โรงงานร้างชานเมือง วัชพืชขึ้นรก เต็มไปด้วยสนิมเขรอะ
โรงงานแห่งนี้เดิมทีเป็นโรงงานเสื้อผ้าเก่าแก่ของรัฐ ในช่วงรุ่งเรืองเคยจ้างแรงงานกว่า 1,500 คน ต่อมาไม่นานก็ขาดเงินทุนหมุนเวียน จึงนำหุ้นของคนงานไปจำนองกับธนาคารเพื่อกู้เงิน สุดท้ายกู้เงินมาแล้วก็ใช้หนี้ไม่ไหว โรงงานจึงตกเป็นของธนาคาร และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรับช่วงที่ดินผืนนี้ไป ฉะนั้นที่นี่จึงรกร้างว่างเปล่ามาโดยตลอด
ไม่กี่ปีมานี้ก็มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลายเจ้าแวะมาดู แต่ล้วนเห็นว่าทำเลนี้ห่างไกลเกินไป เลยขายไม่ออกสักที
โรงงานแห่งนี้ก็เลยปล่อยทิ้งร้างอยู่เช่นนี้เรื่อยมา
ถึงแม้จะอยู่ห่างไกล แต่ก่อนหน้านี้โรงอาหาร หอพักพนักงาน และสาธารณูปโภคพื้นฐานอื่นๆ ก็ยังครบครัน ดังนั้นที่นี่จึงกลายเป็นที่ชุมนุมของพวกคนจรจัดและคนไร้บ้านอยู่บ่อยครั้ง
เพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้เอง
กลุ่มคนชุดดำถือไม้กระบองบุกเข้าไปในโรงงานร้าง พุ่งตรงเข้าตัวอาคารหลัก จนพวกคนจรจัดแตกตื่นหนีกระเจิงออกไปหมด
ตอนนี้ทั้งในและนอกอาคารหลักของโรงงานร้างถูกคนชุดดำกว่าสิบคนนี้ควบคุมไว้หมดแล้ว
พวกเขาตั้งการ์ดกันอย่างแน่นหนา กุมไม้กระบองแน่น ดูท่าทางตั้งรับศึกใหญ่ราวกับเจอกับศัตรูตัวฉกาจ
บนดาดฟ้าของอาคาร มีคนหลายคนยืนอยู่
หนึ่งในนั้นมีแขนทั้งสองข้างพันด้วยผ้าพันแผลและเฝือก ชัดเจนว่าเขาคืออู๋จื่อหาวที่เจียงฟานตามหาอยู่
"ว่าที่คุณอู๋ ใกล้จะสามโมงครึ่งแล้วนะ ไอ้หมอนั่นจะมาจริงเหรอ?" ชายหน้าตาดุร้าย มีรอยแผลเป็นที่ใบหน้าถามขึ้น