เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงหกโมงเย็น
ร้านค้าตามถนนสายอาหารในระยะไกลเริ่มตั้งแผงลอยกันหลายเจ้าแล้ว
เหล่าเด็กๆ และคุณครูต่างพากันออกมาส่งด้วยความอาลัย ไล่ตามมาส่งเจียงสื่อหยูและเสินถิงหลานจนถึงหน้าประตูสถานสงเคราะห์
เด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นวิ่งตึ๊กตั๊กเข้ามาอีกครั้ง แล้วกอดขากางเกงของเจียงสื่อหยูแน่น เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
“พี่ชายคนเก่ง ครั้งหน้าที่พี่มา จะเป็นสามีของพี่ถิงหลานแล้วหรือยังคะ?”
คำพูดไร้เดียงสาของเด็ก แต่พลังทำลายล้างสูงสุดยอด!
เจียงสื่อหยูหัวเราะเบา ๆ แล้วย่อตัวลง เลียนแบบท่าทางของเสินถิงหลานที่เคยหยิกแก้มเด็กหญิงเบา ๆ
“พี่จะพยายามหน่อย รีบพาพี่ถิงหลานของหนูหนีไปให้ได้เร็ว ๆ”
เสินถิงหลานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ปลายหูเริ่มแดงเรื่อ เธอพึมพำเบา ๆ ว่า “จริง ๆ แล้ว.....ไม่ต้องพยายามก็ได้นะ”
เจียงสื่อหยูไม่ได้ยินเสียงพึมพำของเธอ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาเสินถิงหลาน
เสินถิงหลานแม้หูจะแดงไปหมด แต่เมื่อครู่เธอกลับไม่ได้โต้แย้งคำว่า “หนีไป” เลยแม้แต่น้อย
เจียงสื่อหยูมองเธอ มุมปากยกยิ้มขึ้นจนห้ามไม่อยู่ แล้วยื่นมือขวาออกไป
“เล่นละครก็ต้องเล่นให้ครบเซ็ต”
เสินถิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง มองดูมือของเขา ก่อนจะยื่นมือออกไปวางบนฝ่ามือของเขา ปล่อยให้เขากุมไว้
คอมเมนต์ความคิดเห็นในห้องไลฟ์ระเบิดขึ้นทันที
[เด็กน้อย! เธอคือเทพองค์เดียวของฉัน!]
[เด็กคนนี้ในอนาคตต้องได้นั่งโต๊ะหลักในงานแต่ง! จดไว้เลย ต้องเชิญมากินข้าวงานแต่งให้ได้!]
[เสินถิงหลานเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? ไมค์ช่วยจับเสียงหน่อยได้ไหม!]