"จ...จริงเหรอ?"
ไป๋เจี๋ยและเจียงฟานถามย้ำอีกครั้ง
อู๋ต้าไห่ยิ้มบางๆ พูดหยอก "ยังไง? อยากแปลกใจนักหรือ? คิดว่าฉันพูดเล่นให้พวกเธอฟังงั้นสิ?"
"ไม่ ไม่ ไม่ เพียงแต่ว่าท่านผู้อำนวยการอู๋พูดกะทันหันเกินไป พวกเรายังตั้งตัวไม่ทัน"
เมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อจะย้ายเจียงฟานมาเป็นผู้ช่วยของตัวเอง อู๋ต้าไห่นี่แหละที่คัดค้านหนักที่สุด ไม่คิดว่าวันนี้จะใจดีเสียอย่างนั้น มอบโควตาพนักงานดีเด่นระดับจังหวัดเพียงหนึ่งเดียวให้เจียงฟาน
ท่าทีที่ผิดปกตินี้ ทำให้ไป๋เจี๋ยอดระแวงไม่ได้
อู๋ต้าไห่เห็นดังนั้น เพื่อปัดข้อกังวล เขาอธิบายว่า "ที่จริงแล้ว แพทย์ดีเด่นระดับจังหวัดนี้ เงื่อนไขก็มีอยู่นะ อย่างแรกคืออายุต้องไม่เกิน 35 ปี อย่างที่สองคือวุฒิการศึกษาต้องระดับปริญญาโทขึ้นไป และที่สำคัญที่สุด คนที่ถูกเสนอชื่อต้องมีผลงานโดดเด่นเป็นที่ประจักษ์"
"ทางโรงพยาบาล คัดกรองคนทั้งโรงพยาบาลแล้ว มีเพียงเจียงฟานคนเดียวที่เข้าข่ายทั้งสามข้อ ดังนั้นโควตาแพทย์ดีเด่นนี้จึงเป็นของเขาโดยไม่มีข้อกังขา"
อู๋ต้าไห่แสดงสีหน้าเห็นคุณค่าคนเก่ง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เสี่ยวเจียงเอ๋ย! พวกเราก็ถือว่ารู้จักกันมานาน ตอนนี้เธอมีความสามารถในการทำงานขนาดนี้ ฉันดีใจด้วยจริงๆ นะ! เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ก็ขยันทำงานต่อไป ลืมเรื่องไม่สบายใจระหว่างเราเสีย"
เจียงฟานไม่สนใจว่าเขาจะจริงใจหรือเสแสร้ง กล่าวอย่างสุภาพ "ขอบคุณท่านผู้อำนวยการอู๋ที่เป็นห่วง เรื่องที่ผ่านมาไม่ต้องพูดถึง ต่อจากนี้ผมจะทำงานให้ดี"
อันที่จริง เขากับอู๋ต้าไห่จะให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร เรื่องคู่นี้เป็นเจ้ากรรมนายเวรกันไปแล้ว
"นี่ถึงจะถูกต้อง! เพื่อนร่วมงานกันบางทีก็ต้องมีสะกิดกันบ้าง แต่ต่างฝ่ายต่างยอมกันเดี๋ยวก็ผ่านไป ต่อจากนี้เธอก็ตั้งใจทำงานกับหัวหน้าไป๋ให้ดี" อู๋ต้าไห่หัวเราะ "ฉันเชื่อว่าภายใต้การชี้แนะของหัวหน้าไป๋ เธอจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโสได้ในไม่ช้า"