“เจียงฟาน แกมันสารเลว ไอ้คนจนไม่มีไม่มีหน้ามีตา ไม่มีทั้งเงินไม่มีทั้งอำนาจ รอไว้เถอะ สักวันแกจะต้องคุกเข่ามาขอฉัน” สวี่เยี่ยนโกรธจัดจนไม่คิดชีวิต เธอหลุดปากด่าโพล่งออกมา
ทั้งคนตกอยู่ในอาการเสียสติอย่างบ้าคลั่ง
เดิมทีคิดจะยอมเสียตัวเพื่อเย้ายวนเจียงฟานสักหน่อย ใครจะคิดว่าเขากลับไม่ติดกับดักเธอ แถมยังสบประมาทเธอซ้ำอีกด้วย
“คนเลวก็คือคนเลว ก็แค่คู่หมั้นถูกคนอื่นเล่นแล้ว แค่กระทบกระเทือนแค่นี้ก็รับไม่ได้ ที่แท้ก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายจริง ๆ นี่เอง”
ด่าไปก็ด่าไป แต่พอสติกลับมาเธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง “แบบนี้จบเห่สิ จะทำยังไงดี ยังไม่ได้เรื่องของจื่อหาวแม้แต่นิดเดียวเลย!”
……
ภายใต้การจัดการของไป๋เจี๋ย เอกสารของเธอผ่านความเห็นชอบจากผู้บริหารระดับสูงในไม่ช้า มีการแต่งตั้งไป๋เจี๋ยอย่างเป็นทางการให้เป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไป ส่วนเจียงฟานก็ได้รับการแนะนำอย่างเต็มที่จากไป๋เจี๋ยให้เข้ามาอยู่ในแผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วย
วันแรกที่ทำงาน เจียงฟานเตรียมจะไปรายงานตัวที่ห้องทำงานของไป๋เจี๋ย พอเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันอยู่ข้างใน
“หัวหน้าไป๋ คนไข้ที่รับเข้ามาเมื่อเช้านี้ สภาพไม่ค่อยดีเลยนะครับ!”
“พวกเราเหล่าผู้เชี่ยวชาญหลักจากแผนกศัลยกรรม แผนกประสาทวิทยา และแผนกผู้ป่วยหนักได้ปรึกษากันอย่างเร่งด่วนแล้ว ผลออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่”
“โอกาสรอดน้อยกว่า 5% แถมความยากในการผ่าตัดยังสูงมาก ระหว่างการผ่าตัดมีโอกาสสูงมากที่จะเกิดอาการเลือดออกในสมอง ไส้เลื่อนในสมอง อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว และภาวะฉุกเฉินร้ายแรงอื่น ๆ ที่อาจทำให้ถึงตาย เรียกได้ว่ามีแวว……”
เจียงฟานแอบมองผ่านช่องประตู เห็นคนที่กำลังพูดอยู่ข้างในคือผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าสามคนจากแผนกศัลยกรรม แผนกประสาทวิทยา และแผนกผู้ป่วยหนัก
“หัวหน้าไป๋ ผมว่าพวกเราควรประเมินความเสี่ยงในการผ่าตัดของผู้ป่วยรายนี้ใหม่ ถ้าเกิดเขามีเหตุไม่คาดฝันระหว่างผ่าตัดขึ้นมา พวกเราจะลำบากเอาได้”
“ใช่ครับ หัวหน้าไป๋ ผมเสนอว่าควรให้ญาติผู้ป่วยโอนย้ายผู้ป่วยไปโรงพยาบาลอื่นจะดีกว่า”