ในห้องนั่งเล่นเกิดความเงียบ awkward ขึ้นชั่วครู่
หลินจือดูเหมือนจะอยากหาหัวข้อคุย แต่พอเห็นสีหน้าของเจียงสื่อหยูที่ดูเหมือนกำลังหลับตาพักผ่อน ก็เลยกลืนคำพูดกลับลงไป
โชคดีที่ความเงียบ awkward นี้กินเวลาแค่สองนาที
แขกคนที่สามผลักประตูเข้ามา
นักวิ่งมาราธอน เฉินหราน อายุ 25 ปี
สวมชุดกีฬาเรียบง่าย เปล่งประกายความสดใสและความร้อนแรงที่น่าทึ่งออกมาจากรอบตัว
เฉินหรานเปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อย เดินยิ้มเข้ามา ก่อนจะโบกมือทักทายหลินจือ แล้วก็หันไปมองเจียงสื่อหยู
"สวัสดีทุกคน ผมชื่อเฉินหราน นักวิ่งมาราธอน"
หลินจือในที่สุดก็รอจนได้พบคนที่สามารถทำลายน้ำแข็งได้อย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มของเธอก็จริงใจขึ้นอีกนิด
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลินจือ"
"เจียงสื่อหยู นักเขียนอิสระ"
เฉินหรานวางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างโถงทางเข้า แล้วเดินเข้าห้องนั่งเล่นอย่างเป็นธรรมชาติ
จากนั้น เขาก็นั่งลงข้างๆ เจียงสื่อหยู
มือที่ถือแก้วน้ำของเจียงสื่อหยูชะงักเล็กน้อย
ไม่เอาน่า!
ห้องนั่งเล่นกว้างขนาดนี้ โซฟายาวขนาดนี้
ทำไมนายต้องมานั่งข้างฉันด้วย?
นายคิดจะแกล้งฉันหรือไง?
เฉินหรานนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ถึงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ หันไปถามเขา: "ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม?"
"แกก็นั่งไปแล้ว"
"งั้นฉันถือว่าแกตกลงนะ"
"แกมีความสุขก็พอ"
หลินจือทนไม่ไหว หัวเราะออกมา
คอมเมนต์ในไลฟ์ก็เริ่มคึกคักตามไปด้วย
[ฮ่าๆๆๆ เขาท่าทางไม่พอใจจริงๆ]
[คนขี้อายเจอคนเป็นมิตร ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์กำลังจะเกิดขึ้น!]
[ฮ่าๆ! คนเก็บตัวคือของเล่นที่ดีที่สุดของคนเปิดเผย!]
[เจียงสื่อหยู: ฉันขี้อาย ฉันอยากอยู่คนเดียว เฉินหราน: ไม่ แกต้องคุยกับฉัน]
ในขณะนั้นเอง เสียงกริ่งประตูดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม
หลินจืออาสาวิ่งไปเปิดประตู
แขกคนที่สี่เข็นกระเป๋าเดินทางสีเทาเข้มเข้ามา
สวีจือซิน อายุ 26 ปี สวมเสื้อเชิ้ตสีคาราเมลและกางเกงขายาวสีดำ มัดผมยาวต่ำๆ ไว้ด้านหลัง แต่งหน้าเบามาก
เธอแผ่ความเย็นชา สะอาด และมีเหตุผลออกมาจากรอบตัวอย่างชัดเจน ไม่มีความหวานแบบหลินจือ และไม่มีความร้อนแรงแบบเฉินหราน
"สวัสดีทุกคน ฉันชื่อสวีจือซิน บรรณาธิการหนังสือเล่ม" เสียงของเธอก็เย็นชาและห่างเหินเหมือนกับตัวเธอ
เมื่อได้ยินคำว่า "บรรณาธิการ" เจียงสื่อหยูก็นึกถึงลางร้ายขึ้นมาในใจทันที
บรรณาธิการหนังสือเล่ม?
ระดับอันตรายพุ่งทะยานขึ้นเต็มพิกัด!
สวีจือซินทักทายทุกคนอย่างเรียบง่าย แล้วก็ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นในการเข้าสังคมมากนัก เดินไปอีกฝั่งของโซฟายาว หาที่นั่งว่างแล้วนั่งลง
พอเธอนั่งลง ก็เปิดกระเป๋าถือ หยิบหนังสือหนาๆ ออกมาเล่มหนึ่ง แล้ววางบนโต๊ะกาแฟ
ทันทีที่ปกหนังสือโผล่ออกมา กล้องในห้องไลฟ์ก็จัดเต็มซูมให้เห็นชัดๆ
นั่นคือหนังสือเล่มของ "มังกร" เล่ม 3!
คอมเมนต์ในไลฟ์เป็นพวกแรกที่เห็น
[เดี๋ยวนะ! สวีจือซินถืออะไรอยู่น่ะ?]
["มังกร" เล่ม 3! เป็นหนังสือเล่มของ "มังกร" เล่ม 3!]
[โอ้โห! "มังกร" เล่ม 3 เพิ่งจบได้แค่ 2 วัน เธอไปเอามาจากไหนเนี่ย?!]
[พี่สาว! ขายให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันให้หนึ่งหมื่นเลย!]
[คนข้างบนไปต่อคิวเถอะ ฉันให้หนึ่งร้อยล้าน!]
[หกหกหกสิบหก คนข้างบนโกหกไม่ต้องคิดเลย ไหนโอนห้าสิบให้ฉันดูหน่อยสิว่ามีจริงไหม!!]
รูม่านตาของเจียงสื่อหยูหดลงทันที
โอ้โห! เจ๋งมาก!
วันแรกของรายการหาคู่ นายก็เปิดฉากโจมตีเลยนะ!
นี่มันไม่ใช่หนังสือ แต่เป็นหมายจับของฉันชัดๆ!
เฉินหรานสายตาไว เห็นตัวอักษรใหญ่ๆ บนปกได้ในพริบตา กระเด้งออกจากโซฟา แล้วก้าวยาวๆ ไปจ้องหนังสือเล่มนั้น
"โอ้โห! "มังกร" เล่ม 3! เป็นหนังสือเล่มด้วย!"
หลินจือก็อุทานแล้วเดินเข้าไปดู
"ตายแล้ว! เป็นหนังสือเล่มจริงๆ ด้วยเหรอ? เมื่อคืนเพิ่งจะจบเรื่องไม่ใช่เหรอ?"
สวีจือซินผลักแว่นตากรอบบางบนดั้งจมูกแล้วอธิบาย: "อืม บริษัทของเรารับผิดชอบจัดพิมพ์หนังสือชุดนี้"
"ก่อนที่ฉบับอิเล็กทรอนิกส์จะจบ เราทำเลย์เอาต์ไปเกือบหมดแล้ว เมื่อคืนเพิ่งเพิ่มตอนจบ เช้านี้เลยเร่งพิมพ์ตัวอย่างออกมาจำนวนหนึ่ง"
เฉินหรานเต็มไปด้วยความตกใจและอิจฉา "เท่เกินไปแล้ว! งั้นนายก็เป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่ได้เห็นหนังสือเล่มจริงสิ?"
สวีจือซินพยักหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ยืนยัน "ก็น่าจะใช่"
เมื่อยืนยันว่าหนังสือเล่มนี้เป็นของจริง ความอิจฉาบนใบหน้าของเฉินหรานก็กลายเป็นความเจ็บปวดและโกรธแค้นในทันที
เขาชี้ไปที่หนังสือเล่มนั้น ราวกับชี้ไปที่ศัตรูที่ฆ่าพ่อของเขา
"ไม่ใช่นะ พ่อมดอีกาคนนี้นี่มันโหดร้ายเกินไปจริงๆ! ตอนที่ฉันอ่านฉากของเหอหลี่อี้เมื่อคืน ฉันนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงทั้งคืน โกรธจนนอนไม่หลับ!"
หลินจือพยักหน้าแรงๆ มือจับหน้าอกแล้วพูดเสริม "ใช่ๆ! เมื่อคืนฉันอยู่หอพัก เพื่อนร่วมห้องฉันดูตอนจบแล้วร้องไห้เหมือนคนที่โดนผู้ชายสารเลวทิ้งสามครั้ง!"
เจียงสื่อหยูที่แอบนั่งอยู่มุมห้องทำตัวเป็นคนโปร่งใส ฟังการตัดสินฝ่ายเดียวที่โหดร้ายไร้ความปรานีนี้ ในที่สุดก็อดไม่ได้
"บางที เขาอาจแค่เคารพพัฒนาการของเนื้อเรื่องก็ได้"
ทันทีที่พูดจบ ห้องนั่งเล่นก็เงียบลงทันที
เฉินหราน หลินจือ สวีจือซิน สามคู่สายตาหันมามองเขาพร้อมกัน จ้องเขานิ่ง
เจียงสื่อหยูรู้สึกหนาวสะท้านที่หลัง
แย่แล้ว คราวนี้พูดมากเกินไป!
ตอนแบบนี้ฉันจะแก้ตัวแทนตัวเองไปทำไมกัน?
"ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย"
เฉินหรานหรี่ตาลงทันที "คนเขียนนิยายอย่างพวกแกเป็นแบบนี้กันหมดใช่ไหม ชอบหาเหตุผลมาให้คนเขียน?"
"โรคประจำตัว นิดหน่อย"
สวีจือซินมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
[ฮ่าๆๆ การประณามพ่อมดอีกาครั้งใหญ่!]
[ชื่อเสียงของพ่อมดอีกาถูกทำลาย? ไม่ เขาสมควรแล้ว!]
[เจียงสื่อหยู: ฉันขอพูดแทนคนอาชีพเดียวกันเบาๆ หน่อยไม่ได้เหรอ (หน้าน้อยใจ.jpg)]
[ประโยคที่เขาเพิ่งพูดไป เหมือนกับที่คนเขียนพูดเลยนะ!]
[อย่าเดาไปเอง พ่อมดอีกาจะมารายการหาคู่ได้ยังไง! เขาน่าจะซ่อนตัวอยู่บ้านเพื่อหนีมีดจากแฟนๆ!]
เฉินหรานเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้กระทันหัน ตบต้นขาแรงๆ "เดี๋ยวก่อน!"
เจียงสื่อหยูเกือบสำลักน้ำ
เรื่องอะไรอีกล่ะ?
เฉินหรานหันมาจ้องเขา "แกเป็นนักเขียนอิสระ"
"อืม"
"แล้วแกก็เคยกดไลก์คอมเมนต์ที่เกี่ยวกับพ่อมดอีกา งั้นแกพอจะรู้จักพ่อมดอีกาสินะ?"
เจียงสื่อหยูภายนอกดูสงบ แต่ในใจเริ่มด่าแล้ว
นักเขียนอิสระ กดไลก์ พ่อมดอีกา
เยี่ยม ครบวงจรแล้ว
"รู้จักคนนี้ แต่ไม่สนิท"
เจียงสื่อหยูพูดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน "วงการต่างกัน ผมเขียนนิยายหวานแหวว"
"จริงเหรอ?"
"ฉันสาบาน ถ้าฉันรู้จักพ่อมดอีกา ฉันจะเข้าห้องน้ำแล้วลืมเอาทิชชู่ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วไม่มีซองปรุงรส ดื่มน้ำแล้วสำลัก!"
หลินจือเหมือนจะสังเกตเห็นจุดที่น่าสนใจ "แต่เมื่อกี้แกเพิ่งเกือบสำลักน้ำไปนะ"
เจียงสื่อหยู: "(￣□￣) นั่นมันเรื่องบังเอิญ~"
เฉินหรานผิดหวัง พิงกลับไปที่โซฟา "น่าเสียดาย ฉันนึกว่าแกจะรู้จักซะอีก"
[ฮ่าๆ เฉินหรานแกนี่เชื่อมโยงได้เก่งจริงๆ!]
[ทำไมฉันรู้สึกว่าเจียงสื่อหยูเพิ่งจะตื่นตระหนกไปแวบหนึ่ง?]
[เจียงสื่อหยู: ฉันแค่เขียนนิยายหวานแหวว อย่าถามฉันเลย!]
หลินจือถอนหายใจ "ถ้ารู้จักจริงๆ ก็อยากจะถามเขาว่าตอนเขียนให้เหอหลี่อี้ตาย เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ใจบ้างเหรอ"
เฉินหรานกำหมัดทั้งสองข้าง กัดฟันพูด "ถามอะไรล่ะ ตรงไปเดี่ยวเลยดีกว่า!"
เจียงสื่อหยู: o,0
ใจเย็นๆ~ใจเย็นๆ~
พ่อมดอีกาตายแล้ว ฉันบอกเอง!
ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ก็แค่หนุ่มน้อยผู้บริสุทธิ์ที่เขียนนิยายหวานแหวว ถูกบังคับให้มารายการหาคู่!
และแล้ว เสียงกริ่งประตูของบ้านพักหัวใจก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เจียงสื่อหยูรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย รีบลุกขึ้นยืน "ฉันไปเปิดประตูเอง"
เจียงสื่อหยูเดินไปที่ประตู จับที่จับประตู
ประตูเปิดออก
นอกประตูมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
เธอสวมเสื้อโค้ทสีคาเมลเข้ม ยาวถึงเข่า ด้านในเป็นเสื้อยืดคอเต่าสีดำล้วนเรียบง่าย และกางเกงขากว้างสีดำที่ย้อยลงมาอย่างสวยงาม
ผมยาวไม่ได้จัดแต่งอะไรเป็นพิเศษ แค่ใช้กิ๊บหนีบผมสีดำรวบไว้ที่ด้านหลังอย่างไม่เป็นทางการ มีเส้นผมหลุดร่วงสองสามเส้นพาดผ่านข้างคอที่ขาวเย็นและเรียวนวล
สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดคือดวงตาคู่นั้น ทรงยาว หางตาด้านนอกเชิดขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ดุดัน สีเข้มมาก
เธอคือผู้หญิงที่เขาเคยเห็นในเอกสาร ราวกับท่วงทำนองที่ยังไม่ได้ใส่เนื้อร้อง
เสินถิงหลาน