"เจียงฟาน นายบ้าไปแล้ว!"
อู๋ต้าไห่ตกตะลึง เขาไม่คิดว่าเจียงฟานจะกล้าบ้าเท่านี้ กล้าขว้างของมีค่าของคนไข้ทิ้งเพื่อระบายอารมณ์
คราวนี้ เขาต้องจบเห่แน่!
ไป๋เจี๋ยเห็นท่าทีแบบนั้น สีหน้าก็หม่นลงทันที
อู๋ต้าไห่ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ที่มากกว่าคือความรู้สึกสมน้ำหน้า
ได้ยินว่ากำไลหยกที่อยู่ในมือของคุณนายวังนั้น เป็นสิ่งที่แม่ของทั้งสองพี่น้องทิ้งไว้ให้เป็นที่ระลึก ตอนนี้กลับถูกเจียงฟานทุบแตกต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ท่านอ๋องหัวหน้าวังจะไม่กินเขาเข้าไปทั้งตัวหรือ
ทันทีที่อู๋ต้าไห่พูดจบ หัวหน้าวังก็พุ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นพร้อมกับตะคอกเสียงดัง "ไอ้สารเลว นายกล้าทำกำไลที่แม่ฉันทิ้งไว้แตก!"
เขาตะคอกไปพลางไม่สนใจว่าตัวเองเป็นข้าราชการ พุ่งเข้าไปจะหาเรื่องเจียงฟาน
อู๋ต้าไห่กลับรู้จักกาลเทศะ เขาด่าเจียงฟานไปพลาง รั้งหัวหน้าหวังไว้ทันเวลาพลาง จริงๆ แล้วจุดประสงค์ก็เพื่อสะสมความโกรธ เขาปลอบ "หัวหน้าหวัง ท่านใจเย็นก่อน ท่านเป็นถึงหัวหน้าหวัง อย่าเสียสถานะเลย เรื่องนี้ผมจะให้คำตอบที่พอใจกับท่านเอง"
"นายไปให้พ้นเลย ฉันจะให้อะไรนายไปตอบ มีแต่ฉันจะตีไอ้หนูนี่ให้ตาย มันกล้าทำของที่แม่ฉันทิ้งไว้แตก" ท่านอธิบดีหวังเดือดจัด เห็นได้ชัดว่ากำไลหยกนั้นสำคัญกับเขาแค่ไหน
แต่ว่าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก นั่นคือที่ระลึกชิ้นเดียวหลังจากแม่ของเขาจากไป พอถูกทุบแตกแบบนี้ ใครจะรับได้
ยิ่งหัวหน้าวังโกรธเท่าไหร่ อู๋ต้าไห่ก็ยิ่งรั้งอย่างกระตือรือร้น เขาแทบอยากให้หัวหน้าวังประกาศสั่งจับเจียงฟานไปยิงทิ้งตรงนั้นเลย
"หัวหน้าหวัง หัวหน้าหวัง ท่านหายโกรธก่อน เรื่องนี้ผมจัดการเอง รับรองว่าท่านจะพอใจ"
ปลอบหัวหน้าวังเสร็จ อู๋ต้าไห่ก็หันไปตะคอกเจียงฟาน "นาย! ถูกไล่ออกแล้ว!"
"ท่านผู้อำนวยการอู ไล่ออก? ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม! เรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไรกัน?" เจียงฟานทำเป็นไม่อยากเชื่อ
"เจียงฟาน อย่ามาแกล้งทำเป็นโง่ เมื่อกี้นายทำของมีค่าส่วนตัวของผู้ป่วยแตกโดยไม่มีเหตุผล นี่มันผิดกฎระเบียบของโรงพยาบาล แค่ข้อนี้ฉันก็มีสิทธิ์ไล่นายออกได้"