เวลา 7 โมงเช้า ห้อง 201
เจียงสื่อหยูกำลังหลับสบายอยู่ดีๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงดังจั๊กจั๊กข้างๆ
เขาลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ก็เห็นเฉินหรานนั่งยองๆ อยู่ข้างเตียง กำลังเก็บรองเท้าวิ่ง หูฟัง และผ้าเช็ดตัว
จริงๆ แล้วเฉินหรานทำเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว แต่สำหรับเจียงสื่อหยูที่หลับง่ายแค่ไหนก็ตื่นง่ายแค่นั้น เสียงนี้ช่างเหมือนตีฆ้องรัวกลองข้างหูจริงๆ
เจียงสื่อหยูหรี่ตามอง เสียงแหบห้าวเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของคนยังไม่ตื่น: "นี่นาย..."
เฉินหรานหันกลับมา เก้อเขินเล็กน้อย: "ขอโทษที่ปลุกนายนะเว้ย ฉันจะไปวิ่งเช้า"
เจียงสื่อหยูพูดไม่ออก
วิ่งเช้า?
มนุษย์คิดค้นกิจกรรมทรมานตัวเองที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้ขึ้นมาทำไม?
เวลานี้ดึกดื่นขนาดนี้ไม่ควรกอดเตียงนอนหลับต่อไปหรือไง!?
เฉินหรานเห็นเขาตื่นแล้ว ก็ถือโอกาสชวน: "เพื่อน ตื่นแล้วทั้งที วิ่งด้วยกันมั้ย?"
สัญชาตญาณแรกของเจียงสื่อหยูคือปฏิเสธ แต่พอคิดอีกที:
ยังไงก็ถูกปลุกจนตื่นแล้ว ต่อให้ฝืนนอนต่อก็คงหลับไม่สนิท
สู้ออกไปวิ่งสองรอบ กินอะไรสักหน่อย แล้วค่อยกลับมานอนต่อให้เต็มที่ก็ยังได้
"เอาเถอะ"
เจียงสื่อหยูเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวสะอาดกับกางเกงวอร์มสีดำ ล้างหน้าล้างตาง่ายๆ ดูสดใสเอาเรื่องอยู่
ตอนนี้ทีมงานเห็นห้อง 201 มีความเคลื่อนไหว ก็รีบเปิดไลฟ์สดทันที
[หา? ตี 7? พวกเขาตื่นแล้ว? ฉันยังไม่ได้นอนเลย!]
[เฉินหราน: ตื่นมาวิ่งเช้า ส่วนเจียงสื่อหยู: ตื่นมารับโทษ]