พอได้ยินคำนั้น หน้าของเสินถิงหลานก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เจียงสื่อหยูเองก็เกือบสำลักน้ำลายที่กลืนลงไปจนตายคาที่
เขารีบคุกเข่าข้างเดียวย่อตัวลง มองตาหนูน้อย แล้วพูดอย่างจริงจังและรอบคอบเพื่อแก้ไขคำพูดนั้น:
“หนูน้อย ยังไม่ใช่สามีตอนนี้นะจ๊ะ”
หนูน้อยเอียงคอถามไม่เลิกรา:“งั้นเมื่อไหร่ล่ะ?”
เจียงสื่อหยูอึ้งไปจริง ๆ
ขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนตัวจริงเลย ที่แท้สามี...
ยังอีกไกลมาก
เจียงสื่อหยูไอแห้ง ๆ สายตามองไปทางเสินถิงหลานข้าง ๆ แล้วโยนลูกบอลให้เธอ:
“เรื่องนี้...ต้องดูว่าพี่ถิงหลานจะให้สถานะพี่ชายเมื่อไหร่”
เสินถิงหลานทั้งเขินทั้งโมโห แอบถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง:“อย่ามาสอนเด็กพูดแบบนี้สิ”
หนูน้อยยังคงเล่นบทเด็กช่างสงสัยต่อไป:“พี่ชายคะ แล้วพี่ชอบพี่ถิงหลานไหม?”
ครั้งนี้ เจียงสื่อหยูไม่ได้มองหนูน้อย
เขาลุกขึ้นยืนตรง ๆ สายตามองไปที่เสินถิงหลานอย่างไม่วางตา แล้วตอบโดยไม่ลังเล:
“ชอบสิ”
หัวใจของเสินถิงหลานดูเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงมากขึ้นไปอีก
หนูน้อยวิ่งไปหาเสินถิงหลานแล้วเงยหน้าเล็ก ๆ ถาม:“งั้นพี่ถิงหลานชอบพี่ชายคนโตไหม?”
เสินถิงหลานย่อตัวลง หยิกแก้มน้อย ๆ ของเด็กสาวอย่างเอ็นดู:“ชอบสิ”
[โอ้โห! นี่มันไม่ใช่การตอบคำถามเด็กเลยสักนิด! นี่มันใช้ปากเด็กมาสารภาพรักกันสองฝ่ายชัด ๆ!!!]
[สายตาที่เจียงสื่อหยูส่งให้เมื่อกี้มันเชื่อมโยงกันจนแทบจะข้ามกาแล็กซี่ไปแล้ว! เขาจ้องเสินถิงหลานตลอดเวลาที่พูดคำว่า “ชอบ”!]