ค่ำคืนค่อย ๆ มืดลง ที่บ้านพักหัวใจห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งกลับยังสว่างไสวอยู่
เสินถิงหลานและเจียงสื่อหยูผลักประตูเข้ามา เหล่าแขกรับเชิญที่กลับมาก่อนหน้านี้กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่บริเวณโซฟา
พอเห็นสองคนเดินเข้ามา ทุกคนก็หันขวับไปมองพร้อมกันเป็นแถว
บนไหล่ของเสินถิงหลานยังคงพาดเสื้อคลุมสูทสีดำตัวกว้างของเจียงสื่อหยูอยู่ ผมยาวปลิวสยายตามสายลมยามค่ำคืนจนดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย
เธอเดินเคียงข้างเจียงสื่อหยู ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ใกล้ไม่ไกล แต่กลับแผ่รัศมีที่ทำให้คนอื่นแทรกเข้าไปไม่ได้
เฉินหรานเอนตัวพิงพนักโซฟา ยิ้มแหย่ขึ้นมา “ที่หนึ่งกลับมาแล้วไง ร้านอาหารสไตล์ฮ่องกงร้านนั้นเป็นยังไงบ้าง?”
เจียงสื่อหยูปิดประตูตามสบาย ๆ แล้วตอบ “อาหารใช้ได้”
เสินถิงหลานก็พยักหน้าตาม “บรรยากาศก็ดีด้วย”
คำตอบของทั้งคู่เรียกได้ว่าเป็นมาตรฐานสุด ๆ หาจุดติไม่ได้สักอย่าง
แต่ฟังยังไงก็ยังไงอยู่ดี.......
เจียงลี่สายตาดี สังเกตเห็นเสื้อคลุมสูทผู้ชายบนไหล่เสินถิงหลานได้ทันที ก็เผยรอยยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดีออกมาอีกครั้ง
เสินถิงหลานมองตามสายตาเธอ ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองยังสวมเสื้อของเจียงสื่อหยูอยู่แน่น ๆ
ตลอดทางกลับมาจากร้านอาหาร เธอกลับคุ้นชินกับการมีเสื้อคลุมตัวนี้อยู่บนตัวไปแล้วซะสนิท