เสียงของเพ่ยเหยียนโจวเพิ่งจบลง แขกคนที่เจ็ดก็วิ่งปุ๊บเข้ามาพอดีเวลาพอดีเป๊ะ
เจียงลี่ อายุ 23 ปี นักศึกษาปีสี่ งานอดิเรกคือบล็อกเกอร์วิดีโอสั้น
เธอลากกระเป๋าเดินทางที่แปะสติกเกอร์การ์ตูนเก๋ๆ เต็มใบ ตัวคนยังไม่ทันเข้าบ้านครบ เสียงก็ก้องไปทั่วชั้นหนึ่งแล้ว
"ฮัลโหล ทุกคน! ฉันชื่อเจียงลี่ เป็นนักศึกษาปีสี่ แล้วก็บล็อกเกอร์วิดีโอสั้นด้วย ธุรกิจหลักของฉันคือกิน เที่ยวเล่น และช่วยเหล่าชาวเน็ตส่องหนุ่มหล่อสาวสวย!"
เสียงเธอทีเดียว ทำให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่กำลังอึมครึมพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
พอเห็นเสินถิงหลาน ดวงตาเธอเป็นประกายทันที
"เสินถิงหลาน! ฉันรู้จักเธอ! เพลง 'ยามราตรี' นั่นเธอแต่งใช่ไหม? ฉันเปิดซ้ำมาหลายรอบมาก!"
ถูกเจียงลี่เตือนแบบนี้ หลินจือก็คิดขึ้นมาได้ พูดด้วยความตกใจ "เพลงนั้นที่แท้พี่ถิงหลานแต่งเองเหรอ?"
เสินถิงหลานยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า
เจียงลี่หัวเราะคิกคัก แล้วนั่งลงข้างๆ เสินถิงหลานทันที ตัวเอนเข้าหาเธอเล็กน้อย
"พี่...พี่ถิงหลาน?"
"ฉันเรียกแบบนี้ได้ไหม?"
เสินถิงหลานไม่ค่อยชินกับความกระตือรือร้นแบบนี้ แต่สายตาเจียงลี่ตรงไปตรงมาเกินกว่าจะคิดว่าเธอตั้งใจมาประจบ