อีกฝั่งหนึ่ง เสินถิงหลานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
เธอสวมชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวล้วนเนื้อไหม ตัวกระโปรงทิ้งตัวได้สวยมาก เวลาเดินมันพลิ้วไหวเหมือนแสงจันทรากำลังไหล
สายเดี่ยวเส้นเล็กเฉิดฉันให้ช่วงไหล่และลำคอของเธอดูเป๊ะเว่อร์มาก ไร้กระดูกไหปลาร้า
ถัดลงมาคือรองเท้าส้นสูงสีดำพื้นแดง เธอใส่ถุงน่องสีเนื้อบางเฉียบ มันดูเป็นธรรมชาติมาก เสริมให้ขาทั้งสองข้างได้สัดส่วนและยาวขึ้น คนทั้งคนเปล่งประกายความงามแบบเย็นชาแต่ประณีต
เจียงลี่เอามือปิดปากอุทานทันที: "พี่ถิงหลาน! เนี่ยมัน... สวยเกินไปแล้ว! งานนี้พี่มือลั่นต้องหลงเธอแน่ ๆ เลย!"
เสินถิงหลานยิ้มน้อย ๆ ก้มลงจัดผมเผ้าที่ปลิวอยู่ข้างหู
[ชักดาบออกมาสิทุกคน! เสินถิงหลานฉันจองแล้ว ต่อให้เป็นพระเยซูก็ห้ามฉันไม่ได้!]
[เมียฉันสวยสุด! ชุดนี้เข้ากันสุด ๆ!]
[เจียงสื่อหยูแกมันสมควรตายจริง ๆ นะ! โดนอะไรขนาดนี้เนี่ย?!]
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงสื่อหยูนั่งรอเสินถิงหลานอยู่บนโซฟาแล้ว
จนเสียงส้นสูง "กึก ๆ ๆ" ดังมาจากบนบันได เจียงสื่อหยูจึงเงยหน้ามองตามเสียงไป