"อ๊า! ย่า!" เจียงฟานไม่ทันได้อธิบายอะไร ร่างก็พุ่งทะยานออกจากห้องคนไข้ไปแล้ว
ไป๋เจี๋ยกับซูเหยาเหม่อมองตาม ยังไม่ทันรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจียงฟาน
ไป๋เจี๋ยเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามออกไปเป็นคนแรก แต่ตอนนี้เห็นเพียงเจียงฟานวิ่งราวกับคนบ้าลงไปตามบันได
"เจียงฟาน เจียงฟาน..." ไป๋เจี๋ยตะโกนเรียกตามหลังเขา
แต่เจียงฟานไม่ตอบแม้แต่คำเดียว วิ่งตรงออกไปนอกโรงพยาบาล
"รีบร้อนขนาดนี้ ที่บ้านคงเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ" ไป๋เจี๋ยเคยไปส่งหลิวหย่าจือมาก่อน ย่อมรู้จักบ้านของเจียงฟานเป็นอย่างดี นางจึงโบกรถแท็กซี่คันหนึ่งรีบตามไปที่บ้านเขาทันที
......
เมื่อเจียงฟานรีบร้อนไปถึงบ้าน ก็เห็นแค่บ้านชั้นเดียวเล็ก ๆ ในตรอกที่ถูกไฟลุกโชนไปแล้ว
ไป๋เจี๋ยก็ตามมาถึงในเวลาต่อมา
"เสี่ยวฟาน ในที่สุดเจ้าค็กลับมา ดูสิ ว่านี่มันจะทำยังไง!" ป้าจางเพื่อนบ้านเห็นเจียงฟานกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัย เข้าไปพูดด้วย
"ย่าผมอยู่ไหน?" เจียงฟานถามอย่างเคร่งเครียด
ป้าจางเพิ่งจะตั้งสติได้ ตอบกลับด้วยสีหน้ามึนงง "ไม่รู้สิ หรือว่า..."
เจียงฟานได้ยินดังนั้น ก็เตรียมพุ่งเข้าไปในกองเพลิงทันทีราวกับคนเสียสติ ไป๋เจี๋ยกับป้าจางรีบดึงตัวเขาไว้
"เจียงฟาน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม หน่วยดับเพลิงมาแล้ว พวกเขาจะช่วยคนเอง" ไป๋เจี๋ยปลอบ
แต่เจียงฟานจะให้ใจเย็นได้ยังไง เขายังคงคิดจะพุ่งเข้าไปในกองเพลิงเพื่อช่วยคน
แต่แล้วจู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
กริ่ง ๆ ๆ
"เจียงฟานใช่ไหม!" ปลายสายมีเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น "เป็นไงบ้าง? กองไฟสวยไหม?"
"แก! แกเป็นใคร?" เจียงฟานถามอย่างโกรธจัด
"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือแกฟังนี่ว่าเป็นใคร?"
อีกฝั่งของสายส่งเสียงดังขึ้นมาทันที "เสี่ยวฟาน ไม่ต้องห่วงย่า"
เป็นหลิวหย่าจือ หลิวหย่าจือตกอยู่ในมือพวกนั้นแล้ว