พออู๋ต้าไห่พูดจบ เจียงฟานก็ตั้งตัวทันที ที่แท้ก็รอเขาอยู่ตรงนี้
อู๋จื่อหาวหายตัวไปหลายวันแล้ว อู๋ต้าไห่จึงอดไม่ได้ที่จะระแวงเจียงฟาน
เจียงฟานเองก็ไม่ตื่นตระหนก ใบหน้าเรียบเฉยพูดว่า "ตามหาฉัน?เขาคงไม่กล้ามาหาผมหรอก! แล้วแขนของเขาหายดีแล้วหรือยัง?"
"เขาจริงๆ ไม่ได้ไปหานายเลย?"
อู๋ต้าไห่เพิ่มน้ำเสียง กดดันให้เจียงฟานตื่นเต้นจนเผลอหลุดปากอะไรออกมา
น่าเสียดาย มันไร้ประโยชน์
เจียงฟานภายนอกสุขุม ไม่มีความผิดปกติแม้แต่นิด
เจียงฟานพูดต่อ "ไม่กี่วันก่อนผมได้ยินว่าสวี่เยี่ยนกับอู๋จื่อหาวกำลังจะแต่งงานกัน ตอนนั้นผมรับไม่ได้ในใจ เลยอยากไปถามอู๋จื่อหาวให้ชัด แต่ไปถึงห้องผู้ป่วยก็ไม่เห็นจื่อหาว แล้วผมก็กลับ"
"จริงเหรอ?" อู๋ต้าไห่น้ำเสียงแบบสอบสวน "ออกจากห้องผู้ป่วยแล้วยังไงต่อ? นายไปไหนอีก?"
"ที่ผมพูดมันจริงทั้งหมด ไม่เชื่อก็ถามสวี่เยี่ยนได้เลย! ผมยังทะเลาะกับพวกเขาเสียงดัง ตอนโมโหผมยังได้ดึงเสื้อผ้าเธอด้วย" เจียงฟานทำหน้าบริสุทธิ์พูด "หลังจากนั้นผมก็ได้รับสายว่าบ้านผมไฟไหม้ เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณยาย ก็เลยกลับบ้าน"
คำตอบของเจียงฟานไม่มีช่องโหว่ แมตช์กับภาพในวิดีโอที่อู๋ต้าไห่เห็น
แต่ถึงอย่างนั้น อู๋ต้าไห่ก็ยังคงกังขา เขายิ้มบางๆ พูด "เสี่ยวเจียง พวกหนุ่มๆ ทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา แต่อย่ามาหลอกลุงได้นะ!"
"ท่านผู้อำนวยการอู๋ ผมไม่เคยเห็นอู๋จื่อหาวจริงๆ วันนั้นหัวหน้าป้ายก็อยู่ด้วย เธอยังไปช่วยผมกลับบ้านดับไฟอีกต่างหาก"
เห็นเจียงฟานนานเท่าไรก็ไม่ตามออกมา ไป๋เจี๋ยเลยย้อนกลับมา พอดีได้ยินที่เจียงฟานพูด เธอจึงเสริม "ใช่ค่ะ ท่านผู้อำนวยการอู๋ วันนั้นที่บ้านเจียงฟานไฟไหม้จริงๆ ดิฉันอยู่กับเขาตลอด ไม่เคยเห็นอู๋จื่อหาวเลย"