เวลาผ่านเลยเที่ยงคืนไปอย่างช้า ๆ
เสียงพูดคุยด้านล่างเงียบหายไปหมดแล้ว แขกรับเชิญต่างทยอยกลับห้องพัก บ้านพักหัวใจกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
เจียงสื่อหยูเปลี่ยนชุดลำลองสีเทาเข้มเรียบง่ายตัวหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้อง
โดยไม่รู้ตัวก็มาถึงหน้าห้องอัดเสียงชั้นสาม
ใต้ขอบประตูยังมีแสงไฟอุ่น ๆ ทะลุออกมา
เขายืนนิ่งอยู่นอกประตู กำลังลังเลอยู่ว่าจะเคาะดีหรือไม่
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง "แคล็ก" ดังขึ้น ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน
เสินถิงหลานเพิ่งเลิกงานและกำลังจะลงชั้นล่าง พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเจียงสื่อหยูยืนอยู่หน้าประตูพอดี
เธอชะงักไปเล็กน้อยอย่างชัดเจน แววตาใสสะอาดฉายความประหลาดใจวาบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามเสียงเบา:
"เจียงสื่อหยู? นาย...มีธุระอะไรเหรอ?"
ภายใต้แสงไฟสลัวของทางเดิน สายตาของเจียงสื่อหยูลึกซึ้งและอ่อนโยน
เขามองเธอ แล้วพูดเสียงเบามาก:
"ฉันมีเพลงหนึ่งเพลง อยากจะร้องให้นายฟัง"
หัวใจของเสินถิงหลานพลันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง จากนั้นมุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ: "ได้สิ"
ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันลงมาที่ชั้นหนึ่ง
ระหว่างที่เดินผ่านห้องครัว เจียงสื่อหยูก็หยิบชาเย็นยี่ห้อหนึ่งออกมาจากตู้เย็น
เป็นแบบแช่เย็น!
[มาแล้ว ๆ ก๊กเหลียว 1987 รุ่นลิมิเต็ด ชาเย็น!]
[ชาเย็น: ฉันมีบุญอะไรนักหนาถึงได้มาร่วมวงระดับไฮโซแบบนี้?]
เขาบิดฝาออก เงยหน้าดื่มไปหนึ่งคำ
ของเหลวเย็น ๆ หวาน ๆ ไหลลงคอ ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกมาทั้งคืนก็ถูกกลบลงไปได้พอดี