ถึงคู่ถัดไป ซ่งจื้อหยวนเอ่ยปากขึ้น: "ชื่อภารกิจของพวกเราคือ 'เปิดไฟดวงหนึ่งไว้ให้คืนนี้'"
"ต้องช่วยกันเลือกดอกไม้ ตัดแต่งกิ่ง จัดแจกัน และสุดท้ายเขียนการ์ดใบเล็ก ๆ ให้กันโดยไม่ลงชื่อ"
หลินจือรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เม้มริมฝีปาก: "ฉันมือหนักมือหนา เริ่มแรกแม้แต่กรรไกรตัดดอกก็ยังถือไม่ถนัดเลย"
"ไม่เป็นไร คนที่เพิ่งหัดครั้งแรกก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น หลังจากนั้นเธอก็ตัดได้สวยมาก"
ซ่งจื้อหยวนใจเย็นมาก เขาสอนหลินจือถึงวิธีตัดกิ่งดอกไม้เฉียง ๆ บอกเธอว่าดอกไม้แต่ละชนิดต้องตัดถึงระดับไหนถึงจะดูดน้ำได้
ส่วนการ์ดใบสุดท้าย หลินจือเขียนว่า: "ฉันค่อนข้างช้า ขอบคุณที่รอฉันนะ"
ส่วนซ่งจื้อหยวนเขียนว่า: "ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ดอกไม้ถึงจะเบ่งบาน"
ในห้องนั่งเล่นเงียบลงครู่หนึ่ง บรรยากาศพลันอ่อนโยนลงทันใด
เจียงลี่เอามือกอดอก ทำเป็นล้มฟุบไปด้านหลังอย่างเว่อร์ ๆ: "ให้ตายเถอะ คู่พวกนายจู่ ๆ มาอาร์ติสต์แบบนี้ได้ไง? แล้วให้ฉันไปเผชิญหน้ากับปีกไก่ที่ไหม้เป็นถ่านกองนั้นยังไงไหว?"
เฉินหรานรีบเสริมทันควัน: "ไม่เหมือนพวกเราเลย เน้นความเรียล ๆ กับอุบัติเหตุในครัวเป็นหลัก"
[คู่หลินจือกับซ่งจื้อหยวนก็เขินน่าดูเลย! อบอุ่นแบบค่อย ๆ ซึมลึก!]
[ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ดอกไม้ถึงจะเบ่งบาน ประโยคนี้อ่อนโยนมาก!]
ต่อมาเป็นคู่ของสวีจือซินและเพ่ยเหยียนโจว
สถานที่ทำภารกิจของพวกเขาอยู่บนดาดฟ้า ชื่อภารกิจคือ "พูดความจริงสักหนึ่งประโยคใต้แสงดาว"
ทีมงานรายการเตรียมกล้องโทรทรรศน์ดาราศาสตร์และแผนที่ดาวไว้ให้ โดยกำหนดให้พวกเขาหาดาวสามดวงที่กำหนดบนแผนที่ดาวให้เจอ แล้วแต่ละคนพูดความรู้สึกจริงใจที่สุดของคืนนี้ออกมาคนละหนึ่งประโยค
สวีจือซินถือถ้วยชา น้ำเสียงเบา ๆ: "สิ่งที่ฉันจะพูดคือ ความเงียบก็เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกัน"