คุณยายเซี่ยเปิดอัลบั้มรูป ชี้ไปที่ภาพแรก
ในภาพ เสินถิงหลานน้อยวัยหกเจ็ดขวบยืนอยู่ใต้ต้นวงศ์ตระกูลโพธิ์เก่าแก่ในลานบ้าน มือถือไม้เล็ก ๆ อยู่หนึ่งแท่ง
ข้างหน้าเป็นกลุ่มเด็กวัยไล่เลี่ยกัน ยืนเข้าแถวเรียบร้อยเป็นระเบียบ
เธอทำหน้าเย็นชาตึงขรึม กำลังสั่งการแถวอยู่
ที่ขำที่สุดคือ บนอกเธอยังห้อยป้ายกระดาษแข็งที่เขียนตัวหนังสือสามตัวใหญ่เบี้ยวไปเบี้ยวมาว่า ผู้บัญชาการใหญ่
คุณยายเซี่ยหัวเราะแล้วอธิบายว่า “ตอนเด็ก ๆ เธอน่ะ เป็นจ่าฝูงเด็กของที่นี่เลยนะ ใครไม่เชื่อฟังเธอก็ทำท่าเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย แต่แปลกที่ทุกคนก็กลัวเธอกันหมด”
เจียงสื่อหยูกลั้นหัวเราะในใจจนแทบบ้า
ไขคดีแล้ว มิน่าล่ะเสินถิงหลานถึงได้ชอบสั่งคนนัก ที่แท้พรสวรรค์ด้านการบริหารนี่เต็มหลอดมาตั้งแต่เด็กเลยหรือนี่?!
คุณยายเซี่ยพลิกต่อไป ชี้ไปที่ภาพที่สอง
นี่คือเวทีเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ ในงานวันเด็ก เด็กคนอื่นต่างยืนอยู่ข้างหน้าตะเบ็งเสียงร้องเพลงกัน
เสินถิงหลานน้อยกลับนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็กที่ริมสุด มือถือฉิ่งสามเหลี่ยมอันหนึ่ง ใบหน้าจริงจังเคร่งขรึมเคาะจังหวะ
คุณยายเซี่ยพูดว่า “ตอนเด็กเธอก็ไม่ชอบไปร้องเพลงเอาฮา ชอบแต่คอยควบคุมว่าคนอื่นต้องร้องยังไง จังหวะผิดนิดเดียวเธอก็จะจ้องเขม็งใส่”
เจียงสื่อหยูเห็นภาพนี้แล้วทนไม่ไหวจริง ๆ หลุดหัวเราะออกมาตรง ๆ