้ไหม? ฉันจะไส้แตกอยู่แล้ว!]
[ที่ครูเสินพูดว่า "อย่าออกแรงมาก" นุ่มนวลมากเลย ใครจะทนดอกไม้สูงเสียดฟ้าที่มีด้านต่างขัดแย้งแบบนี้ได้ไหว?!]
เจียงสื่อหยูหายใจเข้าออกเพื่อปรับจังหวะ แล้วนิ้วมือขวาก็ดีดสายกีตาร์เบาๆ
เสียงอินโทรกีตาร์ที่สดใสดังออกมา ลานบ้านที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นก็เงียบลงทันที