เจียงสื่อหยูเห็นเงาเธอสะท้อนบนหน้าจอมือถือ นิ้วของเขาลื่นไถลไปทันที หน้าจอดับสนิท
เสินถิงหลานนั่งลงข้าง ๆ เขา: "ซ่อนอะไรอยู่เหรอ?"
เจียงสื่อหยูทำเป็นนิ่ง ๆ: "ไม่ได้ซ่อน"
"งั้นปิดหน้าจอเร็วขนาดนั้นทำไม?"
"นี่คือศักดิ์ศรีสุดท้ายของนักเขียนชาย"
"นิยายหวานแหววก็ดูไม่ได้เหรอ?"
"หวานเกินไป กลัวเธอดูแล้วฟันจะผุ"
เสินถิงหลานเริ่มฉงนเล็กน้อย
ตอนที่เจียงสื่อหยูเขียนนิยาย ท่าทางเขาดูตื่นเต้นเกินไป
เขาหมายถึงแค่นักเขียนนิยายหวานแหววจริง ๆ เหรอ?
"คุณไม่ได้เขียนนิยายดราม่าแน่นะ?"
"แค่ก ๆ—"
เจียงสื่อหยูเกือบสำลักลูกชิ้นปิ้งตาย
"เป็นไปได้ยังไง ฉันเนี่ย ดูก็รู้ว่าหวานจะตาย"
"จริงเหรอ?"
เจียงสื่อหยูฝืนใจพูด: "จริงยิ่งกว่าไข่มุกอีก!"
เสินถิงหลาน: "......."
เจียงสื่อหยูหัวเราะแห้ง ๆ สองที อธิษฐานในใจ
คุณครูเสินอย่าถามต่อเลย เดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนจากแขกรับเชิญรายการหาคู่กลายเป็นผู้ต้องหาทั่วประเทศ!
[พี่มือลั่นปิดหน้าจอเร็วเกินไปแล้วมั้ง!]
[เจียงสื่อหยู นายมีอะไรที่เปิดเผยไม่ได้หรือเปล่า?]
[นายเป็นนักเขียนนิยายหวานแหวว ทำไมต้องรู้สึกผิดขนาดนั้น?]
[ฉันสงสัยว่าเขาแอบเขียนเสินถิงหลานลงในนิยาย ไม่งั้นทำไมต้องตกใจขนาดนี้?]
[คนข้างบนพูดมีเหตุผล! ฉันเห็นนิยายแฟนฟิกชันรายการหาคู่หลายเล่มในเหรินฟานเฉียงแล้ว!]