เสินถิงหลานได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสบตากับเขา
คงเป็นเพราะไม่คิดว่าเจียงสื่อหยูจะยิงตรงขนาดนี้แบบไม่ให้สัญญาณเตือนใดๆ เธอจึงหลุดหัวเราะออกมา แต่ปลายหูกลับแดงขึ้นอย่างเงียบๆ ภายใต้ความมืดของกลางคืน
เธอเก็บชายเสื้อคลุมบนไหล่ให้เรียบร้อย แล้วจงใจทำตาโค้งยิ้มแหย่เขา "อาจารย์เจียง คืนนี้คุณพูดเก่งจังเลย"
"ไม่ใช่พูดเก่ง แต่พูดแต่ความจริง"
[กรี๊ดดดดดดดดดดดด!]
[เสินถิงหลานกำลังดูวิว แต่ตัวเธอเองต่างหากที่เป็นวิวที่งดงามที่สุดในสายตาเจียงสื่อหยู!]
[ไอ้เจียงสื่อหยู! ปกติทำตัวเย็นชาเหมือนไร้อารมณ์ แต่พอจีบคนนี่มันฆ่าคนตายเลยนะ!]
[การยิงตรงเอาชนะทุกอย่าง! ประโยค "พูดแต่ความจริง" ประกอบกับหน้านิ่งๆ นั่น พลังทำลายล้างถล่มทลาย!]
พอได้ยินคำตอบที่ตรงไปตรงมาขนาดนั้น เสินถิงหลานกลับต่อไม่ติด
เธอไม่แกล้งแหย่เขาอีก และบรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็ค่อยๆ สงบลง นุ่มนวลและเงียบงัน
ด้วยความเมาของเหล้าเพียงเล็กน้อย เธอนึกถึงเรื่องเก่าๆ มากมายขึ้นมาอย่างกระทันหัน
เสินถิงหลานก้มหน้ามองเงาของตัวเองที่ถูกไฟถนนยืดออก เสียงของเธอเบาล่องลอย
"ตอนเด็กๆ ที่จริงฉันโตมากับคุณยายเป็นหลัก"
"ตอนนั้นพ่อแม่ฉันยุ่งมาก คุณยายตื่นเช้ากว่าฉันเสมอ"
"ทำกับข้าวให้ ส่งฉันไปโรงเรียน เย็บกระดุมชุดนักเรียนให้ฉัน ทุกอย่างต้องดูแล"