ปลายทางของวิดีโอคอล ซูเหยาทำหน้าน่ารักออดอ้อน รอคอยให้เจียงฟานพูดคำนั้นออกมา
เจียงฟานเห็นสีหน้าของซูเหยาแบบนั้น หัวใจแทบละลาย
“พี่ซูเหยา พี่พูดเล่นอีกแล้ว”
ตอนนี้เจียงฟานตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก
“ยังไง? ไม่อยากพูดสินะ ดูเหมือนผู้ชายทั้งโลกก็เหมือนกันหมด ตอนต้องการก็พูดจาหวานชื่น พอจะเอาจริงก็เริ่มถอย” ซูเหยาพูดจบ ก็ทำท่าโกรธเป็นตุ๊กตุ่น
แต่ในสายตาเจียงฟาน ซูเหยาโกรธก็ยังสวย
เห็นเจียงฟานอ้าปากไม่ออกอยู่นาน ซูเหยาก็พูดต่อ “เอาล่ะ ๆ รู้ว่านายเป็นคนหน้านางบาง งั้นอย่างนี้ก็แล้วกัน! นายจูบฉันข้ามจอมาก็ได้ จะเป็นไง?”
อะไรนะ!
เจียงฟานตกใจมาก จูบข้ามจอเหรอ? ถ้าคนเห็นเข้า ไม่กลายเป็นคนบ้าไปหรือไง!
“ยังไง? แค่นี้ยังไม่ยอมอีก?” คราวนี้ซูเหยาโกรธจริง ๆ แล้ว เตรียมกดวางสายวิดีโอคอลทันที
เจียงฟานรีบพูด “ได้ ๆ เอางั้นก็ได้!”
เจียงฟานหายใจเข้าลึก ๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาในระดับหน้า
อีกฝ่ายของวิดีโอ ซูเหยาก็ขยับริมฝีปากเข้าใกล้ตามไปด้วย
ใบหน้าของเจียงฟานขยับเข้าใกล้จอมากขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะคิกคักก็ดังมาจากปลายทางวิดีโอ “คิก ๆ ไอ้หนุ่มโง่ เรียกนายให้จูบ นายก็จูบจริง ๆ เลยเหรอ”
เจียงฟานหน้านิ่งไปทั้งหน้า “พี่ซูเหยา พี่นี่...”
“ไอ้หนุ่มโง่ นายคิดจะจูบจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ใช่พี่เป็นคนให้ผมจูบเองเหรอ?”
“หึ! นายโง่จริง ๆ ฉันเรียกให้นายจูบนายก็จูบ แถมยังจูบโทรศัพท์อีก” ซูเหยาหัวเราะคิก ๆ “ฉันแค่อยากดูว่านายจะโง่ขนาดนั้นจริงไหม ใครจะรู้ว่านายโง่จริง ๆ”
เอ่อ!