“วิชาดึงวิญญาณ? นี่มันหมายความว่ายังไง?” ไป๋เจี๋ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
เจียงฟานสีหน้าจริงจัง อธิบายว่า “วิชาดึงวิญญาณ เป็นศาสตร์ที่ใช้ทำร้ายคนอย่างลับๆ เปรียบได้กับวิชาลงอาคม วิชาพิษแมลง และวิชาแมลงตัน ซึ่งรวมเรียกกันว่า สี่ศาสตร์อัปมงคลแห่งแดนใต้”
“ส่วนวิชาดึงวิญญาณ ตามชื่อก็คือ การดึงหรือควบคุมวิญญาณของคนเป็นนั่นแหละ”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” ไป๋เจี๋ยยังคงกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ
เพราะในยุคที่วิทยาศาสตร์ก้าวหน้าขนาดนี้ โดยเฉพาะในโรงพยาบาล ยังมาพูดเรื่องวิชาดึงวิญญาณ วิชาอัปมงคลอะไรแบบนี้ มันยากที่จะไม่ให้คิดว่าเป็นกลลวงของพวกนักต้มตุ๋น
แต่คนที่พูดคือเจียงฟาน ไป๋เจี๋ยเลยยังยอมฟังคำอธิบายของเขาอยู่
เจียงฟานอธิบายต่อ “ตามที่ตำราเพิงปฐพีวิญญาณบันทึกไว้ มนุษย์เรามีสามวิญญาณเจ็ดปราณ วิญญาณฝ่ายหยาง ควบคุมจิตใจ ความคิด อารมณ์ ความฝัน และความทรงจำ ส่วนปราณฝ่ายหยิน ควบคุมร่างกาย สัญชาตญาณ ประสาทสัมผัส ความเจ็บปวด คัน การหายใจ และการเต้นของหัวใจ”
“ตอนนี้คุณนายวัง การหายใจ การเต้นของหัวใจ และชีพจรปกติดีทุกอย่าง แต่ดูเหมือนวิญญาณจะหายไป วิญญาณมีทั้งหมดสามดวง หนึ่งคือวิญญาณสวรรค์ เชื่อมต่อกับวิถีแห่งสรวงสวรรค์ หากสูญเสียวิญญาณสวรรค์ จะหมดสติสิ้นความรู้สึก ไม่อาจต่างจากคนตาย สองคือวิญญาณปฐพี ควบคุมความคิดความทรงจำ หากสูญเสียวิญญาณปฐพี จะกลายเป็นคนโง่เขลาเสียสติ สามคือวิญญาณชีวิต ควบคุมสัญชาตญาณของร่างกาย หากสูญเสียวิญญาณชีวิต จะไร้ซึ่งความต้องการ ไร้ซึ่งความรู้สึก ดั่งซากศพที่เดินได้”
เห็นเจียงฟานพูดจาเป็นเรื่องเป็นราว ไป๋เจี๋ยก็เริ่มคล้อยตามไปบ้าง
หรือว่าปลายทางของวิทยาศาสตร์จะกลายเป็นศาสตร์เร้นลับ?
“แล้วคุณนายวังเสียวิญญาณดวงไหนไป?”
“น่าจะเป็นวิญญาณสวรรค์!”
“แล้วจะรักษายังไง?” ไป๋เจี๋ยถาม
“ต้องหาวิญญาณสวรรค์ที่ถูกดึงไปให้เจอ แล้วทำให้มันกลับเข้าที่ คุณนายวังก็จะฟื้นขึ้นมาเอง”