เจียงสื่อหยูคิดว่าภาพถ่ายของเธอในรูปนั้นดูเย็นชาเพียงพอแล้ว แต่เมื่อตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้า กลับเงียบสงบยิ่งกว่ารูป และมีระยะห่างมากกว่า
เสินถิงหลานก็มองเห็นคนในประตูชัดเจนเช่นกัน
เสื้อยืดสีขาว กางเกงลำลองสีอ่อน วงตาดูเกียจคร้าน มือยังคงวางอยู่บนลูกบิดประตู
ในสมองของเธอ เสียงคอร์ดเปียโนเพียงสามวินาทีจากการถ่ายทอดสดรอบอุ่นเครื่องดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองสบตากันหนึ่งวินาที
หนึ่งวินาทีนี้ไม่ยาวนาน
แต่สำหรับเจียงสื่อหยู มันชัดเจนมากพอ
หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างเคาะเบา ๆ เต้นเร็วกว่าปกติครึ่งจังหวะ
ในห้องนั่งเล่น การประณามอีกายังคงดำเนินต่อไป
แต่โลกของคนสองคนที่หน้าประตู ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว
คอมเมนต์ระเบิดขึ้นทันที
[โอ้โห้โห้! สบตากันแบบนี้มันมีอะไรแน่นอน!]
[ห้องนั่งเล่นยังประณามอีกาอยู่เลย แต่หน้าประตูสลับช่องละครโรแมนติกไปแล้ว!]
[เมื่อกี้เจียงสื่อหยูชะงักไปใช่ไหม? เขาชะงักแน่นอน!]
[เสินถิงหลานก็หยุด! เธอมองเขา! เธอมองเขาจริง ๆ!]
เจียงสื่อหยูตั้งสติได้ก่อนคนอื่น
เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะจ้องใครนาน ๆ ตรงหน้าประตู โดยเฉพาะตอนที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่
เขาปล่อยลูกบิดประตู ขยับตัวหลีกทาง แล้วพูดด้วยเสียงที่ต่ำกว่าปกติเล็กน้อย "เข้ามาก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยเอากระเป๋าไปวางที่โถงทางเข้าให้"