ได้ยินเสียงเคาะประตู เจียงฟานจึงเพิ่งจะตั้งสติได้ กระแสความอบอุ่นในร่างกายจึงขาดตอนและรั่วไหลออกไป
เจียงฟานเปิดประตู เห็นไป๋เจี๋ยเดินหน้าบึ้งบุกเข้ามาอย่างกับพายุ
"ป...หัวหน้าไป๋" เจียงฟานประหลาดใจเล็กน้อย "คุณมีธุระกับผมเหรอ?"
"ก็แน่นอนสิ ถ้าไม่มีธุระ ฉันจะวิ่งมาที่นี่ทำไม?" ไป๋เจี๋ยพูดพลางชี้ไปที่ซูเหยาด้วยท่าทางโมโห "ได้ยินว่านายตกลงจะเป็นที่ปรึกษาสุขภาพส่วนตัวให้ผู้หญิงคนนี้เหรอ?"
"ยังไง? เป็นที่ปรึกษาสุขภาพให้ฉันไม่ได้เหรอ?" เจียงฟานยังไม่ทันได้พูด ซูเหยาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
ไป๋เจี๋ยเหลือบมองซูเหยาแล้วพูดเสียงเย็นชา "ฉันไม่ได้ถามเธอ อย่ามาแทรก"
"ฮึ! ตลก" ซูเหยาไม่ยอมลดราวาศอก "นี่มันห้องผู้ป่วยของฉัน ฉันพูดไม่ได้เหรอ?"
ทั้งคู่เผชิญหน้ากันอยู่หน้าด่าหน้าหลัง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน
เจียงฟานถูกบีบให้อยู่ตรงกลางจนทำอะไรไม่ถูก เขาจึงเตรียมเอ่ยปากไกล่เกลี่ย "หัวหน้าไป๋ พี่ซูเหยา พวกคุณ..."
"หุบปาก!"
ผู้หญิงทั้งสองคนหันมาตะคอกใส่เขาพร้อมกัน
เจียงฟานที่คิดจะพูดอะไรก็ต้องกลืนคำพูดกลับลงไปในท้องด้วยความตกใจ
"ฉันพูดนะไป๋เจี๋ย ทำไมเธอชอบจ้องฉันเป็นศัตรูอยู่เรื่อยเลยวะ?" ซูเหยายิ้มเจ้าเล่ห์ถามขึ้น
"ฉันว่าเธอคิดไปเองมากกว่า! ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมาจ้องเธอเป็นศัตรู ฉันมาหาเจียงฟานต่างหาก" ไป๋เจี๋ยพูดเสียงเย็น "เจียงฟาน ไปที่ห้องทำงานฉัน ฉันมีเรื่องจะถามนาย"
"ไ...ได้ครับ หัวหน้าไป๋" เจียงฟานเตรียมจะเดินตามไป๋เจี๋ยไปอย่างว่าง่าย
"เดี๋ยวก่อน!" ซูเหยายื่นมือห้าม "หัวหน้าไป๋ ฉันเพิ่งเซ็นสัญญากับทางโรงพยาบาลให้นายแพทย์เจียงเป็นที่ปรึกษาสุขภาพส่วนตัวของฉัน เขากำลังจะเริ่มวางแผนด้านสุขภาพให้ฉันอยู่พอดี ช่วงนี้ให้นายไปกับเธอมันจะเหมาะสมเหรอ?"
"เจียงฟานเป็นแพทย์ของโรงพยาบาลเรา ฉันในฐานะหัวหน้าสำนักกิจการการแพทย์ มาหาเขาเพราะมีธุระเป็นทางการ จะไม่เหมาะสมตรงไหน?" ไป๋เจี๋ยพูดอย่างถือดี ไม่ยอมเสียหน้าให้ซูเหยาแม้แต่น้อย
"แต่ตอนนี้เขาเป็นที่ปรึกษาสุขภาพส่วนตัวของฉัน ฉันต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ เพื่อวางแผนด้านสุขภาพให้ฉันตอนนี้เลย"