วันรุ่งขึ้น เจียงฟานมากับโรงพยาบาลเหมือนเช่นเคยทุกวัน ถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเริ่มงาน
พอเขาก้าวเข้ามาในโรงพยาบาล เหล่าสาวๆ เจ้าหน้าที่นำทางการแพทย์ที่เคยอยู่หน้าก็พากันส่งสายตาชื่นชมมาที่เขา และต่างก็ทักทายเขาอย่างพร้อมเพรียง
“คุณหมอเจียง สวัสดีค่ะ!”
“คุณหมอเจียง วันนี้ดูสดชื่นดีนะคะ”
“คุณหมอเจียง วันนี้ทรงผมหล่อมากเลยนะ!”
“คุณหมอเจียง ยินดีด้วยนะคะ!”
เจียงฟานรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาทำได้เพียงยิ้มแบบเก้อเขินตอบกลับไป
แต่เรื่องนี้มันไม่ปกติเอาเสียเลย ก่อนหน้านี้ตอนเขามาทำงาน สาวๆ เหล่านี้ล้วนแต่ทำตัววางท่า เอาแต่สั่งการ เย่อหยิ่งเหลือเกิน แต่ตอนนี้กลับสุภาพและกระตือรือร้นขนาดนี้ มันทำให้เขารับได้ยากอยู่ไม่น้อย ภาษิตว่าลองไว้ ความผิดปกติย่อมมีเหตุซ่อนเร้น
ทำไมพวกเธอถึงเปลี่ยนมาอบอุ่นเป็นกันเองขนาดนี้ได้ล่ะ?
หรือว่าจะเป็น...
เจียงฟานเหมือนจะนึกอะไรออก แต่บนสีหน้ากลับไม่แสดงอะไรออกมา แล้วเขาก็เดินเข้าไปถามว่า “ผมไปทำอะไรมาเหรอ? พวกคุณทักทายกันใหญ่ขนาดนี้ ผมเริ่มตื่นเต้นแล้วนะ”
“หืม? ตัวคุณเองยังไม่รู้อีกเหรอ?” เจ้าหน้าที่นำทางการแพทย์หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น
เจียงฟานส่ายหน้า ทำทีเป็นงงๆ
“มีอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือโรงพยาบาลยกโควต้าตัวแทนระดับจังหวัดให้คุณแล้ว อีกเรื่องนึงคือคุณกำลังจะได้เลื่อนเป็นแพทย์ประจำบ้านแล้ว ไม่ใช่แค่ผู้ช่วยแพทย์อีกต่อไป”
เจียงฟานรู้สึกประหลาดใจจริงๆ ครั้งนี้ไม่ได้แกล้งทำ เพราะเรื่องตัวแทนระดับจังหวัดเขารู้อยู่แล้ว แต่เรื่องแพทย์ประจำบ้านนี่เขาไม่รู้จริงๆ เขาอุทานด้วยความตกใจ “จ...จริงเหรอ? ผมได้เป็นแพทย์ประจำบ้านแล้วเหรอ? นั่นหมายความว่าผมสามารถรับคนไข้ได้ด้วยตัวเองแล้วสินะ? พวกคุณไม่ได้หลอกผมเล่นใช่ไหม!”
“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ คุณหมอเจียง” เจ้าหน้าที่นำทางการแพทย์หญิงคนนั้นพูดต่อ “นี่คือการตัดสินใจของทางโรงพยาบาล มีประกาศอย่างเป็นทางการ ถ้าไม่เชื่อลองไปดูที่บอร์ดประชาสัมพันธ์สิคะ มีประกาศรายชื่อของคุณอยู่ตรงนั้น”