ในทางเดิน เจียงฟานเดินไปพลาง ก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองยังไม่ได้บอกซูเหยาว่าจะลาออกจากตำแหน่งที่ปรึกษาด้านสุขอนามัย
เจียงฟานจึงย้อนกลับไปที่ห้องผู้ป่วยอีกครั้ง
ผลักประตูเข้าไป ซูเหยานึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบพูดหยอกเย้าทันทีว่า “กลับมาทำไมอีกล่ะ? คิดถึงฉันหรือไง?”
เจียงฟานหน้านแดงด้วยความเขิน พูดเสียงเบา “พี่ซูเหยา ที่ฉันกลับมาเพราะมีเรื่องจะบอกพี่ ต้องโทษผู้หญิงทอมบอยคนนั้นที่ทำให้ฉันลืมไปเลย”
“โอ้! มีเรื่องจะพูดหรอ?” ซูเหยาพูดอย่างเป็นกันเอง “งั้นเข้ามานั่งสิ”
หลังเจียงฟานนั่งลง เดิมทีจะบอกตรงๆ ว่าตัวเองต้องไปแผนกศัลยกรรมทั่วไป ไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาสุขภาพให้เธอได้แล้ว แต่พอคำพูดจะเอ่ยออกมากลับอายจนพูดไม่ออก
เขาจึงหาเรื่องพูดว่า: “พี่ซูเหยา ดูสิที่พี่อยู่ที่นี่ โดนผู้หญิงทอมบอยคนนั้นทำเละเทะไปหมด ฉันว่าเธอคงไม่ยอมจบแค่นี้แน่ๆ ไม่งั้นพี่จ้างบริษัทรักษาความปลอดภัยมาคุ้มกันดีกว่าไหม?”
ซูเหยาหัวเราะ “จ้างบริษัทรักษาความปลอดภัยไปทำไม? มีเธอคุ้มกันฉันก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง”
“แต่ฉันต้องไปแผนกศัลยกรรมทั่วไปแล้ว ไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาสุขภาพของพี่ได้อีกต่อไป”
พอเจียงฟานพูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเหยาก็แข็งค้างทันที
“อะไรนะ? เธอจะไปแผนกศัลยกรรมทั่วไป?” ซูเหยาพูดอย่างโกรธๆ “ไป๋เจี๋ยเป็นคนยุแยงแทงไข่ใช่ไหม? ฉันจะไปหาคณบดีขงเดี๋ยวนี้เลย”
พูดจบซูเหยาก็เตรียมลุกขึ้นไปหาคณบดีขง
เจียงฟานรีบรั้งเธอไว้ แล้วอธิบาย “พี่ซูเหยา ฟังฉันก่อน ฉันสมัครใจไปเอง ไม่เกี่ยวกับหัวหน้าไป๋”
“ฉันไม่เชื่อ ถ้าไม่ใช่ไป๋เจี๋ยมาขัดขวาง เธอจะถูกย้ายไปโดยไม่มีสาเหตุได้ยังไง?”
“พูดตามตรง หัวหน้าไป๋เป็นคนสั่งย้ายฉันไปแผนกศัลยกรรมทั่วไปจริงๆ แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันหวังไว้เหมือนกัน”