สามคนวิ่งจ็อกกิ้งเสร็จ พอตะวันเริ่มขึ้นก็เดินกลับมาที่บ้านพักหัวใจ
ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเจียงลี่ขดตัวนั่งอยู่บนโซฟาแล้ว
เธออุ้มหมอนสีชมพูไว้ในอ้อมแขน หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่ ภาพบนหน้าจอหยุดอยู่ที่คลิปย้อนหลังตอนที่เจียงสื่อหยูกับเสินถิงหลานวิ่งเคียงคู่กันพอดี
ได้ยินเสียงที่โถงทางเดิน เจียงลี่ก็เงยหน้าขึ้นทันที สายตากวาดไปมาระหว่างเจียงสื่อหยูกับเสินถิงหลาน
เธอจงใจยืดเสียงแล้วยิ้มถามขึ้นมาว่า "โอ้ย~ หน่วยวิ่งตอนเช้ากลับมาแล้วเหรอ?"
"เป็นไงบ้างคุณสองคน อากาศตอนเช้านี้ เห็นทีจะหวานเป็นพิเศษเลยสินะ?"
เจียงสื่อหยูชะงักเล็กน้อยตอนกำลังเปลี่ยนรองเท้า แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน "ก็โอเค ไม่ได้วิ่งจนตาย"
เสินถิงหลานที่ยืนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้า มุมปากขยับเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เจียงลี่บนโซฟาเห็นภาพนั้นหมด
เหอะๆ
ตายไม่ตายฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าฉันเกือบหวานตายเพราะพวกนายคู่เดียวเนี่ยแหละ!
[สายตาเจียงลี่ตอนนี้ คือตัวฉันเองที่อยู่หน้าจอชัดๆ!]
[นักแปลอารมณ์อินเทอร์เน็ตมาตรงเวลา!]
[เจียงสื่อหยู: ยังไม่ตาย เจียงลี่: แต่ความหวานของนายสองคนเกือบทำให้ฉันตายคาที่แล้ว!]
เฉินหรานเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ยกมือลูบท้องแบนๆ ของตัวเอง แล้วร้องคร่ำครวญ: "ไม่ไหวแล้ว วิ่งอ้อมใหญ่ขนาดนี้ ฉันใกล้จะหิวแบนแล้ว"
เขาพูดพลางเดินตัวตรงไปทางห้องครัว "ฉันจะไปต้มไข่สักสองสามฟองรองท้อง พวกนายสามคนเอาไหมล่ะ?"