ในห้องผู้ป่วย VIP แผนกกระดูก สวี่เยี่ยนเล่าเรื่องที่อู๋จื่อหาวแอบหนีออกจากโรงพยาบาลและการที่เจียงฟานมาหาให้ฟังจนหมดสิ้น
ฟังจบ อู๋ต้าไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “คุณกำลังบอกว่าการที่จื่อหาวแอบออกจากห้องผู้ป่วยเกี่ยวข้องกับเจียงฟานเกี่ยวข้อง? และเจียงฟานก็โมโหโกรธาเข้ามาหาจื่อหาวในวันนี้?”——ฟังจบ อู๋ต้าไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “เธอบอกว่าจื่อหาวหนีออกจากห้องผู้ป่วยไปเพราะเรื่องของเจียงฟาน? แล้ววันนี้เจียงฟานก็โมโหโกรธามาหาจื่อหาวด้วย?”
“ใช่ค่ะ!” สวี่เยี่ยนกล่าว “วันนี้ตอนเขามา ท่าทางดุดันมาก เหมือนเจอเรื่องใหญ่เข้า แล้วยังเกือบจะบีบคอฉันตายเลย”
“บีบคอเธอ?” อู๋ต้าไห่ไม่ค่อยเชื่อ “เธอไม่ใช่คู่หมั้นเก่าของเขาหรอกหรือ? เขาใจร้ายขนาดนั้นเลย?”
“จริงๆ ค่ะ ท่านผู้อำนวยการอู๋ ท่านไม่เห็นสภาพเขาในวันนี้” สวี่เยี่ยนพูดด้วยความยังไม่หายกลัว “ตาสองข้างแดงก่ำ มือเดียวก็ยกฉันขึ้นไปกลางอากาศ ถ้าไม่ใช่หัวหน้าไป๋เข้ามาขวางไว้ทัน ฉันคงไม่รอด”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วย? เธอเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังอีกทีสิ”
หลังจากนั้น สวี่เยี่ยนก็เล่าเรื่องทั้งหมดอีกครั้งอย่างละเอียด แม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่เว้น
ประมาณสิบนาทีต่อมา
อู๋ต้าไห่พยักหน้า หลังจากเข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว พูดเสียงเรียบ “ถ้าเรื่องมันเกี่ยวกับเจียงฟานล่ะก็ ที่จื่อหาวหายไปไหน เขาต้องรู้แน่ สวี่เยี่ยน เธอต้องหาทางไปถามเขาให้ได้ ล้วงเอาที่อยู่ของจื่อหาวออกมา”
“หา? ฉันเหรอ?” สวี่เยี่ยนตอบอย่างหวาดกลัว “ท่านผู้อำนวยการอู๋ ถ้าฉันไปถาม เกรงว่าเขาจะไม่บอกฉัน ยังไงท่านไปถามเองน่าจะดีกว่าค่ะ!”
“ฮึ่ย! ให้ฉันไปถามเขางั้นรึ? ฉันเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแท้ๆ จะให้ฉันลดตัวลงไปอ้อนวอนเขา? ฝันไปเถอะ ไอ้หนูจนๆ นั่น” อู๋ต้าไห่เดือดดาล
สวี่เยี่ยนเห็นเขาโกรธก็รีบอธิบาย “ท่าน...ท่านผู้อำนวยการอู๋ ได้โปรดอย่าโกรธเลยค่ะ ความจริงฉันคิดแบบนี้...”