เกมในวงถูกยื้อต่อด้วยการช่วยชีวิตของเจียงลี่ไปได้อีกห้ารอบอย่างครึกครื้น
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก จนกระทั่งสามทุ่มครึ่ง สวีจือซินดูเวลาแล้วเอ่ยปากเรียกหยุดพอดี:
"ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ทุกคนยังมีงานกันทั้งนั้น วันนี้ขอกันแค่นี้ก่อนเถอะ"
ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดนั้น เริ่มเก็บข้าวของเตรียมกลับห้อง
เสินถิงหลานลุกขึ้นยืน หันไปมองเจียงสื่อหยู
"ห้องอัดเสียงชั้นสาม อุปกรณ์ติดตั้งครบแล้วใช่ไหม?"
"อืม ตอนบ่ายจัดวางเรียบร้อยหมดแล้ว"
"ฉันขอไปดูหน่อยได้ไหม"
เจียงสื่อหยูรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: "ตอนนี้เลยเหรอ?"
"อืม"
เสินถิงหลานเว้นไปครึ่งวินาที แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ถ้าตอนนี้แกยังไม่ง่วงน่ะนะ"
สีหน้าท่าทางที่ง่วงเหงาหาวนอนของเจียงสื่อหยูหดหายไปทันทีหลายส่วน
"ไม่ง่วง"
เฉินหรานที่กำลังจะขึ้นชั้นสอง พอได้ยินคำว่า "ห้องอัดเสียง" เข้าปุ๊บก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขาโผล่หน้ามาแทรกเสียงดัง:
"ห้องอัดเสียงเหรอ? ฉันก็อยากไปดูเหมือนกันว่าข้างในเป็นยังไง!"
เจียงลี่ไวพอ ๆ กับปานสายฟ้า คว้าคอเสื้อด้านหลังของเฉินหรานไว้ได้ทันควัน
"แกไม่อยาก!"
เฉินหรานยังดิ้นรน: "ฉันอยากสิ! ฉันยังไม่เคยเห็นห้องอัดเสียงระดับมืออาชีพเลย!"
"ไม่ แกง่วง! ตอนนี้แกง่วงมาก!"
"ฉันไม่ได้ง่วงจริง ๆ นะ!"
"แกยังไม่ยอมง่วงอีกใช่ไหม เดี๋ยวฉันชกหัวแกสักที ให้แกหลับลึกถึงที่เลย!"
เฉินหรานถูกสาวพาตัวไปตลอดทาง หันหน้ากลับมาทีไรก็คร่ำครวญทุกที: "ฉันแค่อยากดูห้องอัดเสียงแค่นั้นเองนะ......"