หลังจากกลับมาที่ห้องพักแพทย์ เจียงฟานได้รับการต้อนรับจากเพื่อนร่วมงานอย่างอบอุ่นเป็นพิเศษ มีคนจัดห้องทำงานส่วนตัวให้เขาเรียบร้อยแล้ว
"คุณหมอเจียง นี่คือห้องทำงานของคุณต่อไป" แพทย์ผู้ช่วยคนหนึ่งพูดอย่างกระตือรือร้น
"ไหนๆ ก็ไหนๆ" เจียงฟานยิ้ม
เขาสำรวจไปรอบๆ ห้องทำงานนั้นไม่ใหญ่โตนัก แต่เจียงฟานก็พอใจมาก
อย่างไรก็ตาม การมีห้องทำงานแพทย์ส่วนตัวคือสัญลักษณ์ของสถานะ
เขาบรรลุก้าวแรกของความฝันแล้ว
"คุณหมอเจียง ห้องทำงานจัดเสร็จแล้ว งั้นวันนี้คุณย้ายเข้ามาเลยไหมครับ!"
"ไม่ๆๆ ตอนนี้ผมยังเป็นแค่แพทย์ผู้ช่วย" เจียงฟานรีบปฏิเสธ เพราะยังอยู่ในช่วงประกาศผลอยู่
หลังจากทักทายเพื่อนร่วมงานเรียบร้อย เจียงฟานก็เริ่มทำงานประจำวัน
ตรวจเยี่ยมผู้ป่วย ช่วยหัวหน้าแผนกรับคนไข้ เปลี่ยนยาให้คนไข้...
กว่าจะว่างลงได้สักพัก เจียงฟานกลับไปชนกับสวี่เยี่ยนหน้าห้องทำงานพอดี
ครั้งนี้สวี่เยี่ยนตาสองข้างแดงก่ำ มาหาเขาอย่างเอาเรื่อง พอเห็นหน้าก็ตะคอกถามทันทีว่า "เจียงฟาน เธอมีสิทธิ์อะไรได้ตำแหน่งแพทย์ดีเด่นระดับจังหวัด แล้วเลื่อนเป็นแพทย์เจ้าของไข้ก็ยังเป็นเธออีก?"
เจียงฟานรู้ว่านางมาอาละวาดอีก จึงเย้ยหยันทันทีว่า "ยังไง? ฉันไม่ได้หรือไง?"
"ได้บ้าอะไร แกเป็นไอ้คนไม่มีพ่อไม่มีแม่ เร็วๆ เข้า บอกมาว่าแกใช้วิธีสกปรกอะไรบังคับให้รองผู้อำนวยการต้องมอบตำแหน่งดีเด่นกับโควตาเลื่อนขั้นให้แก?"
"บังคับ? ฉันจะไปบังคับรองผู้อำนวยการได้ยังไง? ไร้สาระ! ที่ฉันได้ตำแหน่งดีเด่นระดับจังหวัดกับโอกาสเลื่อนขั้นครั้งนี้ ก็เพราะผู้บริหารให้การสนับสนุน และเพื่อนร่วมงานทุกคนให้ความห่วงใยและช่วยเหลือ" เจียงฟานพูด "สวี่เยี่ยน เธอวิ่งมาหาฉันเพื่อพูดเรื่องนี้อย่างงั้นเหรอ? ที่ควรพูดฉันพูดหมดแล้ว ได้โปรดอย่ามารบกวนเวลางานฉัน"
"แกมันเสแสร้ง!" สวี่เยี่ยนเสียสติไปชั่วขณะ นางตะโกนใส่เจียงฟาน "แกได้ดีเด่น ได้เลื่อนขั้นก็จบๆ ไปสิ! ทำไม ทำไมฉันได้แค่ยืมตัวมาอยู่โรงพยาบาลสำนักงานใหญ่?"
"เป็นแก แกแย่งโควต้าย้ายเข้าประจำของฉันไป"