เจียงสื่อหยูตัวแข็งทื่ออยู่กับเก้าอี้ทั้งตัวอย่างนั้น ปากเผยอออกโดยไม่รู้ตัว อยากจะพูดแก้ตัว
แต่เสินถิงหลานไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยแม้แต่น้อย
เธอยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปาก ทำท่า "ชู่ว"
"ฟังเพลงก่อน"
ในทำนองเพลงที่เธอตั้งชื่อเองว่า "รักกลางสายฝน" เธอหันกลับไปมองเวทีที่สว่างไสวด้วยแสงสีอีกครั้ง
เธอชอบเพลงนี้จริงๆ และนี่ก็คือมาตรฐานของเธอในฐานะโปรดิวเซอร์
แต่เจียงสื่อหยูกำลังสัมผัสได้ถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่า "นั่งไม่ติด"!
ตลอดเวลาสี่นาทีที่ร้องเพลง เขานั่งอยู่เหมือนเด็กติดเกมที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ช็อตไฟฟ้า รอคอยราชาแห่งสายฟ้าจะลงมาปราบ
ทุกวินาทีในหัวสมองซ้อมอยู่ว่าจะคุกเข่าขอโทษด้วยท่าไหนถึงจะดูจริงใจ
เพลงจบลง เสียงปรบมือดังสนั่นทั่วทั้งงาน เสียงกรี๊ดแทบจะทะลุหลังคาของศูนย์วัฒนธรรมเมอร์เซเดส
หลิวอี้เฟยโค้งคำนับบนแท่นยกแล้วเดินลงจากเวที
เสินถิงหลานลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม มองลงมายังเขาจากเบื้องบน ยื่นมือออกไป:
"ไปกันเถอะ"
เจียงสื่อหยูตะลึงไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเธออย่างงงๆ:
"ไปไหน?"
"ไม่ใช่บอกว่ากลัวรถติดตอนเลิกงานเหรอ? ไปตอนนี้สิ พอดีเลย"
เจียงสื่อหยู: "......."
เอาล่ะ นี่มันคงเป็นสิ่งที่เรียกว่า ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว หรือยิงตัวเองเข้าจริงๆ สินะ?
เมื่อกี้เขาใช้รถติดเป็นข้ออ้างจะหนี ตอนนี้เสินถิงหลานใช้ข้ออ้างเดียวกันนี้จูงเขาไปขึ้น"ศาลตัดสิน"ซะงั้น?!
เจียงสื่อหยูกลืนน้ำลาย ยอมจำนน ลุกขึ้นยืน เดินห่อเหี่ยวตามเธอไป