เจียงสื่อหยูหลับลึกมากในคืนนี้
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในห้องก็เหลือเพียงเสียงแผ่วเบาจากช่องแอร์
เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์จากข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้น
12:03
เจียงสื่อหยูจ้องเวลานั้นสองวินาที
ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่หิว ไม่ใช่นอนเกิน ก็คือ
อีกห้าชั่วโมงห้าสิบเจ็ดนาทีจะหกโมง
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาทันใด เขาก็นิ่งเงียบไปเอง
ไม่เป็นไร!
ฉันแค่เป็นคนที่มีความรับผิดชอบต่อเวลาเป็นพิเศษเท่านั้นเอง!
ใช่! อย่างนั้นแหละ!
เขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ลงไปข้างล่าง
ในห้องนั่งเล่น เจียงลี่นอนแผ่เต็มโซฟา กอดหมอนข้างไว้ในอ้อมแขน
ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอหันหน้ามามอง: "โอ้ เจ้าหญิงนิทราตื่นแล้วเหรอ?"
เจียงสื่อหยูมองเธอ: "เปลี่ยนคำเรียกได้ไหม?"
เจียงลี่ลุกขึ้นนั่ง คิดจริงจัง: "งั้น... พี่ชดเชยการนอน?"
"เอาเจ้าหญิงนิทราเถอะ"
คอมเมนต์ดังลั่นทันที
[ฮ่า ๆ ๆ เขายอมรับคำว่าเจ้าหญิงนิทราได้ยังไง!]
[เจียงสื่อหยู: ขอแค่ไม่เรียกว่าพี่ชดเชยการนอน ที่เหลือทนได้]
เจียงลี่ลดเสียงทีวีลงอีกนิด แล้วถาม: "กินข้าวยัง?"
"เพิ่งตื่น"
"เข้าใจแล้ว ยังไม่กิน" เจียงลี่เขย่าโทรศัพท์ "ฉันก็ยังไม่กิน"
สองคนสบตากัน
ความเข้าอกเข้าใจกันระหว่างผู้ใหญ่ บางครั้งก็ไม่ต้องพูดมาก
เจียงสื่อหยูนั่งลงบนโซฟาอีกฝั่ง: "สั่งเดลิเวอรี?"
"สั่งสิ!"
เจียงลี่เปิดแอปสั่งอาหาร นิ้วปัดบนหน้าจออย่างรวดเร็ว: "อยากกินอะไร?"
"อะไรก็ได้"
"รู้ไหมว่าคำว่า 'อะไรก็ได้' สองคำนี้ในวงการสั่งเดลิเวอรีน่ารำคาญแค่ไหน?"