ทุกคนกินข้าวเย็นเสร็จ บนโต๊ะอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งหม้อก็เกือบหมดเกลี้ยง
เจียงลี่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างพอใจ ถอนหายใจยาว ๆ พลางอุทานขึ้นว่า “ฉันขอประกาศเลย วันนี้ผลงานฝึกงานของลูกน้องตัวน้อย คะแนนเต็ม!”
เสินถิงหลานกำลังใช้ทิชชู่เช็ดมุมปาก พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ยังคงเย็นชาและนิ่งสงบเหมือนเดิม “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ผัดผักจานเดียวเท่านั้น”
เจียงสื่อหยูนั่งเก็บจานชามอยู่ฝั่งหนึ่ง พลางพูดแทรกขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจ “เพิ่งลงครัวครั้งแรกก็ทำได้ขนาดนี้ เก่งมากแล้ว”
เสินถิงหลานไม่ได้ตอบอะไร แค่ก้มหน้าลงยกแก้วน้ำขึ้นจิบไปหนึ่งคำ
เพียงแต่ว่าน้ำคำนี้... หวานนิด ๆ ~
เพ่ยเหยียนโจวลุกขึ้นย้ายจานเปล่ามาวางซ้อนกัน แล้วทำหน้าที่เก็บกวาดตามที่เสินถิงหลานมอบหมายให้ก่อนหน้านี้อย่างจริงจัง
เจียงสื่อหยูเองก็เตรียมลุกขึ้นไปช่วย แต่ทว่าก็ถูกเจียงลี่กดไหล่ไว้ทันที
“พ่อครัวเหนื่อยแล้ว ลูกน้องตัวน้อยก็เหนื่อยแล้ว ต่อไปนี้ไม่ใช่ธุระของพวกเธอสองคนแล้ว นั่งพักให้หมดเลย!”
[เจียงลี่นี่เป็นปากเป็นเสียงแทนพวกเราได้สมชื่อจริง ๆ วันนี้การจัดการแบบนี้ฉันพอใจมาก!]
[คุณเพ่ยดูมีมารยาทจริง ๆ บอกเก็บโต๊ะก็เก็บโต๊ะ เป็นลูกผู้ชายจริง ๆ!]
[เสินถิงหลานเพิ่งก้มหน้าไป! เธอเขินแล้ว! เธอเขินแน่นอน!]
เก็บกวาดเสร็จเรียบร้อย ทุกคนก็กลับมานั่งรวมกันที่โซฟาในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง
เจียงลี่เป็นคนอยู่ไม่สุข วิ่งไปรื้อค้นในตู้เก็บของ เจอค็อกเทลผลไม้แอลกอฮอล์ต่ำที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ล่วงหน้ากองหนึ่ง แล้วมาจัดเรียงวางบนโต๊ะกาแฟเป็นแถว
เฉินหรานพอดูเหล้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “กินอย่างเดียวก็ไม่สนุก เอาเกมมาเล่นเพิ่มสีสันกันเถอะ!”
เจียงลี่รีบยกมือเสนอขึ้นทันที “เล่นเกม ‘ประชันความเว่อร์’ ดีกว่า! หรือเรียกอีกชื่อว่า ‘ทำเธออิจฉา’!”