ซ้อมเสร็จ เจียงฟานก็รีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
พึ่งถึงโรงพยาบาลก็ถูกหัวหน้าเจ้าหน้าที่นำทางการแพทย์แจ้งให้ไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ
ตอนนั้นเองเจียงฟานก็รู้สึกใจกระตุกวูบ ในใจคิดว่า ผู้อำนวยการจะยังตามเรื่องเมื่อวานมาซัดอีกหรือเปล่านะ?
ถึงแม้จะกังวล แต่เจียงฟานก็ไม่กลัว อย่างไรเสียตอนนี้ก็มีจักรพรรดิหญิงและหลงอู่อยู่หนุนหลัง อีกฝ่ายคงไม่กล้าทำอะไรเขาได้
ผลักประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการเข้าไป เห็นว่าที่นอกจากคณบดีขงแล้ว ยังมีอู๋ต้าไห่และซูเหยาอยู่ด้วย
เห็นซูเหยาพิงตัวอยู่บนโซฟารับแขก ขาเรียวสวยสองข้างทับกัน ท่าทางเกียจคร้านแต่แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง
เห็นเจียงฟานเดินเข้ามา ซูเหยาก็เอ่ยปากอย่างเกียจคร้าน "คณบดีขง ฉันแค่อยากเซ็นสัญญาจ้างหมอเจียงเป็นที่ปรึกษาสุขภาพส่วนตัวของฉัน คุณว่าเรื่องนี้ตกลงได้แล้วใช่ไหม?"
คณบดีขงมีสีหน้าลำบากใจ สีหน้าแสดงออกชัดว่าเขาอยากปฏิเสธ แต่ก็กลัวจะไปทำให้ใครขุ่นเคือง
ดังนั้นเขาจึงได้แต่อ้ำอึ้งอยู่ตลอด
เขาเลยได้แต่พูดอ้อมแอ้มไปเรื่อย
อู๋ต้าไห่เห็นดังนั้นก็รีบเข้าข้าง "คุณซู หมอเจียงคนนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งรักษาคนไข้ตาย การจ้างเขาเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของคุณคงไม่ดีมั้งครับ!"
"คุณคืออู๋ต้าไห่? รองผู้อำนวยการที่เพิ่งได้รับแต่งตั้ง?" ซูเหยาเหลือบตามองเขาเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ใช่ ใช่ ๆ ใช่ผมเองครับ คุณซู" อู๋ต้าไห่ยิ้มประจบ
"ถ้าอย่างนั้นฉันถามคุณหน่อย ฉันพูดด้วยคุณอยู่หรือไง? คุณเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของโรงพยาบาลนี้หรือไง?" ซูเหยาดุเสียงแหลม "ดูอายุคุณก็ปูนนี้แล้ว ทำไมถึงไม่มีมารยาทเอาเสียเลย"
อู๋ต้าไห่ถูกด่าจนหน้านิ่ง อยากจะเถียงกลับก็ไม่กล้า สีหน้าเหมือนโดนทำร้ายจนน่าสงสาร ทำให้เจียงฟานรู้สึกสะใจขึ้นมาไม่น้อย
ซูเหยาคนนี้เป็นปากเป็นเสียงแทนได้ดีจริง ๆ
คณบดีขงเห็นดังนั้นก็รีบหัวเราะประนีประนอม "คุณซู อย่าเพิ่งโกรธไปเลย หมอเจียงคนนี้ยังอยู่ในช่วงถูกลงโทษของโรงพยาบาล การจัดให้เขาเป็นที่ปรึกษาสุขภาพส่วนตัวของคุณ คงจะผิดระเบียบมั้งครับ!"