กลางคืนมืดมิด ไฟนีออนของนครเซี่ยงไฮ้กลายเป็นเงามัวๆ สีสันสดใสนอกหน้าต่างรถ
ในรถไม่มีบรรยากาศอึดอัดจากการถูกจับได้กลับมีความรู้สึกคลุมเครือและหวานแหววที่พูดไม่ถูก
ลำโพงในรถเปิดเพลงเบาๆ เสินถิงหลานนั่งอยู่ข้างคนขับ มองดูแสงไฟยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง
บางครั้งเธอก็หันมามองเจียงสื่อหยูแวบหนึ่ง ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นตอนนี้ซ่อนรอยยิ้มจางๆ ไว้
บรรยากาศดีมาก แต่ในใจเจียงสื่อหยูยังตีกลองไม่หยุด
สมองยังคงโทษตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
เธอไม่โกรธจริงๆ เหรอ?
ซ่อนตัวตนมานานขนาดนี้ เธอแค่หักดาวไปครึ่งดวงแบบเบาๆ แค่นั้นเหรอ?
ใจของผู้หญิงช่างลึกยิ่งกว่าเข็มในมหาสมุทร!
เสินถิงหลานจะตื่นเช้ามาพรุ่งนี้แล้วยิ่งคิดยิ่งโกรธจริงๆ ไหม?
แล้วประกาศทันทีว่าตำแหน่งแฟนชั่วคราวของฉันทดลองงานไม่ผ่านเกณฑ์ ไล่ฉันออกทันทีเลยเหรอ?!
นิ้วของเจียงสื่อหยูที่จับพวงมาลัยกำแน่นแล้วก็คลาย อดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว
"คุณเสิน"
"หืม?"
"คุณ...คุณไม่โกรธจริงๆ เหรอ?"
เสินถิงหลานมองเขาอยู่สองสามวินาที แล้วพูดด้วยเสียงเรียบๆ
"โกรธสิ"
เจียงสื่อหยูรู้สึกได้ทันทีว่าความเย็นวาบแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
จบเห่ สงสัยจะคิดบัญชีทีหลังแน่เลย!
เห็นท่าทางราวกับเจอศึกหนักของเขา เสินถิงหลานอดหัวเราะไม่อยู่ รอยยิ้มในแววตาเอ่อล้นออกมา
"เพราะงั้นฉันถึงหักไปแค่ครึ่งดาวไง"
เจียงสื่อหยู: "..."
ตรรกะนี้ปิดวงจรได้สมบูรณ์แบบจนเขาพูดไม่ออก
ต่อหน้าเสินถิงหลาน เขาถูกจับให้อยู่ใต้อุ้งมือเธอโดยสมบูรณ์
กลับถึงบ้านพักหัวใจก็ดึกมากแล้ว
ทั้งคู่เดินเบาๆ ขึ้นบันไดด้วยกัน เดินเคียงข้างกันมาถึงหน้าห้อง 203 ที่ปลายทางเดินชั้นสอง