บนเครื่องบิน
เจียงฟานมองดูทุกอย่างรอบตัวด้วยความสนใจใคร่รู้
เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่นหวั่นไหวทำให้การสื่อสารบนเครื่องเป็นไปอย่างยากลำบาก
ดังนั้นตลอดทางเจียงฟานจึงได้แต่จ้องมองหลงอู่ด้วยความสงสัย
ส่วนหลงอู่ก็เอาแต่มองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
เป็นเช่นนี้ เครื่องบินบินไปได้ประมาณครึ่งชั่วยามก็ค่อยๆ ร่อนลงบนสนามหญ้าโล่งแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง
“ถึงแล้วหรือ?” เจียงฟานถาม
หลงอู่ยิ้มตอบ “ถึงก็ถึงแล้ว แต่ยังต้องนั่งรถต่อไปอีกไกลทีเดียวกว่าจะถึงที่พำนักของนางพญา”
รถยนต์โรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามา
เจียงฟานตาเป็นประกาย นี่มัน—
โรลส์-รอยซ์ ฮุ่ยอิ่ง? รุ่นสั่งทำพิเศษที่มีเพียงคันเดียวในโลก
คนที่ครอบครองมันได้ต้องเป็นระดับอภิมหาเศรษฐี
หลังจากขึ้นรถ เจียงฟานก็มีแต่คำถามเต็มสมอง หลายครั้งอยากจะถามออกไป แต่ก็กลืนกลับลงคอ
หลงอู่สังเกตเห็นอาการของเจียงฟาน จึงยิ้มถาม “คุณหมอเจียง มีอะไรอยากถามหรือเปล่า?”
เจียงฟานยิ้มพยักหน้า
“งั้นถามมาเถอะ แล้วแต่ข้าจะรู้หรือจะตอบได้ ข้าจะบอกหมดไม่ปิดบัง”
“ท่านบอกว่านางพญาต้องการพบข้า นางพญาคือใครหรือ?” เจียงฟานถามคำถามแรก
เมื่อครู่ที่โรงพยาบาล หลงอู่ยังบอกว่าเขาเคยช่วยชีวิตนางพญาไว้ แต่เจียงฟานไม่มีความทรงจำนั้นเลยแม้แต่น้อย
“นางพญา คือเจ้าสัวใหญ่ที่สุดในชิงโจว และนางยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าด้วย!”
“ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้า?” เจียงฟานได้ยินเป็นครั้งแรก “อย่างนั้นนางก็ต้องเก่งกาจมากสินะ?”
“ถูกต้อง ในโลกปัจจุบัน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้านั้นหาได้ยากยิ่ง นับได้ว่าเป็นยอดฝีมือสูงสุดในวิถียุทธ์แล้ว” หลงอู่พูดต่อ “เจ้ายังจำสตรีที่ไปกับข้าในวันนั้นได้หรือไม่?”
เจียงฟานเพิ่งจะนึกขึ้นได้ พลางตื่นเต้นถาม “ท่านหมายความว่า สตรีผู้นั้นก็คือนางพญาหรือ?”