เจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยหลายคนได้ยินคำสั่ง ต่างก็ชักกระบองไฟฟ้าแบบยืดหดจากข้างหลังเอวออกมา เดินเข้าไปประชิดเจียงฟานทีละก้าว
“หยุดนะ!” ไป๋เจี๋ยยืนขวางข้างหน้าเจียงฟาน “คณบดีขง คณบดีอู๋ เจียงฟานก็เป็นหมอของโรงพยาบาลเราเหมือนกันนะคะ ท่านจะทำแบบนี้กับเขาไม่ได้”
คณบดีขงไม่สนใจนัก เพียงมองดูทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อเห็นคณบดีขงไม่พูด อู๋ต้าไห่ก็ยิ่งได้ใจ เขาตวาดว่า “หัวหน้าไป๋ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ ได้โปรดอย่าปกป้องฆาตกรเลย”
“ฆาตกรอะไรกัน คุณหมออู๋แค่แขนหัก ไม่ได้ถึงแก่ชีวิต ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันดีกว่า”
อู๋ต้าไห่ทั้งโกรธทั้งขำ “แค่แขนหักงั้นเหรอ? อู๋จื่อหาวลูกชายฉันเป็นหมอศัลยกรรมนะ มือถูกทำลายเสียอย่างนี้ เท่ากับว่าทั้งชีวิตถือมีดผ่าตัดไม่ได้อีกแล้ว เขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว”
เจียงฟานพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ดีไม่ใช่เหรอ ยังไงนิสัยใจคอเขาก็ย่ำแย่ ฝีมือการแพทย์ก็คงเละไม่แพ้กัน ตอนนี้ถูกทำลายมือทั้งสองข้าง จะได้ไม่ไปทำร้ายใครอีก นับเป็นการสั่งสมบุญกุศลแล้ว”
“แก…” อู๋ต้าไห่แทบจะระเบิดปอด เขาพูดกับไป๋เจี๋ยอย่างดุร้ายว่า “หัวหน้าไป๋ หลีกไปให้พ้น! วันนี้ยังไงก็ต้องจับเด็กนี่ส่งโรงพักให้กฎหมายจัดการ ถ้าคุณขัดขวาง อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
“หัวหน้าหวัง พวกคุณรีบลงมือเลย จับเจียงฟานมาให้ฉัน” อู๋ต้าไห่ตะโกนสั่งอย่างบ้าคลั่ง
“ฉันดูสิว่าใครกล้า?” ไป๋เจี๋ยสยายแขนทั้งสองข้างพร้อมตวาดเสียงแหลม
นี่กลับทำให้พวกยามลำบากใจกันมาก เพราะไป๋เจี๋ยคนนี้พวกเขาล้วนเคยได้ยินชื่อเสียงกันมาก่อน ภูมิหลังตระกูลแข็งแกร่ง ตัวเองก็มีความสามารถ จึงไม่อยากหาเรื่องขุ่นข้องหมองใจด้วยนัก
แต่อู๋ต้าไห่ตอนนี้ก็เป็นถึงผู้นำของโรงพยาบาลแล้ว คำพูดของเขาก็ต้องฟัง และยังมีคณบดีขงนั่งคุมอยู่ตรงนั้นอีก
“คณบดีอู๋ งี้จะเอายังไงดีครับ” หัวหน้าหวังถาม
อู๋ต้าไห่ตาแดงก่ำ ถามด้วยความโกรธว่า “หัวหน้าไป๋ คุณตั้งใจจะปกป้องเขาจริงๆ งั้นเหรอ?”
“คณบดีอู๋ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ เรื่องนี้ถ้าเกิดบานปลายไปถึงโรงพักจริงๆ เกรงว่ามันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลเรานะคะ!”