“ปัง!”
พร้อมกับพลุไฟเย็นอลังการที่ระเบิดขึ้นรอบเวที ไฟทั่วทั้งสนามก็ดับวูบลงทันที
ทันใดนั้น สปอตไลต์ก็ส่องลงมาที่กลางเวที
หลิวอี้เฟยในชุดราตรีแบบสั่งตัดสุดหรู ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจากแท่นยกราวกับราชินีเสด็จลงมา
ทั้งสนามระเบิดเสียงกรี๊ดและเสียงเชียร์ดังจนแทบพลิกหลังคา
“เพื่อน ๆ ชาวนครเซี่ยงไฮ้! ทุกคนสบายดีไหม?!”
ตามจังหวะที่เร้าใจ หลิวอี้เฟยร้องเต้นเพลงฮิตสุดทรงพลังติดต่อกันสามเพลง จุดบรรยากาศในงานให้ร้อนแรงถึงขีดสุดในพริบตา
บรรดาแฟนคลับโบกแท่งไฟอย่างคลั่งไคล้ เสียงร้องประสานดังสูงขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ทว่า เจียงสื่อหยูที่นั่งอยู่ใจกลางมหาสมุทรอันอึกทึกนี้ กลับไม่ได้ยินแม้แต่ครึ่งตัวโน้ต
เขาเกร็งตัวตลอดเวลา บนหน้าผากถึงกับมีเหงื่อเย็นซึมออกมาเป็นชั้นบาง ๆ
สายตาของเขากวาดไปตามผนังรอบสนามอย่างบ้าคลั่ง พยายามหาป้ายสีเขียวทุกป้ายที่เขียนว่า “ทางออกฉุกเฉิน”
ในหัวคำนวณว่าถ้าจูงมือเสินถิงหลานวิ่งจากที่นั่งไปทางออกฉุกเฉิน ต้องใช้เวลาเร็วที่สุดกี่วินาที
ส่วนเสินถิงหลานที่นั่งอยู่ข้างเขา แม้สายตาจะมองไปที่เวที แต่หางตากลับคอยจับความเคลื่อนไหวของเจียงสื่อหยูมาตลอด
มองดูท่าทางตึงเครียดนั่งไม่ติดที่ เหงื่อท่วมหน้าของเขา เสินถิงหลานก็กำแท่งไฟในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
ในใจของเธอ จริง ๆ แล้วได้ปะติดปะต่อเบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้บ้างแล้ว
ตั้งแต่ที่เจียงสื่อหยูเคาะดนตรีประกอบสุดตระการตาท่อนนั้น
ถึงท่าทีต่อต้านแปลก ๆ ตอนที่เขาเอ่ยถึงตะเกียงเขียว
ถึงที่ทุกครั้งในห้องอัดเสียงเขาต้องปิดกล้องและปิดไมค์