เจียงสื่อหยูอุ้มช่อดอกไม้เดินกลับไปที่รถ แต่เขาไม่ได้นั่งกลับเข้าไปในรถ
เขาพิงอยู่ข้างประตูที่นั่งข้างคนขับ ถือมือถือไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือคอยปกป้องช่อดอกไม้ในอ้อมแขน
หน้าจอมือถือสว่างขึ้น แต่เขาไม่ได้เปิดวีแชท แค่เปิดดูเวลา แล้วก็ปิดลง
เขาดูนาฬิกาหลายครั้ง แต่ไม่เคยเร่งรั้งแม้แต่ครั้งเดียว
[คนที่แค่ผ่านทางจะเร่งเธอ แต่คนที่อยากเจอเธอจะรอเธอ]
[ภาพเขาอุ้มดอกแดนดิไลออนพิงรถอยู่นี่สุดยอดไปเลย ถ่ายทอดสดให้คะแนนเต็มร้อย!]
สายลมยามเย็นพัดพาความอบอุ่นของต้นฤดูร้อนผ่านมุมถนน พัดปลิวกระดาษหุ้มช่อดอกไม้สีฟ้าหมอก
ปุยแดนดิไลออนอันบอบบางนั้นโยกไหวเบา ๆ ในสายลม
เจียงสื่อหยูหมุนตัวหลบอย่างไม่รู้ตัว ยื่นมือใหญ่บังทิศทางที่ลมพัด
เขาไม่กลัวดอกไม้จะปลิว เขากลัวของที่เธอชอบจะถูกลมนี้พัดจนเสียรูปแบบเดิม
ระหว่างทางมีสาว ๆ หลังเลิกงานสองคนเดินผ่าน คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะหันมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วกระซิบกับเพื่อนข้าง ๆ ว่า
“เฮ้ นายดูคนนั้นสิ ใช่พี่มือลั่นในรายการหาคู่เปล่า?”
เจียงสื่อหยูได้ยิน
เขาไม่ได้หลบ แค่ค่อย ๆ ดึงช่อดอกไม้ในอ้อมแขนเข้ามาแน่นขึ้นอีกนิด กลัวคนอื่นจะมาโดน
ภายในสตูดิโอเพลงถิงหลาน
เสินถิงหลานยังคงใส่หูฟังมอนิเตอร์ นิ้วเรียวของเธอกดแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปด้วยแทร็กเสียงอันซับซ้อน
เฉินอานอันถือกาแฟดำเพิ่งชงเสร็จ หาวแล้วเดินผ่านไปใกล้หน้าต่างกระจก
เธอมองลงไปข้างล่างอย่างไม่ใส่ใจ
ข้างถนนด้านล่าง ชายร่างสูงโปร่งใส่เสื้อยืดสีขาวคนหนึ่งพิงอยู่ข้างรถเบนซ์สีดำ อุ้มช่อดอกไม้สีอ่อนไว้ในอ้อมแขน